Αντίο στον αγαπημένο μας Κωνσταντίνο Ζαμπάρα…

Μεγάλωσα στην Κυψέλη, εκεί μένω και από εκεί θα αναχωρήσω κάποτε για την αιωνιότητα, είχε πει σε συνέντευξή του… Έτσι κι έγινε, δυστυχώς πολύ γρήγορα και ο αγαπημένος μας ηθοποιός Κωνσταντίνος Ζαμπάρας μετά από ανακοπή, ταξίδεψε στο αιώνιο φως. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν μια τυχαία περίπτωση ηθοποιού. Μπορεί να έγινε πασίγνωστος με τη διαφήμιση του Τζόκερ το 2015, είχε όμως πολλά χρόνια θεατρικής παρουσίας με έργα μεγάλων συγγραφέων και εξαίσιες συνεργασίες. Όπως ήταν φυσικό, μετά την τηλεοπτική διαφήμιση που έπαιζε τον εθνικό “θείο” -όπως τον αποκαλούσαν τότε- οι προτάσεις έπεφταν βροχή. Αν και είχε ασχοληθεί ξανά με τη διαφήμιση στο παρελθόν, ήταν το Τζόκερ που τον έκανε γνωστό στο πλατύ κοινό. Για μια πενταετία σχεδόν μετά , δεν έμεινε σεζόν χωρίς δουλειά κι αν δεν ήταν η πανδημία, θα συνέχιζε την ανοδική πορεία και τη δεύτερη καριέρα που είχε έρθει στο δρόμο του. Διότι ο Κωνσταντίνος Ζαμπάρας μετρούσε ήδη τριάντα χρόνια καλλιτεχνικής διαδρομής με έργα όπως: Η μακριά πορεία ενός ποιητή (πρώτη θεατρική εμφάνιση δίπλα στον Γιάννη Βόγλη), Ο καλός στρατιώτης Σβέικ (επίσης με τον Γιάννη Βόγλη), Η αυλή των θαυμάτων, Το φιλί της γυναίκας αράχνης, Το σακάκι που βελάζει, Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος, Ο πατέρας, Πριν και μετά τη Χιροσίμα κ.α. Το 2015 πρωταγωνιστεί δίπλα στην Ζωή Λάσκαρη στην κωμωδία “Νύφη κουράγιο” που γράφει και σκηνοθετεί ο Νίκος Μουτσινάς. Με το ρόλο του ψυχολόγου στη “Νύφη κουράγιο”, μας δείχνει και το ταλαντούχο κωμικό του στοιχείο, που το είχαμε δει μόνο σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Το έργο θα παιχτεί και την επόμενη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2018 ο Αλέξανδρος Ρήγας παρουσιάζει σε μια μεγάλη περιοδεία τις “Εκκλησιάζουσες” του Αριστοφάνη και επιλέγει τον Κωνσταντίνο για το ρόλο της “Αγλαϊας” όπου ξεχωρίζει σε έναν ακόμη κωμικό ρόλο. Η τελευταία του θεατρική εμφάνιση ήταν το καλοκαίρι του 2021 στο έργο της Τάνιας Χαροκόπου “Αθάνατες” σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Λοϊζίδη με πρωταγωνίστρια την Μαίρη Βιδάλη.

ΣχετικάΆρθρα

Στην τηλεόραση δεν έγινε ποτέ το πρώτο όνομα σε κάποιο σίριαλ, όπως συμμετείχε σε αρκετές σειρές είτε ως γκεστ είτε στο βασικό καστ. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στα σίριαλ “Οικογένεια Βλαμμένου” (1986, πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση, ως γκεστ στο πρώτο επεισόδιο), Οι μεν και οι δεν (1993), Μάνα είναι μόνο μία (1993), Τα 7 κακά της μοίρας μου (1994), Ροζ συννεφάκι (1995), Προδοσία (1996), Η πολυκατοικία (2008), Σπίτι είναι (2019) κ.α.

Ο Κωνσταντίνος Ζαμπάρας γεννήθηκε στη Ρευματιά Μεσσηνίας, σε πολύτεκνη οικογένεια. Έφηβος ήρθε στην Αθήνα, στην Κυψέλη και από αυτή τη γειτονιά δεν έφυγε ποτέ. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Βεάκη και αφοσιώθηκε στην Τέχνη του, στα αδέλφια του, τα ανίψια του, τα λουλούδια του και πρόσφατα τον σκύλο του. Ζούσε την κάθε μέρα χωρίς μιζέρια και αστειευόταν για την ηλικία του. Τα πιο χαρακτηριστικά του αστεία -ειδικά με τις παλιές του φωτογραφίες- ήταν τα εξής: “Δεν είμαι και συνομήλικος με την Ακρόπολη”, “Σήμερα ντύθηκα νέος”, “Υπήρξα και με αυτό το πρόσωπο” και ” Δες πώς ήμουν πριν τη Μικρασιατική καταστροφή”. Ήταν εξαιρετικά αγαπητός στους συναδέλφους του, στον καλλιτεχνικό χώρο και στην παρέα.

Το Πάσχα του 2020, το πρώτο Πάσχα που ζήσαμε με καραντίνα λόγω του κορωνοϊού, του ζήτησα να μου πει τις πασχαλινές διακοπές που του είχαν μείνει αξέχαστες. Μου είχε αφηγηθεί το Πάσχα που είχε περάσει νεαρός στην Κύπρο, στη Λευκωσία:

Λευκωσία, έρωτας, άνοιξη, ακόμη σε νιότη! Πρώτη Ανάσταση, Άγιος Κασσιανός ο μίσος σχεδόν στα κατεχόμενα. Μεγάλο Σάββατο είναι εκεί που λες και τώρα να φύγω, είμαι καλά, σηκώνω τα μάτια ψηλά και ένας Τούρκος στρατιώτης με παρακολουθεί βλοσυρός. Παγώνω! Αβεβαιότητα… Δεν μπορείς όταν όλα είναι του χαμού να αισθάνεσαι και να είσαι κάτι περισσότερο. Μαζί μου σε αυτό το ταξίδι η Αφροδίτη Κουτσουδάκη απούσα πλέον από τη ζωή. Ναι, ζω!

O Kωνσταντίνος σε παιδική ηλικία

Οι γονείς του που τους υπεραγαπούσε. Το 2001 έχασε τον πατέρα του και το 2018 την μητέρα του

Θεατρικές μνήμες από τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα

Ο τελευταίος του ρόλος στην παράσταση με τίτλο “Αθάνατες”

Πώς να μην σκεφτείς ότι η θεατρική του διαδρομή άρχισε με το έργο “Η μακριά πορεία ενός ποιητή” και τελείωσε με το έργο “Αθάνατες”…

Είχα δει τα περισσότερα έργα που είχε παίξει με …ρεκόρ τη “Νύφη κουράγιο” αλλά και τις “Εκκλησιάζουσες”. Πρόβες, backstage, παραστάσεις, συναντήσεις σε πρεμιέρες και εκδηλώσεις… Γελούσαμε κάθε φορά που θα βρισκόμαστε, την περίοδο της μεγάλης επιτυχίας με τη διαφήμιση του Τζόκερ που τον κυνηγούσαν όλοι, το μόνιμο αστείο ήταν “Άφησα το τζόκερ και έπιασα τον θείο”