Άρης Λεμπεσόπουλος: «Δεν διεκδίκησα, έπαιξα ό,τι μου δόθηκε»

ΣχετικάΆρθρα

Σπουδαίος ηθοποιός, συγκλονιστικός, με έντονη προσωπικότητα και υπεροχή επί και εκτός σκηνής, αγέρωχος, με υπόδυση που έλκει σαν μαγνήτης το κοινό και από τους ελάχιστους που διαθέτουν την αγγλική τεχνική του no acting. Ποιος είναι; Ένας από τους μεγάλους και σημαντικούς ρολίστες του θεάτρου, ο gentleman Άρης Λεμπεσόπουλος. Παρόλα αυτά, παραμένει απλός, προσηνής, ταπεινόφρων και άκρως ευγενικός! Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η αξία ενός ηθοποιού δεν έγκειται στην έπαρση αλλά στο πόσο γερά πατά στα πόδια του. Ως πατέρας είναι τρυφερός, ευαίσθητος και αγαπά με πάθος τα παιδιά του, τους δύο γιους του. Θα τον απολαύσουμε στη σκηνή του θεάτρου Αυλαία μαζί με την, επίσης, ταλαντούχα συνάδελφό του Ναταλία Τσαλίκη στο έργο του Eric-Emmanuel Schmitt ”Μικρά συζυγικά εγκλήματα” που σκηνοθέτησε ο άοκνα δημιουργικός και άξιος Σωτήρης Τσαφούλιας. Μην χάσετε αυτή την παράσταση! Ο sir του θεάτρου Άρης Λεμπεσόπουλος σε αποκλειστική συνέντευξη στο Cosmopoliti!

– Ποια είναι η γεύση ή η επίγευση που σας άφησε μέχρι σήμερα η μεστή 40χρονη καλλιτεχνική σας πορεία;

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι άντεξα μια δουλειά, η οποία δεν είναι εύκολο να την αντέξεις αλλά επειδή την αγαπούσα, επαναλαμβάνω, την άντεξα… Αυτό, βέβαια, έχει να κάνει με μια προσωπική πορεία και ένα προσωπικό τρόπο που έκρυβε αντοχή.

– Υπήρξαν στιγμές που είπατε: ”Α, θα ήθελα να κάνω και αυτό το ρόλο ή να παίξω αυτό το έργο;

Υπήρξε μία και μοναδική στιγμή που ήθελα να παίξω ένα ρόλο και ήταν η μοναδική φορά που τον ζήτησα. Γιατί συνήθως δεν ζητώ… Ήταν ο Θείος Βάνιας. Επειδή, όμως, το είχαν ανεβάσει άλλοι θίασοι την εποχή εκείνη δεν πραγματοποιήθηκε. Δεν ξαναζήτησα ποτέ από κανέναν κάποιο ρόλο, ποτέ μα ποτέ! Συνήθως οι άνθρωποι της δουλειάς μου ζητούν και διεκδικούν… Εγώ δεν διεκδίκησα… Έπαιξα ό,τι μου δόθηκε ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα. Μετάνιωσα βέβαια και για κάποια πράγματα, επειδή, όμως, ήθελα να ζήσω έκανα κάποιες υποχωρήσεις. Αν έχεις την εξής μία πρόταση και τίποτε άλλο θα πεις: ”πρέπει να το κάνω”. Η μόνη συμβουλή που θα ήθελα να δώσω στους νέους ηθοποιούς είναι, αν αντέχουν δύο φορές το χρόνο την εξεύρεση εργασίας εφ’ όρου ζωής, εκτός κι αν έχουν περιουσία.

– Συνεχίζετε να υποδύεστε και να κουβαλάτε τους ήρωες και στη ζωή σας, δηλαδή εκτός θεάτρου, μόλις τελειώσει η παράσταση;

Ή είναι αυτοί που με κουβαλάνε ! Δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχωρίσω τα όρια τα δικά μου με του ρόλου, γιατί δεν έγινα ποτέ κάποιος άλλος. Οι άλλοι ήρθαν σε εμένα, μερικές φορές, πιο γενναιόδωρα! Σε κάθε ρόλο δίνω το σώμα μου, τις εμπειρίες μου, τα τραύματά μου και τον ψυχισμό μου. Δεν ξέρω πώς να τα σβήσω αυτά όταν υποδύομαι ένα ρόλο και έτσι πάμε αντάμα.

– Πώς είναι ο Άρης Λεμπεσόπουλος ως πατέρας;

Σε ένα διαρκή αγώνα. Δεν έχω βρει ακόμη τα όρια του τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω όταν επικοινωνώ με τα παιδιά. Αλλά αυτό δεν με σταματά από το να τα φιλώ συχνά και να τα αγκαλιάζω.

– Έχω την εντύπωση ότι είστε περισσότερο του θεάτρου, παρά της τηλεόρασης. Ισχύει;

Ασχολούμαι περισσότερο με τα θέατρο αλλά αγαπώ την τηλεόραση εξίσου με αυτό. Ουδείς ποτέ με μνημόνευσε για μια δουλειά μου στο θέατρο, αντίθετα το κοινό θυμάται κάποιες από τις τηλεοπτικές μου εμφανίσεις.

– Σε τι διαφέρει η τηλεόραση από το θέατρο;

Στο θέατρο έτσι κι αλλιώς πρωταγωνιστής είναι ο ηθοποιός. Ο σκηνοθέτης, όποια επέμβαση και αν κάνει στην πάροδο του χρόνου με την υπόδυση του ηθοποιού μένει, ενώ στον κινηματογράφο και την τηλεόραση πρωταγωνιστής είναι ο σκηνοθέτης. Άλλωστε βλέπουμε ότι μεγάλοι Αμερικανοί ηθοποιοί δεν παίζουν στο θέατρο πολύ συχνά.

– Πότε είναι κάποιος σε θέση να απολαύσει την πραγματική τέχνη;

Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό τη στιγμή της παράστασης για εμένα, γιατί κάποιος άλλος μπορεί να πιστεύει ότι κάνει τέχνη, εγώ δεν ξέρω αν αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή είναι τέχνη. Είναι φορές που το νευρικό σύστημα δεν πειθαρχεί, γιατί ο ηθοποιός, όπως είναι γνωστό μεταχειρίζεται το σώμα του.

– Ο Eric- Emmanuel Scmitt σε ποια κατηγορία συγγραφέων ανήκει;

Τον ”αγάπησα”, αφού ανέβηκε το έργο, γιατί αυτός αν με είχε δει μπορεί να μην με είχε αγαπήσει. Από τα διηγήματα του, όμως , τον ” κύκλωσα” και τον συμπάθησα και όχι από τα θεατρικά του έργα.

– Πώς ήταν η συνεργασία σας με τη Ναταλία Τσαλίκη στα ”Συζυγικά εγκλήματα”;

Δεν είχαμε ποτέ συναντηθεί από σκηνής αλλά και στη ζωή. ”Συνέβη”, όμως, κάτι μέσα από αυτό το έργο, δεν θέλω να το εξηγήσω, γιατί φάνηκε ότι έχει αντίκτυπο στο κοινό!

– Τι ζητά η ψυχή σας;

Όταν ήμουν νέος με ηρεμούσε μια λέξη. Η λέξη γαλήνη. Όταν έρχεται αυτή η στιγμή , είναι η στιγμή ευτυχίας για εμένα, αν και η ευτυχία είναι για τον καθένα κάτι το ανείπωτο.

– Τι καινούριο ετοιμάζετε το καλοκαίρι;

Το καλοκαίρι δεν υπάρχει καλλιτεχνικό σχέδιο και πάντα έχω προτεραιότητα τις διακοπές με την οικογένειά μου. Τη χειμερινή σεζόν, αναμένω γιατί έχω μια μάθει να είμαι καχύποπτος…