ΤΩΡΑ |
Αν το κέφι είχε συντελεστή φορολόγησης τότε όλοι εμείς που βρεθήκαμε την Παρασκευή το βράδυ στο Eightball στα Λαδάδικα θα έπρεπε να ήμασταν σήμερα στη φυλακή. Και λογικό αφού η διασκέδαση είχε χτυπήσει κόκκινο και όλοι μας είχαμε γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα και χτυπιόμασταν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Οι λόγοι είναι δύο: Αφενός το Eightball είναι μεταλλάδικο, αφετέρου είχε για δεύτερη φορά live του Κώστα Μπίγαλη και όπως την πρώτη φορά ( το είχα γράψει πριν κάνα μήνα) έγινε «Ο» χαμός!
Θα με πείτε πώς γίνεται και συμβαδίζουν αυτά τα δυο μαζί. Κι όμως τα παιδιά που έχουν το Eightball και κυρίως ο Βαγγέλης κατάφεραν τα τελευταία χρόνια να καθιερώσουν με 80s και 90s parties και events την retro εποχή «εκπαιδεύοντας» έτσι το κοινό τους στις παλιές καλές εποχές της δισκογραφίας, τότε που ήταν σίγουρα πιο αγνή και αγαθή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βρέθηκε εκεί ξανά ο Κώστας Μπίγαλης που για άλλη μια φορά αποθεώθηκε από τον κόσμο.
Αυτή τη φορά ο Κώστας Μπίγαλης ήταν πιο προετοιμασμένος για ό,τι τον περίμενε αφού για τρεις ολόκληρες ώρες, παρουσίασε ένα πρόγραμμα με τις παλιές καλές του επιτυχίες από ροκ μέχρι λαϊκά. Και φυσικά με τους θαμώνες του Eightball να συμμετέχουν ενεργά μέχρι τα ξημερώματα. Το crowd surfing πλέον επιβάλλεται στα live του Μπίγαλη ο οποίος αυτή την φορά φρόντισε να βάλει και πιο σκληρά τραγούδια στο πρόγραμμά του όπως το Born To Be Wild των Steppenwolf. Όμως οι «άγριοι» θαμώνες του Eightball τον αποθέωσαν ακόμα και στα τσιφτετέλια του!
Από τα highlight της βραδιάς ήταν όταν ένα νιόπαντρο ζευγάρι ανέβηκε πάνω στη σκηνή και η νύφη άρχισε να χορεύει μαζί με το Μπίγαλη. Metal, γάμος και «Μελισσούλα». Αυτά μόνο στην Θεσσαλονίκη γίνονται! Μια Θεσσαλονίκη που όπως είπε ο Κώστας Μπίγαλης της οφείλει πολλά αφού όταν πριν από 23 χρόνια είχε κυκλοφορήσει το «Ρίνα-Κατερίνα» αρχικά τα ραδιόφωνα της Αθήνας δεν το έπαιζαν καθόλου ενώ στην Θεσσαλονίκη τα ραδιόφωνα είχαν λιώσει τον δίσκο κι έτσι έγινε η πρώτη επιτυχία!
Καμιά φορά απορώ γιατί σήμερα τα ΜΜΕ δεν καλούν καλλιτέχνες σαν τοΜπίγαλη ή το Θάνο Καλλίρη στις εκπομπές τους. Νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή: οι εποχές δεν είναι πλέον αγνές και αθώες αλλά πονηρές αφού προβάλλεται μόνο ότι θέλουν να προωθήσουν και όχι απαραίτητα αυτό που αξίζει. Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για καλλιτέχνες που έχουν καταξιωθεί με πραγματικούς αριθμούς από τις πωλήσεις των δίσκων τους και όχι από «πλασματικές» προβολές στο YouTube. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα χώροι σαν το Eightball που φροντίζουν και κρατήσουν ζωντανή μια εποχή που καλώς ή κακώς μας έχει σημαδέψει. Το ελάχιστο που έχουμε να κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι λάτρες είναι να στηρίζουμε αυτές τις προσπάθειες. Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί. Βαγγέληκαιόλοιεκείστο Eightball, keep up the good work…
Y.Γ.: «Κύριε Μπίγαλη μια μικρή παράκληση: Την επόμενη φορά που θα έρθετε στην Θεσσαλονίκη, να τραγουδήσετε το «Μου λείπεις» και στην αγγλική εκτέλεση γιατί εγώ με το «Miss You» σας γνώρισα. Εναλλακτικά αν θέλετε κάντε το για εμάς τους Θεσσαλονικείς «Με λείπεις» για να το καταλάβουμε!
Σχόλια για αυτό το άρθρο