ΤΩΡΑ |
Ο Ταζ βουτάει σε μια θάλασσα από καραμέλες και γλυκά και θυμάται την πιο αθώα εκδοχή του εαυτού του.
Και να σκεφτεί κανείς ότι μισό και παραπάνω αιώνα πριν, όταν το 1964 η Ντίσνεϊ κυκλοφόρησε την κλασσική «Μαίρη Πόπινς» με την Τζούλι Άντριους, η συγγραφέας της Π.Λ. Τζέιμς είχε σοβαρές διαφωνίες με την πρόθεση του στούντιο να την μετατρέψει σε μιούζικαλ μαζί με κινούμενα σχέδια. Ο χρόνος όμως παίζει πολλά παιχνίδια και τελικά αυτή η εκδοχή, της Ντίσνεϊ, είναι που σφράγισε την εικόνα της. Μια άψογη νταντά με μαγικές ικανότητες που προσγειώνεται από τα σύννεφα με την ομπρέλα της. Και κάπου εδώ ας σταματήσουμε τις συγκρίσεις γιατί δεν ωφελούν.
Παρά το γεγονός της εξέλιξης του animation στον κινηματογράφο και τις ταινίες που άνθρωποι αλληλοεπιδρούν με ψηφιακά καρτούν, εδώ πολύ σοφά οι παραγωγοί επέλεξαν τα κινούμενα σχέδια παλιάς κοπής και μια πρωταγωνίστρια διαμάντι, την Έμιλι Μπλαντ που κλέβει την παράσταση. Προορισμός επίσκεψης της, το ίδιο μέρος στο οποίο είχε προσγειωθεί πριν δεκαετίες. Αγγλία, δεκαετία 1930. Ο Μάικλ Μπανκς ήταν μικρό παιδί όταν η τέλεια νταντά Μαίρη Πόπινς εμφανίστηκε στη ζωή του, αλλά τώρα πια μεγάλωσε, έχει κάνει τρία δικά του παιδιά και μαζί με την αδερφή του ως ενήλικοι πλέον πιστεύουν πως η ιστορία της Μαίρη Πόπινς ήταν μια παιδική τους φαντασίωση. Οι καιροί είναι δύσκολοι στο Λονδίνο της Οικονομικής Ύφεσης και η οικογένεια του παλεύει να ξεπεράσει την απώλεια της μητέρας, ενώ κινδυνεύει να χάσουν το σπίτι της από έναν σατανικό τραπεζίτη που κρατάει κρυφές τις μετοχές του πατέρα του Μάικλ στην τράπεζα. Ευτυχώς, τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο, όταν η πάντα νέα και αινιγματική νταντά με τις μοναδικές μαγικές ικανότητες εισβάλει στη ζωή τους. Παρέα με τον Τζακ, έναν αιώνια αισιόδοξο τύπο που σβήνει και ανάβει τις λάμπες των δρόμων του Λονδίνου, παρασέρνει τα παιδιά της οικογένειας Μπανκς σε μία σειρά από περιπέτειες. Κι εμείς νιώθουμε πάλι παιδιά.
Ο σκηνοθέτης Ρομπ Μάρσαλ είναι γνώστης του μιούζικαλ (Chicago) και στήνει φαντασμαγορικές χορευτικές σκηνές ενώ η ζαχαρένια οπτική απόλαυση σε κάνει να χαμογελάς σαν παιδί. Πολλοί κριτικοί περίμεναν (για να αναδείξουν την πένα τους) την ταινία με καλάσνικοφ. Ευτυχώς αυτοί που παραδόθηκαν στη μαγεία της είναι περισσότεροι. Υπάρχει μια παλιομοδίτικη γοητεία σε όσα συμβαίνουν στην ταινία και ευφάνταστες σκηνές που χρησιμοποιούν τη σημερινή τεχνολογία για να αναπαράγουν την αυθεντική μαγεία του τότε. Υπάρχει το βασίλειο του παραμυθιού μια άλλης εποχής που σκάει περίεργα σε ένα σήμερα που έχει πολλά οικονομικά ζοφερά κυρίως στοιχεία σε σχέση με την περίοδο που εξελίσσεται το έργο. Όμως γι΄αυτό δεν είναι τα Χριστούγεννα; Για το παραμύθι και τη ζεστή οικειότητα με δικούς σου ανθρώπους και ναι, η Μαίρη Πόπινς είναι δικός σου άνθρωπος. Με μια καλόψυχη αστική ειρωνεία που δεν διστάζει να τη χαλάσει όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Μια νταντά μάγισσα από τον ουρανό που δεν χρειάζεται μοντερνισμούς.
Είναι μαγικό ζαχαροπλαστείο οι σκηνές και τα χορευτικά που στήνει ο Μάρσαλ. Ένα απλό παιδικό μπάνιο μετατρέπεται σε ένα ταξίδι μέσα σε μια μαγεμένη θάλασσα γεμάτη φούσκες από αφρόλουτρο. Το σπάσιμο μιας πολύτιμης πορσελάνης οδηγεί τη Μαίρη Πόπινς και τα παιδιά να ταξιδέψουν στα σχέδια που περιλαμβάνει η πορσελάνη. Ο σουρεαλισμός σπάνια γίνεται τόσο παιδική υπόθεση. Τα χρώματα λάμπουν, η χρωματισμένη ζάχαρη σαν μαλλί της γριάς σε τυλίγει από παντού και πραγματικά πρέπει να είσαι πολύ μαυρόψυχος για να μην απολαύσεις τον κόσμο της Μαίρη Πόπινς. Ένα σίκουελ που ναι, στη βασική του δομή μοιάζει με ριμέικ αλλά δεν προδίδει τον προκάτοχο του. Υπάρχουν πραγματικά θεαματικές στιγμές για παιδιά και ενήλικες που κουβαλάνε μια γλύκα πέρα από την ψυχρότητα της ψηφιακής τεχνολογίας. Υπάρχει μια παραγωγή πλούσια και φροντισμένη στην εντέλεια. Υπάρχει ένα χριστουγεννιάτικο δώρο για όλους μας σε αυτήν τη Μαίρη Πόπινς με τα υπέροχα χορευτικά και τη φαντασμαγορία που πέρα από τα παιδιά, μας επιστρέφει την παιδική αθώα χαρά κι αυτός ήταν ο στόχος. Να νιώσεις ακόμα και ενήλικας ότι βουτάς κρυφά τα δάχτυλα σου στο βάζο με τη μαρμελάδα. Τεχνικά και συναισθηματικά, όνειρο απόλαυσης, θα σε κάνει να θες κι εσύ να κλέψεις λίγο μαρμελάδα σαν ζαβολιά, μπας και εμφανιστεί μπροστά σου η Μαίρη για να σου κάνει παρατήρηση και μετά να χορέψετε μαζί. Εδώ, τα σημερινά πιτσιρίκια, μεγαλωμένα σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον «ψυχαγωγίας» έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν κι αυτά τη δική τους Μαίρη Πόπινς και να ονειρευτούν με τη χαρισματική Έμιλ Μπλαντ να μοιάζει πραγματικά ατσαλάκωτη, σαν να είναι κι αυτή κινούμενο σχέδιο, το ρυθμό το χρώμα και τη μουσική να σε περικυκλώνουν, και τα χέρια σου έτοιμα ακόμα κι αν είσαι 40άρης να χτυπήσουν το μεταλλικό τριγωνάκι για τα κάλαντα στο γείτονα, για να σε κεράσει ένα μελομακάρονο και μετά να πας να κάνεις βόλτες σε ένα καρουζέλ. Αρκετοί χαρακτήρισαν την ταινία παλιομοδίτικο αναμάσημα. Οκ, ας περιμένουν τη συνέχεια που θα λέγεται η Μαίρη Πόπινς και τα εξωγήινα ρομπότ. Υπάρχει μια αίσθηση σαν να ξαπλώνεις σε έναν μαλακό καναπέ με ένα τζάκι δίπλα. Αυτό ήταν και το ζητούμενο. Αυτό πέτυχε και η συγκεκριμένη ταινία. Οι μοντερνιστές ας πάνε να δούνε κάποια ταινία που θα λέγεται «Το άλογο που έκλαιγε τρώγοντας μαρούλια».
Σχόλια για αυτό το άρθρο