ΤΩΡΑ |
Μετά την ταινία ο ΤΑΖ σας χαρίζει τα δύο του αγαπημένα γατάκια, να τα χαίρεστε, ευχαριστώ.
Ένα από τα πιο αγαπημένα και πιο τρομακτικά βιβλία του Στίβεν Κινγκ,(Pet Sematary, με επίτηδες ανορθόγραφο τον τίτλο) μεταφέρεται για δεύτερη φορά στον κινηματογράφο, με αρκετές σεναριακές αυθαιρεσίες σε αντίθεση με την ταινία της Μέρι Λαμπέρτ που πήγε κατά γράμμα το βιβλίο εφ’ όσον σεναριογράφος ήταν ο ίδιος ο Κινγκ. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1989, πόλωσε τους fan και τελικά κατοχυρώθηκε ως αποτυχία. Παρ’ όλα αυτά οι αναμνήσεις μου είναι πολύ έντονες από την επαφή μου με εκείνο το φιλμ για να το απορρίψω, μη σου πω ότι το θεωρώ κι από τα αγαπημένα μου εφηβικά πειράματα και θεωρώ άδικη την υπεραξία που δίνουν σε αυτήν εδώ τη συμπαθητική απλώς μεταφορά.
O δρ Λούις Κριντ μετακομίζει με την οικογένεια του από την πολύβουη Βοστόνη σε ένα σπίτι χαμένο μέσα στο δάσος του Μέιν. Το οικόπεδο του όμως, είναι δίπλα από ένα παλιό νεκροταφείο ζώων με περίεργες ινδιανικομαγικές ικανότητες ενώ για γείτονα του έχει τον μυστηριώδη Τζακ Κράντσαλ. Εκεί θα θαφτεί και ο πεθαμένος μετά από δυστύχημα γάτος της οικογένειας, ο Τσερτς, ξεκινώντας έναν κύκλο τρόμου μετά την ανάσταση του. Δεν γράφω spoillers, μπορείτε να τα δείτε και στο απαράδεκτο όσον αφορά την αποκάλυψη σημαντικών πληροφοριών trailer. Oι δύο σκηνοθέτες που υπογράφουν τη νέα διασκευή παίζουν με ένα φρέσκο σενάριο στα χέρια τους που ενώ ξεφεύγει αρκετές φορές από το πρωτότυπο, του δίνει ταυτόχρονα χείρα βοηθείας για τα χρόνια που πέρασαν από τότε. Το θέμα είναι ο θάνατος και πώς συνδιαλεγόμαστε μαζί του, εξ’ άλλου πάντα πίσω από τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ υπάρχει ένα ευρύτερο θέαμα. Από και πέρα, εγώ προσωπικά δεν τρόμαξα, κάτι που οφείλει να μου προκαλέσει μια ταινία τρόμου.
Είναι αξιοπρεπέστατη, έχει τις έξυπνες στιγμές της και το μαύρο χιούμορ της και την αντιπαράθεση μεταξύ ορθολογισμού και θρησκευτικής πίστης, αλλά δεν κατάφερε να με βάλει στο mood. Ίσως μόνο ο γάτος Τσερτς (μην μπερδευτείτε και νομίζετε πως όλη η ταινία βασίζεται πάνω του, την αφορμή δίνει ο γάτος) που τον σκέφτηκα μέσα σε φούρνο μικροκυμάτων. Η ατμόσφαιρα είναι δουλεμένη, οι πρωταγωνιστές κανονικά κουβαλάνε τη φρίκη που ζουν στα πρόσωπά τους, ο Τζον Λίθγκοου σαν γείτονας, υπέροχος, γενικά το πακέτο έχει όλα τα γρανάζια να δουλέψει αλλά σε μένα δεν λειτούργησε τόσο σοκαριστικά. Ίσως επειδή ήξερα την ιστορία. Μα ποιος horror fan δεν ξέρει την ιστορία; Εκτός κι αν η ταινία φτιάχτηκε με στόχο μια εντελώς νέα γενιά. Τες πα, πέρασα όμορφα με μια καλοφτιαγμένη και σε στιγμές έξυπνη διασκευή, αρνούμαι να εστιάσω κριτικά πάνω στο θέμα του θανάτου λες και δίνω φιλοσοφική διάλεξη και αν αυτό που ζητάτε είναι μία γνήσια ταινία τρόμου, τρεχάτε να το δείτε, δεν θα απογοητευτείτε γιατί παρά τη δική μου απόσταση, είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της χρονιάς, απλά εγώ είμαι γκρινιάρης
Σχόλια για αυτό το άρθρο