CosmoTop Παιδικό Θέατρο: Ιστορίες Καιρού

Γονείs! Nα πάρετε τα παιδιά σαs και να πάτε να δείτε αυτήν τη σούπερ παράσταση στη Στέγη. Είναι τρομερά χαρούμενη, εχει τέλεια ..

ΣχετικάΆρθρα

DIY σκηνικά, μουσική του Δημοσθένη Γρίβα- που γράφει και για τιs παραστάσειs του Ρήγου- και διαρκεί μια ώρα.
Φωτός : Κώστας Βογιατζής

Ιστορίες καιρού
19 Δεκεμβρίου 2012 – 20 Ιανουαρίου 2013
Μικρή Σκηνή

Μια παράσταση με αφορμή το Παραμύθι με τα χρώματα του Αλέξη Κυριτσόπουλου

Οι παραστάσεις απευθύνονται και σε παιδιά ηλικίας 5-12 ετών.

«Σήμερα θα δούμε πώς το ουράνιο τόξο πήρε μαζί του όλα τα χρώματα κι έφυγε κι άφησε όλο τον κόσμο ασπρόμαυρο.» – Αλέξης Κυριτσόπουλος [1]

Οι οχτώ ήρωες του παραμυθιού μας περπατούν ανάμεσα σε εικόνες, χρωματιστές και ασπρόμαυρες, αναμετρώνται με τα μεγέθη και με τις κλίμακες, συστήνονται με το σχήμα και με το άσχημο, ισορροπούν και ανατρέπονται, ξεδιπλώνουν τις δικές τους ιστορίες, ψάχνοντας να βρουν το ουράνιο τόξο [2]. Μιλούν, χορεύουν, τραγουδούν, σχηματίζουν μια ορχήστρα [3], παίρνουν μέρος σ’ ένα κυνήγι θησαυρού,
σ’ ένα ταξίδι, σε μια περιπέτεια. Και, κάνοντας ασκήσεις με το φανταστικό, ζήσανε αυτοί καλά, κι εμείς; [4]

Η default company δημιουργήθηκε το 2008 και έχει την έδρα της στην Αθήνα. Είναι μια ομάδα νέων ανθρώπων που συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη, σπούδασαν θέατρο και χορό, ταξίδεψαν στη Βέρνη και το Λονδίνο αναζητώντας νέες ιδέες. Οι Ιστορίες καιρού είναι η έκτη παραγωγή της ομάδας.

[1] Παραμύθι με τα χρώματα, εκδόσεις Κέδρος, 1976.

[2] «[…] Tο ουράνιο τόξο μπορεί να το δούμε από χίλια μέτρα μακριά, κι ωστόσο να νομίζουμε ότι θα το πιάσουμε στο χέρι μας. Το ουράνιο τόξο λειτουργεί σαν μια εξισωτική οπτική εμπειρία. Είναι εγγενώς προσωρινό, απροσδιόριστο, θαυμάσιο. Η εικόνα του ουράνιου τόξου εκτείνεται στο χρόνο, υπερβαίνοντας τις ιστορίες μας, όπως τις γνωρίζουμε και όπως τις έχουμε αρχειοθετήσει. Λειτουργεί σαν μια φόρμα σταθερή και αμετάλλακτη. […] Παρά το γεγονός ότι το ουράνιο τόξο, ως σύμβολο, έχει πολλαπλώς χρησιμοποιηθεί, έχει υιοθετηθεί στην πολιτική, έχει γίνει σήμα και έχει εμπορευματοποιηθεί, ένα ζωντανό πρισματικό ουράνιο τόξο διατηρεί πάντα την ικανότητα να ταράζει συθέμελα την καθημερινότητά μας. Δείχνει ελπιδοφόρο, ποθητό, αισιόδοξο, γεμάτο πνεύματα και νοήματα.» – Michael Jones McKean, The Rainbow: Certain Principles of Light and Shapes Between Forms, κατάλογος έκθεσης, Bemis Center for Contemporary Arts, Νέα Υόρκη, 1 Ιουνίου – 15 Σεπτεμβρίου 2012.

[3] Ανάμεσα στις βασικές αρχές της default company είναι η ενσωμάτωση άλλων τεχνών καθώς και ζωντανής μουσικής στο υλικό των παραστάσεών τους, η προσήλωση σε μια δραματουργία που να μεταδίδει τη σκηνική γλώσσα της ομάδας σε όλο και ευρύτερο κοινό καθώς και οι επιρροές από την κινηματογραφική αφήγηση.

[4] «[…] Η Αλίκη γέλασε. “Δεν ωφελεί να προσπαθήσω”, είπε. “Κανείς δε μπορεί να πιστέψει απίθανα πράγματα.”
“Τολμώ να πω πως δεν έχεις κάνει αρκετή εξάσκηση”, είπε η Βασίλισσα. “Όταν εγώ ήμουν στην ηλικία σου, έκανα εξάσκηση μισή ώρα κάθε μέρα. Γι’ αυτό, μερικές φορές έχω καταφέρει να πιστέψω ακόμα κι έξι απίθανα πράγματα πριν από το πρόγευμα.”
– Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων & Μέσα απ’τον καθρέφτη, του Λούις Κάρολ, μετάφραση Παυλίνα Παμπούδη, Αθήνα, εκδόσεις Printa, 2003