ΤΩΡΑ |
Eίχα ακούσει πως η ιστορία της Daisy Jones, στο Amazon Prime, είναι εμπνευσμένη από την ιστορία της Stevie Nicks και του Lindsay Buckingham με τους Fleetwood Mac. Tα ονόματά τους και μόνο κρατάνε μία απόσταση ασφάλειας μεταξύ του ζωντανού θρύλου και fashion icon μάγισσας Stevie, με την πιο αποστειρωμένη ηρωίδα Daisy, που ναι μεν, έγινε το best seller της Τaylor Jenkins σαν βιβλίο αλλά φαντάζομαι απευθύνεται στα αντίστοιχα παιδάκια και εφήβους του 2023, όπως “Ο Κόσμος της Πάτι” της “Μανίνας” το 1973. H ζωή των Fleetwood Mac ήταν εκ του φυσικού της σαπουνόπερα αλλά είναι αδύνατον να αποτυπωθεί σε μία σαπουνόπερα.
Ξεκίνησα να βλέπω τη σειρά με τη μύτη λίγο ψηλά. Άλλωστε το “Rumours” ήταν το πρώτο άλμπουμ που αγόρασα στον “Κύκλο” στο Σύνταγμα όταν ήμουν μικρό κοριτσάκι όπου είχα πάει ως Beatles φαν να αγοράσω το “Band on the Run” των Wings. “Πάρε και αυτό θα σου αρέσει” μου είπε η κυρία και την άκουσα. Και από τότε μέχρι και τώρα, όταν είμαι down βάζω το Don’t Stop … looking about tomorrow στα κόκκινα. Ή όταν είμαι τρομερά χαρούμενη, όταν σκίζαμε τα βιβλία πετώντας τις σελίδες έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, στο τέλος των πανελληνίων με τον Θοδωρή, τρέχοντας στην Κηφισίας.
Η σειρά Daisy Jones and the Six με πρωταγωνίστρια την ωραία εγγονή του Elvis, Riley Keough, που φέρνει στην Stevie αλλά ποτέ δεν θα καταφέρει να έχει ΑΥΤΑ τα μαλλιά, προσπαθεί με κάπως αδιάφορα τραγούδια που θέλουν να θυμίζουν Fleetwood Mac και μιμήσεις ανθρώπινων rock αντιδράσεων, να μας μεταφέρει σε μία sexy, creative και έντονη εποχή, στα 70ς, με πρωταγωνιστές έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, ναρκωτικά, ποτό και τη fatal έλξη Daisy και Billy (Sam Claflin) που κορυφώνεται σε κάθε επεισόδιο, όταν οι καλλιτέχνες είχαν ανησυχίες και ταλέντο. Και εκεί μετά το ταξίδι της Daisy σε μία Yδρα – ουτοπία, με υπέροχα καφτάνια, ιστορικά σπίτια και Έλληνες που αμπελοφιλοσοφούν, άρχισε να κορυφώνεται και το ενδιαφέρον μου.
Όχι γιατί γίνεται κάτι συνταρακτικό στην υπόθεση, ούτε στους χαρακτήρες που ναι μεν έχουν εξαιρετική χημεία στη μικρή οθόνη όμως είναι πιο ανθρώπινοι και αγαπησιάρικοι στο βιβλίο αλλά γιατί βουλιάζω στο συναίσθημα που τόσο μου λείπει, αρχίζω και αναπολώ το παρελθόν, τη δύναμη της μουσικής – που ήταν ανέκαθεν η μοναδική μου έμπνευση. Μετά μουσικής έπλαθα κόσμους ολόκληρους, ακόμα και τον ιδανικό σύντροφο. Τον συνδύαζα με ένα τραγούδι ή στίχους και έφταχνα τον Mr Perfect της αντίστοιχης εποχής μου.
Και φυσικά, γιατί έχει να κάνει με έναν απαγορευμένο μοιραίο και ανεκπλήρωτο έρωτα. Ό,τι καλύτερο μπορεί να ζήσει μία γυναίκα ή ένας… συνθέτης. Οι Fleetwood Mac άλλωστε έγραψαν το ιστορικό τους Rumours όταν είχαν γίνει μεταξύ τους συντρίμμια. Ψάχνοντας στο αρχείο των βίντεο κλιπ της ζωής σας, σίγουρα θα ανασύρετε ως αγαπημένα αυτά με τις παράνομες αγάπες. Σε ένα δικό μου βίντεο κλιπ, μία ηλιόλουστη ημέρα σε μία κυκλαδίτικη βεράντα με θέα τη θάλασσα, θυμάμαι έναν καλό φίλο, που χάσαμε νωρίς να μου λέει για τον ανιψιό του “Πάρε τον μικρό να τον προχωρήσεις”. Το φρένο που πάτησα στην πορεία, πήρε φωτιά και το μετανιώνω ακόμα. Τελικά είναι ωραία η no regrets ζωή.
Είμαι σίγουρη πως ο ροκ σταρ έρωτας της Daisy με τον Billy, έμεινε αιωρούμενος γιατί η γλυκιά σύζυγος του τον εκβίαζε εξίσου γλυκά με το παιδάκι τους ( κλασική σύζυγος που δεν θέλει να κάνει “δώρο” τον σύντροφό της αλλά τελικά πέφτει στην ίδια της την παγίδα). Γιατί είναι και αυτό ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Ο γάμος, οι υποχρεώσεις, οι σχέσεις με παντρεμένους, οι άντρες που δεν χωρίζουν… Kαι άλλα ανεπανάληπτα που ζούμε λίγο πολύ όλες χωρίς να είμαστε ροκ σταρ. Η σειρά είναι άψογα φτιαγμένη και με διασκέδασε πολύ αλλά… δεν με πείθει. Ούτε μπορεί ποτέ ένα κορίτσι που γράφει ιστορίες ακούγοντας παλιά hits, παράλληλα και με την αγωνία να περάσει μηνύματα της πολιτικής ορθότητας του σήμερα – βάζοντας ακόμα και μία αντίστοιχη Donna Summer που παλεύει με τη σεξουαλικότητά της – να αναμεταδώσει τη μαγεία του τότε. Στα 70ς δεν πρωταγωνιστούσε η ανδροκρατία και η ευρύτερη καταπίεση, αλλά η ελευθερία, η ακαταμάχητη έμπνευση σε μουσική και κινηματογράφο, η πολύχρωμη μόδα, η χαρά της ζωής, η φυσική σεξουαλικότητα, τα ολόφρεσκα λουσμένα ανέμελα μαλλιά, τα σουτιέν που καίγονταν στον αέρα, η παντελής έλλειψη censorship και άλλα πολλά και πλέον μυθιστορηματικά που φρέναραν το aids και η μόδα μίας καταναλωτικής υπερφύαλης ζωής γεμάτη πλούτη που τελικά υπερίσχυσε, νίκησε και βύθισε τα πάντα, ακόμα και τους καλλιτέχνες στην φτώχεια – με όλη τη σημασία της λέξης.
Στη ζωή καλό είναι να τα δίνεις όλα αλλά να μη θυσιάζεις τίποτα. Να ζεις με ένστικτο και να ψάχνεις την έμπνευση από όπου και να πηγάζει. Καλύτερα βέβαια ακόμα, αφού έρθει η έμπνευση, να γράφεις ένα ωραίο πιασάρικο βιβλίο για γυναίκες και να σε παίρνει τηλέφωνο η Reese Witherspoon για να στο κάνει παραγωγή.
Σχόλια για αυτό το άρθρο