Παξοί: Δεκαπενταύγουστο στα απολύτως θεαματικότερα νερά της χώρας

Σύμφωνα με τη μυθολογία, οι Παξοί σχηματίστηκαν όταν ο Ποσειδώνας πέταξε την τρίαινά του με δύναμη στην Κέρκυρα προκειμένου να αποκολλήσει ένα κομμάτι της για να γίνει το ερωτικό του καταφύγιο με την νηρηίδα Αμφιτρίτη. Αυτό και παραμένουν. Ένα καταφύγιο με σήμα την τρίαινα του Ποσειδώνα. Με πιο αργούς και ιδιαίτερους ρυθμούς και σε μία άλλη διάσταση. Από τη στιγμή που θα κλείσεις τηλεφωνικά θέση στο καράβι που κάνει μία κοντινή απόσταση σε δύο ώρες… μέχρι την ώρα που θα αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να φύγεις στις 6 η ώρα από τις παραλίες των Αντιπάξων.. (πού είναι αυτά τα ευλογημένα ταξί των Σπετσών;)

ΣχετικάΆρθρα

Οι Παξοί είναι πίσω σε πολλά αλλά όχι σε ομορφιά. Η ομορφιά υπάρχει παντού μαζί με τη ζεν ηρεμία των Επτανήσων στην καλύτερή τους βερσιόν. Όσο περισσότερο μένεις στο νησί, τόσα περισσότερα ανακαλύπτεις, γοητεύεσαι και συμβιβάζεσαι με τους ρυθμούς του. Τα βράδια σχεδόν όλοι μαζεύονται σε ένα συμπαθέστατο μπαράκι στο Γάιο, το “Καλημέρα”που εδώ και χρόνια παραμένει σταθερή αξία. Αυτό και άλλα δύο τρία στην πόλη παίζουν μία κακή μουσική αψυχολόγητα δυνατά για την ambience γύρω. (Οι μάνες ρέιβερ θα καταλάβουν. Τα παιδάκια βέβαια που θα πάνε παρέα τους ένα φλος θα το χορέψουν..) Τα «συγχωρείς» γιατί είσαι σε καταστολή από την όλη απλότητα.

Ηλιοβασίλεμα καλύτερο και από της Ιαπωνίας στον κατάλευκο βράχο του Ερημίτη. Ομορφιά που σπάει κόκαλα. Εκεί θα πιείς ποτό και θα φας σε ένα συμπαθητικό μαγαζί με εντυπωσιακό μπαλκόνι, που θα μπορούσε να ήταν από τα ωραιότερα του πλανήτη, με τέλεια ποτά και μουσική την ώρα του sunset . Μετά λες και τσιμπιέται από τη μουσική τσετσέ και παίζει dance με κακά ηχεία. Όμως δεν σε νοιάζει γιατί περνάς.. έχεις περάσει φανταστικά!

Φανταστικά έχεις περάσει και μετά από την απόβαση στο Βουτούμι, που μόλις σε αφήσει το βαρκάκι με τα λαϊκά, θες να κλάψεις από τα γέλια με την πιθανότητα να βρεις θέση μέσα στη λαοθάλασσα. Λες, τρελός είμαι και ήρθα;Θα βρω να σταθώ έστω και όρθιος κάπου;

Νο φίλτερ!!

(Λίγο πριν μας πάρουν να φύγουμε..)

Όμως ως δια μαγείας, κάποια ομπρέλα των 10 ευρώ θα αδειάσει, το μάτι θα υπνωτιστεί από το σμαραγδί χρώμα των νερών, ο μουσακάς στο ταβερνάκι πίσω με μία κρύα μπύρα και το ένα ευρώ για το πολιτισμένο ντουσάκι θα σε βάλουν στο relax mode και θα γυρίσεις πανευτυχής, στις 6, σαν παιδί σε τιμωρία γιατί δεν έχεις φουσκωτό δικό σου ή σκαφάρα και θα φας τα καλύτερα σουβλάκια έβερ στο Γύρο των Παξών.

Μετά θα φας και παγωτό – τέλειο παντού- και θα γυρίσεις με τα πόδια σπίτι, από τον ίδιο δρόμο που στριμώχνονται τα αυτοκίνητα και θα χαρείς την υπέροχη θέα, φύση, θάλασσα και τα πανέμορφα καινούργια σπίτια που χτίζονται με σεβασμό στο περιβάλλον. Και όσο περνάνε οι μέρες δεν θα θες να φύγεις και θα θες να ξαναπάς ουρά στο λιμάνι-κακό ρετρό- Ηγουμενίτσας να μπεις στα καράβια κακό-ρετρό και να βγεις με τη σαγιονάρα στο απόλυτο καταφύγιο. Αυτό που θα σου μείνει από το sejour στο ερωτικό καταφύγιο του Ποσειδώνα είναι το βαθύ τιρκουάζ της θάλασσας και η επιστροφή της νοοτροπίας της παραλίας με ομπρέλα στην πλάτη και ψυγειάκι.

Λίγη γκρίνια: Τα νεύρα σου θα σηκωθούν αρκετά αν κινείσαι με αυτοκίνητο και έρθει κάποιος από απέναντι- τι πιο λογικό. Ένας στενός δρόμος σχεδόν παντού για τα πέρα δώθε. Πόδια και πάλι πόδια.. όπου μπορείς να πας. Παλιομοδίτικο transportation και μία όχι και ωραία μυρωδιά σε αρκετά σημεία στο λιμάνι. 4-5 ταξί όλα κι όλα κάνουν τα μαγικά τους . Eπίσης σε ένα πανέμορφο σημείο με μπαράκια και εστιατόρια στο Γαίο όπου βρίσκεται και το λιμεναρχείο, αντί για πλακάκι, πεζοδρόμιο, οτιδήποτε καλόγουστο υπάρχει εντελώς αψυχολόγητα φρεσκοστρωμένη… άσφαλτος.

Σημαντικά highlights η πίτσα στο Μογκονήσι , η θεϊκή ταβέρνα του Βασίλη στο Λoγγό και η καβουρομακαρονάδα του Άκη στη Λάκκα.

Το σπίτι της οικογένειας Ανιέλι με το μισογκρεμισμένο πύργο, το απόλυτο όνειρο και υπόδειγμα σεβασμού στη φύση. Όπως το υπέροχο σπίτι όπου φιλοξενηθήκαμε από φίλους που αγαπάνε, σέβονται και επισκέπτονται χρόνια το νησί. Τα φωτισμένα κατάρτια το βράδυ των αμέτρητων αραγμένων ιστιοπλοικών… παντού.

Οι αιωνόβιες ελιές και τα βαθιά γαλαζοπράσινα νερά. Η Καραϊβική στην καλύτερη βερσιόν της. Η Ελλάδα αρκετά χρόνια πίσω με τα καλά της και τα κακά της. Οργανωτικά τα κακά της. Αλλά όπως τα πάντα όλα εδώ, τα ξεπερνάμε ατενίζοντας το γαλάζιο μας ουρανό και τις φυσικές μας ομορφιές που επιμένουμε πεισματικά να τις εκμεταλλευόμαστε με λάθος τρόπο.

Αγαπημένο Ηighlight : Δεκαπενταύγουστος στη Μαντόνα των Παξών.

Περισσότερα από 500 άτομα προσκύνησαν και φέτος την Παναγία των Βελλιανιτών ή τη Μαντόνα των Παξών, όπως τη λένε οι ντόπιοι.

Το μικρό μοναστήρι που είναι ορατό από το λιμάνι του Γάιου, δεσπόζει στη νησίδα της Μαντόνα, από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Για να φτάσει ο προσκυνητής στο μοναστήρι, που από το μικρό λιμανάκι είναι ορατό μόνο το καμπαναριό του, παίρνει καραβάκι και μετά ανεβαίνει υπομονετικά το πέτρινο μονοπάτι που τον οδηγεί στην κορυφή.

Εκεί παίρνει την ευλογία και δοκιμάζει τη λαχταριστή βραστή σούπα από μοσχάρι, που μοιράζεται, όπως επιτάσσει το έθιμο, σε όσους βρεθούν εκεί.

Το έθιμο της μοσχαρίσιας σούπας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Το έθιμο ξεκίνησε όταν μία νεαρή πολύ πλούσια κοπέλα από το νησί, αρρώστησε βαριά και πέθανε. Τότε οι γονείς της αποφάσισαν για το “συγχώριο” να χαρίζουν κάθε Δεκαπενταύγουστο ένα μοσχάρι στο μοναστήρι, εκείνο να σφάζεται κάτω από μια ελιά, να μαγειρεύεται μέσα σε μεγάλα καζάνια και να μοιράζεται σε όλους τους φτωχούς τότε, κατοίκους των Παξών που θα πήγαιναν να προσκυνήσουν τη χάρη της.

Κάθε χρόνο εθελοντές του νησιού μεταφέρονται στη βραχονησίδα της Παναγιάς και αφού καθαρίσουν το μοναστήρι και το ετοιμάσουν για τη λαμπρή γιορτή του, τότε ξεκινούν τις ετοιμασίες για το “βραστό”».