ΤΩΡΑ |
Καλοκαίρι του 1983 στη Μύκονο. Ήμασταν παιδιά και μεταμφιεζόμασταν σε cool ενήλικες. Με ξασμένα μαλλιά και μαύρα γυαλιά ηλίου ξεφυλλίζαμε στην παραλία του Αγίου Σώστη το πιο πρεστιζάτο γαλλικό περιοδικό της εποχής, το Photo. Τα μάτια μου καρφώθηκαν στο σαλόνι του περιοδικού. Σε έναν ψηλό παραμορφωμένο άντρα ανάμεσα στους γονείς του. Ήταν η πρώτη φορά που αντίκρισα ασθενή ρημαγμένο από το Aids. Προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβη σε αυτόν τον πρώην καλλονό, να μάθω τα πάντα γι αυτή την αρρώστια που από ότι διάβαζα σε εκείνο το τευχός “προκλήθηκε από πιθήκους”. Τη δεκαετία του 80 διαβάζαμε πολλά σοκαριστικά, δεν είχαμε google search και γενικά τα προσπερνούσαμε όλα μετά μουσικής, κυριολεκτικά.
Αυτή όμως η εικόνα, εκείνη την ημέρα με σημάδεψε.. Το βράδυ στο “Νέκταρ” στα Ματογιάννια θυμάμαι να “διαισθάνομαι” μία μαύρη σκιά πάνω από τους κεφάτους γκέις που μαζεύονταν φαντασμαγορικά ντυμένοι για την καθιερωμένη έξοδο.
Drag queens με φτερά, υπέρκομψοι τουρίστες, η μυρωδιά της Halston στον αέρα. Το ανέμελο πάρτυ των εξωτικών ανθρώπων που τόσο λάτρευα να παρατηρώ τελείωνε.. βίαια . “Θα πεθάνουμε όλοι” σκεφτόμουν μέσα μου έντρομη. Ήμουν ένα έφηβο κορίτσι μεταμφιεσμένο σε γυναίκα της μόδας, ώστε να μπορώ να συμμετέχω κι εγώ, όσο προλάβαινα, στο ξέφρενο πάρτυ. Θυμάμαι πως πήρα τηλέφωνο και τους γονείς μου και τους το εξηγούσα. Με είχε κυριεύσει ένας απροσδιόριστος φόβος. Δεν καταλάβαιναν. Νόμιζαν πως ήμουν υπερβολική.
Τo Αids στιγμάτισε τη γενιά μου, που βγήκε να φλερτάρει με το φόβο, μην κολλήσει, μην πεθάνει από ερωτικές επαφές. Μήπως ξέραμε και πως κολλάει;
Το Aids χτύπησε την πόρτα φίλων και γνωστών στην Αθηναϊκή κοινωνία. Eίτε από σχέσεις, είτε από μεταγγίσεις αίματος στο εξωτερικό. Η μπάλα πήρε πολλούς και πολλές. Φίλοι εξαφανίζονταν διακριτικά.. O Γιώργος, ο Νάσος, ο Βασίλης… Ο Billy Bo. To πρότυπο της μόδας και της ομορφιάς. Το τεράστιο πόστερ του στη γωνία Κανάρη και Σέκερη πάνω από το μαγαζί του έμεινε έτσι παγωμένο να ατενίζει το λαμπερό μέλλον που δεν ήρθε ποτέ. Όπως τα όνειρα του για το μαγαζί της Νέας Υόρκης. Πολύ ωραία τα είχε περιγράψει η Φρίντα Μπιούμπι στο βιβλίο της.
Φτερά κόπηκαν απότομα, η χαρά έγινε ενοχή, φίλοι στιγματίστηκαν. Όταν ξεκίνησε η πανδημία του κορωνοιού, στην πρώτη καραντίνα είδα πάλι τα συγκλονιστικά “Angels in America” και το “A Normal Heart”. Ήθελα να θυμηθώ, να παρατηρήσω πως αντέδρασε τότε η παγκόσμια κοινωνία. Να θρηνήσω το τέλος της χαράς, τους ταλαντούχους μουσικούς, σχεδιαστές και ηθοποιούς που είχα πρότυπα. Τους ανέμελους gays που ζούσαν στους ρυθμούς της disco που είχαν το πιο εκλεπτυσμένο γούστο, το ωραιότερο χιούμορ, την απόλυτη ελευθερία, το πιο προοδευτικό μυαλό.
Που αγωνίστηκαν για να ακουστεί η φωνή τους. Δεν είχα καταλάβει πόσο σκληρά ήταν τα 80ς που λάτρεψα. Τα χρόνια όταν περνάνε σε αναγκάζουν και βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά.
Πριν λίγες μέρες τελείωσα τη σειρά “Its a Sin”, του ταλαντούχου Russell T Davies. Μία παρέα νέων παιδιών με όνειρα που έζησε και αποδεκατίστηκε από το Aids στο Λονδίνο της δεκαετίας του 80.
Δεν με ταρακούνησε τόσο, όσο οι άλλες σειρές που ήταν πιο κοντά σε εκείνη την εποχή ή το συγκλονιστικό “Don’t Ever Wipe Tears Without Gloves” του 2012 με πρωταγωνιστή τον σουηδό Adam Palsson.
Το θυμάμαι και το έζησα πολύ έντονα το Λονδίνο της δεκαετίας του 80. Έχω περάσει αξέχαστες βραδιές στο Heaven, με αγαπημένους φίλους έχω πάει σε αμέτρητα drag shows στο Soho. Ακόμα και με μαζί με την ίδια τη Shirley Bassey που ήταν βασίλισσα και τον κολλητό μου Μανώλη που με έχει πάει μέχρι και σε ball rooms στη Νέα Υόρκη, πριν το Vogue της Madonna..
Οι ηθοποιοί του “Its a Sin” φέρουν τον αέρα των u tubers του 2021. Τους έλειπε η μαγεία. Η ιδιαίτερη συμπεριφορά, η εμφάνιση. Μπορεί και να κάνω λάθος. Φυσικά και συγκινήθηκα στο τέλος. Με τη δυνατή φιλία τους. Με την κολλητή τους τη Jill που τους στάθηκε μέχρι το τέλος και έπαιξε και η ίδια μία μητέρα στη σειρά. Με τους γονείς που τελικά ευθύνονται για πολλά.
Με την πλήρη έλλειψη του sex education, που δεν υπάρχει ακόμα και τώρα. Ούτε στα περισσότερα σπίτια, ούτε και στα σχολεία. Όλοι αναφέρονται στους γονείς τους. Όλοι μιλάνε για τους γονείς τους. Όλοι καλύπτουν τους γονείς τους. Όλοι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τους γονείς τους. Όλοι ρίχνουν το φταίξιμο στους γονείς τους. Όλοι δικαιολογούν ή συγχωρούν τους γονείς τους.
Ενας κόσμος αποκλεισμένος από την κανονική ζωή μετακινείται σαν τα πρόβατα αλλά με ταχύτητα φωτός λόγω των social media.
Καθισμένοι στον καναπέ, γλεντάμε φιλόδοξους ανθρώπους σε απόγνωση που πετάνε κρίκους και σέρνονται στη λάσπη για μία κούπα ρύζι. Ηunger Games. Η εποχή που τρωγόμαστε μεταξύ μας για μία κούπα ρύζι είναι εδώ. Και για να συγκινηθούμε ή να νιώσουμε ανθρωπιά, ανατρέχουμε στο παρελθόν. Τότε που ίσως τα πράγματα ήταν καλύτερα. Τότε που η αγάπη δεν ήταν αμαρτία.
Ας το διδάξουμε αυτό στα παιδιά μας και ας είμαστε δίπλα τους να τα βοηθήσουμε να ενηλικιωθούν γνωρίζοντας τα πάντα και προπαντώς τη φύση τους.
Υπεύθυνα, με αγάπη και χωρίς ενοχές, να τα εμπνεύσουμε να ζήσουν τη δική τους ζωή και όχι να παλεύουν να ικανοποιήσουν τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο