ΤΩΡΑ |
Aυτές τις δύο φωτογραφίες της χωρίζουν καμιά 40ριά χρόνια . Είμαι με την αγαπημένη μου νονά την Ελένη Αθανασιάδη – νονά και του μεγάλου μου γιου Νίκου.
Η Ελένη είναι μία συγκλονιστική γυναίκα. Έμπνευση για βιβλίο. Καλλονή μία ζωή, μετρημένη, χαμηλών τόνων, αξιοπρεπής , με γούστο και ένα πολύ ανοιχτό και προχωρημένο μυαλό. Σπίτι της ανοίξαμε τα παλιά άλμπουμ. Mαζί με την κόρη της διάσημη γλύπτρια Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, τη μαμά μου Υακίνθη (κάτω στη φωτό με την Ελένη κι εμένα) και την επισης “αδελφή” μας Μαρίνα Φαρμάκη.
Πιο πολύ εκτός από την ομορφιά των προσώπων και τις ανέμελες στιγμές πεθυμήσαμε το νονό μου Αλέκο Αθανασιάδη – Μπούκη μας- και τον πατέρα μου που έφυγαν νωρίς και βίαια, ο καθένας με ξεχωριστό τρόπο. Ο πατέρας μου ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ ενώ ο νονός μου κηδεύτηκε συνοδευόμενος από χιλιάδες κόσμου που τον λάτρεψε και εκείνον και τον θείο του Πρόδρομο “Μποδοσάκη” Αθανασιάδη, που δεν του άφησε την κληρονομιά του αλλά τη διαχείριση του ομώνυμου ιδρύματός του – σαν διευθύνοντα σύμβουλο.
Το ίδρυμα λοιπόν ήταν ο αποκλειστικός κληρονόμος του του Μποδοσάκη. Ακολουθώντας την παράδοση των μεγάλων ευεργετών ο Μποδοσάκης Αθανασιάδης, διέθεσε ολόκληρη την περιουσία του στην υπηρεσία του έθνους και του κοινωνικού συνόλου.
Ο Αλέκος, που ήταν ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου, δολοφονήθηκε από τον αμετανόητο εγκληματία που είναι πλέον και συγγραφέας και τον κάρφωσε άλλη μία “σημαία” στα “επαναστατικά” του μανιφέστα. Του αφαίρεσε τη ζωή με τον κλασικό επαναστατικό τρόπο: οδηγάς να πας στη δουλειά σου, μόνος σου, χωρίς συνοδείες, μπράβους και γιλέκα, σου χτυπάνε το τζάμι, κατεβάζεις να δεις τι θέλουν και σε γαζώνουν. Μετά κοτσάρουν το εντυπωσιακό παρατσούκλι του θείου σου – το όνομα “Μποδοσάκης”, με το οποίο έγινε γνωστός στη μετέπειτα ζωή του, αποτελεί παραφθορά του ονόματος Πρόδρομοςστα τουρκικά.
Επάνω πορτρέτα του στο σπίτι της Ελένης.
Η καλοσύνη που εκπέμπει το πρόσωπό του είναι απάντηση σε όλα . Όπως και αυτό το κομμάτι από τη διαθήκη του μεγάλου ευεργέτη Μποδοσάκη Αθανασιάδη του οποίου το μυστικό της επιτυχίας ήταν η αγάπη για τη δημιουργία και όχι για το χρήμα :
“… Η καλωσύνη είναι η πλέον χαρακτηριστική ιδιότης των ανθρώπων , η οποία τους πλησιάζει προς τον Θεόν και τους χαρίζει την πραγματικήν ευτυχίαν. Διά να έχη όμως αξίαν η καλωσύνη, πρέπει πρώτον να είναι ενεργητική και δεύτερον να είναι αναποσπάστως συνδεδεμένη με την δικαιοσύνην…”
Κάτω η τελευταία του φωτογραφία με την Αλεξάνδρα στο γάμο της
Στην επόμενη σελίδα ανέμελες στιγμές από το παρελθόν φωτογραφημένες κατευθείαν από τα άλμπουμ φτιαγμένα από Χριστουγεννιάτικες οικογενειακές γιορτές και ατελείωτα καλοκαίρια στη Χαλκιδική και στην Ερμιόνη.
Η Αλεξάνδρα, η Μανουέλα, η Ελένη και ο Αλέκος Αθανασιάδης έξω από το βανάκι που πηγαίναμε μεγάλη παρέα σε έρημες παραλίες της Χαλκιδικής. Εγώ καβάτζωνα την μπροστινή θέση γιατί δεν άντεχα τα σκυλιά που χλιμίντριζαν από τη ζέστη.
Με τον πατέρα μου στη Χαλκιδική – νομίζω είμαι 13. Πόσες φορές όταν κουράζομαι δεν ονειρεύομαι να γύριζε ο χρόνος πίσω και να γύριζα κι εγώ σπίτι μου μικρή και ανέμελη με το μπαμπά μου και τη μαμά μου..
Καλλονές, τέλος δεκαετίας του 70 σα να είναι βγαλμένες από editorial του Jour de France, η Υακίνθη Πολίτη και η Ελένη Αθανασιάδη.
Η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη με τον πατέρα μου Νίκο στη Χαλκιδική. Το Κουρί ήταν η αγαπημένη μας παραλία.
Χριστούγεννα με το καλό μου φόρεμα από την Fantasia με τη Μαρίνα Φαρμάκη να με κρατάει προστατευτικά , τη Μανουέλα , την Αλεξάνδρα και τα “Παπαλεξοπουλάκια” όπως τα λέγαμε. Η μαμά μου πάνω ντυμένη Αγιος Βασίλης -την κατάλαβα αμέσως- και κάτω μας διαβάζει την περίφημη τότε Βίβλο.
Η Ελένη το καλοκαίρι του 1987, το τελευταίο καλοκαίρι με τον Αλέκο.
Εδώ με τη Μανουέλα Αθανασιάδη που ήταν αγοροκόριτσο και σκαρφάλωνε τα δέντρα ενώ εγώ λάτρευα τα φορέματα με σφηκοφωλιές και κάτω με την Ελένη και την Αλεξάνδρα στο Στρατώνι της Χαλκιδικής.
Ο Αλέκος έτσι όπως θα τον θυμάμαι για πάντα.
Πιο ωραία και αγαπημένα ζευγάρια από τον Αλέκο με την Ελένη και από τους γονείς μου Νίκο και Υακίνθη δεν έχω ακόμα δει..
Προχθές σε μία πολύ συγκινητική τελετή στο Κολλέγιο Αθηνών, η Αλεξάνδρα Αθανασσιάδη παρουσίασε ένα εκπληκτικό και αγέρωχο γλυπτό που δώρισε στο Κολλέγιο στη μνήμη του πατέρα της και λατρεμένου μας “Μπούκη”.. (που ήταν απόφοιτος του 1948).
Η Αλεξάνδρα με τη μητέρα της Ελένη, την αδελφή της Μανουέλα, τον Αλέξανδρο Σαμαρά – επίσης μεγάλος “φύλακας” της παράδοσης του ιστορικού αυτού σχολείου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο