Δέσποινα Αποστολίδου: «Τα όνειρα δεν σταματούν ποτέ, νύχτα μέρα»

“Δικαίωμα στη λήθη” ονομάζεται το δεύτερο έργο που έγραψε η ταλαντούχα Δέσποινα Αποστολίδου και παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον, σε σκηνοθεσία από την Νάνσυ Ρηγοπούλου. Η θεατρική συγγραφέας και ηθοποιός βάζει στο επίκεντρο το περιβάλλον των ανθρώπων που ταλανίζονται από ψυχικές ασθένειες. Με ένα έργο εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα, με οδηγό το χιούμορ, τη συγκίνηση και την ένταση μας φέρνει αντιμέτωπους με ανθρώπους που βλέπουμε στο πλήθος καθημερινά. Επίσης, μέσα από σχετική έρευνα φέρνει στο φως μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών και εργαζομένων στην υγεία από το 1924 και μέχρι σήμερα, διακόπτοντας την πλοκή και επιτρέποντάς μας μικρά ταξίδια στο χωροχρόνο. Η Δέσποινα Αποστολίδου με αφορμή την παράσταση και το έργο “Δικαίωμα στη λήθη” που είναι εμπνευσμένο από πραγματικές μαρτυρίες, μας μιλάει σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Αναβάλω συνεχώς: Τα πράγματα που μου δημιουργούν άγχος και που γνωρίζω ότι θα βρω δυσκολία στην αντιμετώπισή τους.

Βαριέμαι όταν: Χρειάζεται να διεκπεραιώσω κάποιες υποχρεώσεις της καθημερινότητας. π.χ να πάω στην τράπεζα.

Γράψιμο: Είναι τρόπος έκφρασης. Ασχολούμαι κυρίως με τη θεατρική γραφή που προέκυψε μέσα από την ενασχόλησή μου με την υποκριτική. Γράφω κατά καιρούς και άλλα κείμενα, πεζά, αλλά τα έχω στο συρτάρι μου ακόμα.

Δικαίωμα στη λήθη: Είναι το δεύτερο θεατρικό μου έργο που βρίσκει το δρόμο για τη σκηνή σε σκηνοθεσία της Νάνσυς Ρηγοπούλου. Αφορά ανθρώπους που έχουν βιώσει την ψυχική ασθένεια στο οικογενειακό τους περιβάλλον και είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα. Μια παράσταση που φτιάχτηκε με μεράκι και την έχουμε αγαπήσει πολύ.

Ελευθερία: Μία λέξη σύμφυτη με την ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι δικαίωμα όλων και πρέπει να αγωνιζόμαστε για αυτήν. Στην ουσία είναι η ικανότητα του ανθρώπου να δρα και να έχει συναίσθηση των πράξεων και των συνεπειών που αυτές έχουν.

Ζωή: Ένα μεγάλο δώρο. Θα πρέπει να την εκτιμούμε και να αγκαλιάζουμε όλες τις πλευρές της, καλές και κακές. Να είμαστε παρόντες σε αυτήν μέχρι να τελειώσει.

Ηθοποιός: Μια δουλειά υπέροχη και πολύ δύσκολη. Χρειάζεται πειθαρχία, μελέτη, υπομονή, αλλά μπορεί να σου χαρίσει μαγικές στιγμές.

Θέατρο VS σινεμά: Είναι και τα δύο κομμάτια της δουλειάς, σίγουρα δεν μπορώ να διαλέξω ή να συγκρίνω. Πιστεύω ότι και το θέατρο και το σινεμά μας δίνουν την δυνατότητα να συνδεθούμε και να συγκινηθούμε. Απλώς, είναι διαφορετικός ο τρόπος.

Ιλαροτραγωδία: Η Ελλάδα του 2025.

Κουράζομαι όταν: Δουλεύω πάρα πολλές ώρες.

Λαχτάρα: Αυτό που μας κάνει ανθρώπους. Η έντονη επιθυμία μας για κάτι, μας κάνει να νιώθουμε και μας κινητοποιεί να προχωράμε.

Μεγάλωμα: Έρχεται μαζί με τις εμπειρίες της ζωής και μας κάνει σοφότερους.

Νάνσυ Ρηγοπούλου: Φίλη, συνεργάτιδα, εξαιρετική ηθοποιός και σκηνοθέτις. Είναι τιμή και χαρά μου η συμπόρευσή μας σε αυτή τη δουλειά.

Ξένος: Μπορεί να είναι και κάποιος που θεωρείς ότι γνωρίζεις πολύ καλά.

Όνειρα: Δεν σταματούν ποτέ! Ούτε την νύχτα ούτε την ημέρα.

Πίστη: Έχω πολλή. Για όλα.

Ροή: Ζωή. Συνέχεια κινείται, προχωράει.

Σωτηρία: Η δυνατότητα να μην χαθούμε, να μην σβήσουμε.

Τέμπη: Δεν έχω λέξεις γι’αυτό. Μόνο θυμό.

Υστεροφημία: Δεν είναι κάτι που με απασχολεί. Δεν θα είμαι κι εδώ για το χαρώ στην περίπτωση που συμβεί.

Φασαρία: Κέντρο Αθήνας σε ώρα αιχμής.

Χαρά: Την αναζητώ και στα πιο μικρά πράγματα.

Ψυχικές ασθένειες: Ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό ζήτημα με ανησυχητικό ποσοστό αύξησης. Βάση ερευνών 1 στους 10 ενήλικες πάσχει από κάποια ψυχική νόσο και περίπου 1 στους 4 εμφανίζει κάποια ψυχική νόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Ωραία παράσταση: Η παράσταση που την σκέφτεσαι γυρίζοντας στο σπίτι σου και για καιρό μετά.