ΤΩΡΑ |
Εδώ και13 χρόνια με τον Μάνο Αντωνιάδη, δημιούργησαν το πολιτιστικό πυρήνα το θέατρο Vault, όπου εκεί εκτός από τα χρήματα του έδωσε όλη του την ψυχή, όλο του το ”είναι” με σκοπό να ανεβάζει καλές παραστάσεις, καλό θέατρο και καλό ρεπερτόριο. Και το πέτυχε, αναφανδόν! Ο αέναα δημιουργικός, εμπνευσμένος, πρωτοποριακός και γνώστης του θεάτρου, ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζιάς, κατόρθωσε το ακατόρθωτο! Να αποκτήσει φανατικό κοινό κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων , το οποίο τον ακολουθεί πιστά και εκδηλώνει αμέριστα την αγάπη του, γεμίζοντας τις αίθουσες και κάνοντας sold out σχεδόν όλες τις παραστάσεις… Εκείνος δεν επαναπαύτηκε ποτέ, συνέχισε να ψάχνει έργα σύγχρονα κυρίως για να προσφέρει ό, τι καλύτερο μπορούσε στο κοινό και να εξελίξει το πνευματικό του επίπεδο. Γι’ αυτό συνεργάζεται με τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς, με νέες avant garde ομάδες, καθώς και με νέους σκηνοθέτες. Όλα τα δικά του έργα είναι ψαγμένα και δεν τα αποδομεί στο παραμικρό, όταν τα σκηνοθετεί… Πρόσφατα απέκτησε το θέατρο Εν Αθήναις και η πολιτιστική του δραστηριότητα θα συνεχιστεί με ακόμη πιο έντονο και δυναμικό παρών. Χίλια μπράβο, Δημήτρη Καρατζιά, είσαι ένας από τους πιο σπουδαίους σκηνοθέτες της γενιάς σου και αγαπάς με πάθος το θέατρο. Το πρόσφατο sold out επίτευγμά του που λάμπει σαν ατόφιο χρυσάφι είναι ”Η Τουρκομερίτσσα” με τη μία και μοναδική Ελένη Ουζουνίδου σε μεγάλες ερμηνευτικές στιγμές. Μην το χάσετε! Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός της καρδιάς μας Δημήτρης Καρατζιάς σε αποκλειστική συνέντευξη.
-Πώς αισθάνεσαι που οι κόποι μιας ζωής ανταμείφθηκαν και εκτός από το Vault, απέκτησες και το θέατρο Εν Αθήναις;
Το Vault είναι ένας χώρος που δημιουργήσαμε μαζί με τον Μάνο Αντωνιάδη πριν 13 χρόνια με πολύ αγάπη, πολύ μεράκι και πολλή πολλή δουλειά. Μας έχει χαρίσει άπειρες στιγμές χαράς, δημιουργίας μα και κούρασης. Το Εν Αθήναις πάλι είναι ένα πολύ όμορφο θέατρο. Και είναι ωραίο να δουλεύεις σε όμορφους χώρους. Εκείνο όμως που μετράει, είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτούς. Οι συνεργασίες, οι συνευρέσεις. Αυτό το αδιάκοπο μοίρασμα. Αισθάνομαι ευλογημένος για τις δουλειές που κάναμε όλα αυτά τα χρόνια. Για τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαστήκαμε. Κι ανυπομονησία για αυτές που θα έρθουν. Για τις επόμενες. Φύση και θέση αισιόδοξος, θεωρώ ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Έχουμε ακόμη πολλά να πούμε, έχουμε ακόμη πολλά να κάνουμε. Υγεία κι όρεξη να υπάρχει.
-Τι ήταν εκείνο που έκανε το φιλοθεάμον κοινό να αγκαλιάσει τις παραστάσεις σου, και τα έργα που ανεβαίνουν από άλλους θιάσους και να γίνει φανατικό και να σε ακολουθεί πιστά;
Νομίζω οι τίμιες προθέσεις. Ποτέ με τις παραστάσεις μας δεν προσπαθήσαμε να κοροϊδέψουμε το κοινό. Να παρουσιάσουμε κάτι άλλο από αυτό που είναι. Βέβαια πίσω από κάθε παράσταση κρύβεται αδιανόητη δουλειά. Και ψάξιμο. Και μελέτη. Και σκέψη. Και πρόβες. Καμία δεν έγινε αγόγγυστα. Εύκολα.
-Ποιες από τις παραστάσεις στις οποίες υποδύθηκες κάποιο ρόλο ή τις σκηνοθέτησες, θυμάσαι με αγάπη;
Σχεδόν όλες από τότε που φτιάξαμε το Vault : Bent, Elizadeth, Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει, Πνιγμονή, Μικρές Ιστορίες Φόνων, The Curing Room, Marvins Room, Χορεύοντας στο Σκοτάδι, O Άνθρωπος Ελέφαντας, Η Ψιλικατζού, Trans – port, Η Τουρκομερίτισσα, όλες οι παραστάσεις του project Ο Γιος μου (Η μάνα Αυτουνού…Έλλη Ζάχου Ταχτσή, Καραισκάκενα ο Θρύλος, Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού η Διάφανη κλπ), και πολλές άλλες. Κάθε μία απ’ αυτές ήταν και ένα κομμάτι μου. Κάθε μία απ’ αυτές ήταν και μια ιστορία για την οποία ήθελα να μιλήσω. Κάθε ρόλος αγαπημένος. Κάθε μία απ’ αυτές με έφεραν εδώ σήμερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή μας είναι άμεσα συνυφασμένη με τη δουλειά μας. Τα πάντα κινούνται γύρω από αυτή. Τα πάντα κινούνται μέσα σε αυτή.
-Θα μου αποκαλύψεις κάποια από τα καλλιτεχνικά σου σχέδια που έχεις στο μυαλό, τώρα που διαχειρίζεσαι, όχι ένα αλλά δύο θέατρα;
Προς το παρόν συνεχίζουμε την περιοδεία μας με την “Τουρκομερίτισσα” ανά την Ελλάδα. Επιστρέφουμε για ακόμη τρεις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη (15/03, 16/03, 17/03), και μετά πηγαίνουμε στο ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής (19/03, 20/03, 21/03, 22/03) στην Ορεστιάδα (23/03), στο Διδυμότειχο (23/03), στη Θάσο (25/03), στη Λαμία (30/03), στο ΔΗΠΕΘΕ Βόλου (31/03), στη Ρόδο (3/04, 4/04), στο Ηράκλειο Κρήτης (05/04) στο Ρέθυμνο Κρήτης (6/04, 7/04), Τρίπολη (17/04), Πάτρα (20/04, 21/04), Αγρίνιο (24/04), Άργος (25/04) κλπ. Και το Μάιο θα επιστρέψουμε στην Αθήνα, στο θέατρο Eν Αθήναις για 12 ακόμη παραστάσεις
Το “Εlizadeth” συνεχίζει την τρελή του πορεία στο Vault μέχρι την Κυριακή των Βαΐων και το Μάιο ξεκινάει η περιοδεία της άλλης μας παράστασης “Η Μάνα αυτουνού…Έλλη Ζάχου Ταχτσή” από τη Θεσσαλονίκη (από 09/05).
-Σε τι επίπεδο βρίσκεται το θέατρο εν έτει 2024;
Θα θελα να πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Το θεατρόφιλο κοινό διψάει για καλό θέατρο και υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές, από κάθε είδος. Μέσα στις δεκάδες παραστάσεις που παρουσιάζονται κάθε χρόνο, υπάρχουν κάποιες εξαιρετικές, κάποιες λιγότερο καλές και κάποια διαμαντάκια. Στο χέρι μας είναι να τις ανακαλύψουμε.
-Πώς κρίνεις τους σημερινούς ηθοποιούς;
Υπάρχει εξαιρετικό “υλικό”. Νέοι ηθοποιοί με πολλές δυνατότητες και πάθος για αυτή τη δουλειά, που περιμένουν μια ευκαιρία για να δείξουν το ταλέντο τους. Μακάρι να βρισκόταν ένας τρόπος για να τους ανακαλύψουμε. Μακάρι αυτό το δυναμικό να το εκμεταλλευτούν σωστά σκηνοθέτες και δημιουργοί, ώστε να λάμψει. Γιατί αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον του θεάτρου μας.
-Γιατί η βία και η ευτέλεια συγκινούν και κυριαρχούν στην εποχή μας;
Δεν ξέρω αν συγκινούν, πάντως σίγουρα υπάρχουν. Ειδικά η βία είναι σε έξαρση. Κάθε μορφή βίας. Ίσως είναι σημάδι των καιρών μας. Πάντως στο χέρι όλων μας είναι να την περιορίσουμε. Όσο περισσότερο ο καθένας μας μπορεί. Με κάθε τρόπο. Και με όλη του τη δύναμη.
-Γιατί όλοι ”κρύβονται” μόλις ακούν τη λέξη ομοφυλοφιλία;
Δυστυχώς, με αφορμή τα τελευταία γεγονότα που συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη πριν λίγες μέρες, αποδείχτηκε για άλλη μία φορά πόσο δρόμου έχουμε ακόμη για να εξαλείψουμε την ομοφοβία και το ρατσισμό. Που κάποιοι πολιτικοί και ιεράρχες με κηρύγματα μίσους τροφοδοτούν χρόνια τώρα. Ευτυχώς, λίγες ώρες αργότερα από αυτό το τραγικό περιστατικό, γέμισε η πόλη, η Θεσσαλονίκη μας, με κόσμο που αντέδρασε σε αυτό το περιστατικό. Που το καταδίκασε. Και αυτή είναι η Θεσσαλονίκη που όλοι μας αγαπάμε.
Και φυσικά δεν φταίνε μόνο εκείνα τα παιδιά. Αλλά κυρίως οι γονείς που τα μεγάλωσαν με τόσο μίσος. Γιατί το μίσος σε θρέφει και σε τρώει ταυτόχρονα. Και δυστυχώς πάντα γυρνάει σ’ εκείνον που το καλλιεργεί.
-Πότε κάποιος είναι σε θέση να απολαύσει την πραγματική Τέχνη;
Η τέχνη σε ταξιδεύει, σε μαγεύει, σε προβληματίζει, σε διασκεδάζει, σε ψυχαγωγεί. Και είναι εντελώς υποκειμενική. Κάθε άνθρωπος, άσχετα με τη μόρφωση, το φύλο, την ηλικία, την κοινωνική του θέση, μπορεί να απολαύσει μία παράσταση, ένα τραγούδι, ένα γλυπτό, έναν πίνακα, ένα βιβλίο, μια ταινία. Ποια θα είναι αυτή και πόσο θα την απολαύσει, είναι καθαρά θέμα γούστου, αισθητικής, παιδείας, βιωμάτων. Ευτυχώς υπάρχουν όλα τα είδη, για κάθε άνθρωπο. Γιατί η τέχνη απευθύνεται σε όλους. Χωρίς διαχωρισμούς, Χωρίς περιορισμούς. Φτάνει το κάθε έργο να μιλάει στην καρδιά και την ψυχή σου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο