Δημήτρης Ντάσκας: «Την τύχη την φτιάχνουμε (και) μόνοι μας…»

Το θέατρο είναι η ζωή του, η ανάσα του, το πάθος του! Για αυτό και πήρε μέρος- και εξακολουθεί να το κάνει- σε σημαντικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας συνεργάστηκε- και συνεργάζεται- με τους πιο καταξιωμένους σκηνοθέτες σε ποιοτικές παραστάσεις που ανεβαίνουν στους πιο σημαντικούς χώρους του πολιτισμού. Παιδί του Θεάτρου Εμπρός, ο ταλαντούχος Δημήτρης Ντάσκας, έχει αποφοιτήσει, παράλληλα, από τη Νομική Σχολή Αθηνών. Αυτό αποδεικνύει την άλλη πτυχή του εαυτού του: τη μόρφωση, την παιδεία και τη στάση ζωής του. Έχει βγει εκτός συνόρων και έχει κάνει θέατρο στο Παρίσι, γράφοντας, σκηνοθετώντας και παίζοντας σε έργα δικά του και άλλων συγγραφέων. Εμφανίστηκε στο πλευρό της Fanny Ardant στην κινηματογραφική ταινία ”Lola Pater”. Έγινε πανελλαδικά γνωστός από την hit σειρά του ANT1 ”Mάγισσα”, όπου υποδύεται τον κόμη Μισέλ Μποφόρ! Εφέτος, είναι η χρονιά του. Βρίσκεται σε πλήρη επαγγελματικό οργασμό δίνοντας παρών στα καθημερινά γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς, ενώ συμπρωταγωνιστεί στο έργο του Ανδρέα Φλουράκη ” Ο φύλακας της λίμνης” σε σκηνοθεσία της άξιας Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη που παίζεται στο θέατρο Μικρό Γκλόρια. Ο ηθοποιός της νέας γενιάς με όλη τη σημασία της λέξης, Δημήτρης Ντάσκας, από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Αναζητήσεις (καλλιτεχνικές και προσωπικές): Όπως έχει πει κάποιος, «δεν ξέρω τι θέλω και δε θα ησυχάσω ποτέ αν δεν το αποκτήσω».

Βία παγκοσμίως: Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η ειρήνη είναι κάτι δεδομένο. Νομίζαμε ότι οι προηγούμενες γενιές έχυσαν αρκετό αίμα για να ζήσουμε εμείς χωρίς το φόβο του πολέμου. Αμ, δε. Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Οι δύο πόλεμοι που έχουν ξεσπάσει πρόσφατα στη γειτονιά μας το αποδεικνύουν με τον πιο επώδυνο τρόπο.

Γενναιοδωρία: Γενναιόδωροι είναι οι ψυχικά χορτάτοι άνθρωποι, αυτοί που δεν έχουν απωθημένα…

Διάδραση: Δύσκολο πράγμα στο θέατρο, ειδικά στο θέατρο για παιδιά, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον. Προσπαθώ πάντα η όποια διάδραση να μη φέρνει σε δύσκολη θέση τον θεατή.

Ενήλικο «1975»: Το “1975” είναι η «ενήλικη» παράσταση όπου παίζω, στο θέατρο Rabbithole. Βρισκόμαστε στη συνοικιακή ντίσκο «Chiquita», κάπου στην Κυψέλη, τον Απρίλη του 1975. Η χούντα έχει πέσει, η soft-core ταινία «Εμμανουέλα» έχει μόλις προβληθεί και στη συνέχεια απαγορευτεί από τη λογοκρισία. Ανάμεσα σε βόμβες, πορείες και ληστείες, μια παρέα συλλαμβάνει την ιδέα να γυρίσει την ελληνική εκδοχή της αισθησιακής ταινίας, με Έλληνες πρωταγωνιστές. Θα τα καταφέρουν;

Ζηλοφθονία: Ελάττωμα που τρώει και τον ζηλόφθονο και τους ανθρώπους γύρω του. Άλλα ξέρετε τι λένε… Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω…

Ηθοποιός: Η Μάγια Λυμπεροπούλου και η Ράνια Οικονομίδου, η δασκάλα μου, έχουν παραλληλίσει τη δουλειά του ηθοποιού με τη δουλειά του τσαγκάρη ή του μάγειρα. Κάτι σωστό έχει αυτός ο παραλληλισμός.

Θέατρο: Μια μοναδική στιγμή όπου μπορούμε να είμαστε μόνοι και μαζί ταυτόχρονα. Να είμαστε προσωπικοί και πολιτικοί.

Ισχυρογνωμοσύνη: Αν και η λέξη έχει πάρει μια αρνητική χροιά, ίσως να μην είναι μόνο έτσι. Εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που έχουν «ισχυρή γνώμη», που δεν παρασύρονται δηλαδή εύκολα και δεν πάνε όπου φυσάει ο άνεμος. Αρκεί αυτή η ισχυρή γνώμη να στηρίζεται σε επιχειρήματα και να μην είναι ένα απλό παιδιάστικο πείσμα, ένα χαζό power game.

Κλιματική αλλαγή: Η κλιματική αλλαγή έχει ήδη συντελεστεί. Είναι αστείο να το αμφισβητούμε. Στο «Φύλακα της λίμνης», η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Στον πραγματικό κόσμο;

Λογοτεχνία: Η λογοτεχνία είναι σαν ένα συναρπαστικό λούνα παρκ, που μπορείς να το κουβαλάς μαζί σου όπου πας. Γεμάτη χρώματα και κίνηση και ζωή. Τελευταία διαβάζω περισσότερο ποίηση παρά πεζογραφία. Έχουμε καταπληκτικούς νέους Έλληνες ποιητές. Τον Γκιούλο, τον Χατζηπροκοπίου, τον Τσαλαπάτη, την Μάρβιν, την Σιώζιου, τον Δομιανό και άλλους πολλούς.

Μάγισσα (ρόλος): Ο κόμης Μισέλ Μποφόρ. Ένας άνθρωπος που έρχεται από αλλού, ένας outsider που παίζει εκτός έδρας. Εμπλέκεται σ’ ένα παιχνίδι του οποίου τους κανόνες αγνοεί. Αυτό όμως δεν θα τον εμποδίσει να παίξει μέχρι τέλους.

Νέα γενιά ηθοποιών: Οι νέοι ηθοποιοί άντλησαν από τις εμπειρίες των μεγαλύτερων συναδέλφων τους και έφεραν κάτι καινούριο στο θέατρο: μια δυσανεξία σε κακοποιητικές συμπεριφορές, μια μεγαλύτερη αποδοχή στον αυτοπροσδιορισμό και μια αποτελεσματικότερη αυτοοργάνωση.

Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Νομίζω, πάνω από όλα, η απάντηση είναι «καλό έργο». Δεν μπορώ να κρίνω ένα ρεπερτόριο με βάση την εθνική του καταγωγή. Πάντως, κάθε εγχείρημα που έχει σκοπό την παραγωγή καλών, πρωτίστως, νέων ελληνικών έργων, είναι σημαντικό.

Ο φύλακας της λίμνης: Ένας άνθρωπος που θέλει να ταξιδέψει σ’ ολόκληρη τη γη αλλά οι ευθύνες που έχει αναλάβει δεν του το επιτρέπουν. Ποιος δεν ταυτίζεται μ’ αυτό; Στην πορεία του έργου, θα κινδυνεύσει να χάσει τα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής του: τη λίμνη του, το «σπίτι» του δηλαδή αλλά και το πλάσμα που αγαπάει πιο πολύ στον κόσμο.

Παιδικές ψυχές: Τα παιδιά έρχονται στον κόσμο με περίπου 400 πληροφορίες εγγεγραμμένες ήδη στο dna τους. Δεν είναι tabula rasa. Δουλειά μας είναι όχι ακριβώς να τα διαμορφώσουμε αλλά να τα γνωρίσουμε.

Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη: Γνωριζόμασταν χρόνια, συνεργαστήκαμε πρώτη φορά με τις ιδιότητες της σκηνοθέτιδας και του ηθοποιού αντίστοιχα. Η συνεργασία ήταν άψογη. Ήταν ο βασικός λόγος που δέχτηκα να συμμετάσχω σε αυτή τη δουλειά, πριν καν διαβάσω το κείμενο! Έχει συναίσθηση, ικανότητες, κατάρτιση, μαχητικότητα και μεγάλη αγάπη για το θέατρο.

Σωματικό θέατρο: Κάθε είδος θεάτρου περιλαμβάνει και το σώμα. Ένα ζωντανό σώμα είναι απαραίτητο στοιχείο για όλα τα είδη θεάτρου, ακόμα και πέρα από αυτό που ορίζουμε ως «σωματικό θέατρο».

Τηλεοπτικές σειρές: Το πρώτο για εμένα ήταν και παραμένει μέχρι τώρα το “Six feet under”. Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι η τηλεόραση μπορεί να δημιουργήσει σοβαρό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Σενάριο, ερμηνείες, σκηνοθεσία, διάλογοι, όλα καθηλωτικά. Κι ένα φινάλε συγκλονιστικό.

Υγεία: Όπως θα έλεγε και ο Φύλακας, η «υγεία» της φύσης και η προσωπική μας υγεία είναι αλληλένδετα. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, ίσως αρχίσουμε να φερόμαστε στη φύση όπως της/μας αξίζει.

Φλουράκης Ανδρέας: Πολυσχιδής συγγραφέας και ευγενέστατος συνεργάτης.

Χειριστικός: Οι πραγματικά χειριστικοί άνθρωποι θέλουν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους ανεξάρτητα από το αν θα πληγώσουν τους άλλους. Θεατρικά μιλώντας, ο ‘’Φύλακας’’ προσπαθεί να συνδυάσει πράγματα που εξαρχής φαίνονται ασυμβίβαστα. Να φύγει ένα μεγάλο ταξίδι, χωρίς όμως να στεναχωρήσει τους ανθρώπους που αφήνει πίσω του. Σε αντίθεση με τον Πητ του «1975», που προσπαθεί να χειραγωγήσει πρόσωπα και πράγματα, με καταστροφικά αποτελέσματα. Και για τον ίδιο και για τους άλλους.

Ψυχισμός: Άβυσσος ο ψυχισμός του ανθρώπου!

Ωραίες συνεργασίες: Το πιο σημαντικό πράγμα, και στο θέατρο και παντού. Ήμουν τυχερός σ’ αυτόν τον τομέα. Τυχερός, με την έννοια ότι την τύχη την φτιάχνουμε (και) μόνοι μας…