Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου: μαγικός ρεαλισμός με φόντο ένα κομμωτήριο ή έκοβαν, κι έκοβαν.. κι έκοβαν…

Η τέχνη ήταν πάντα πρωτοπόρος, διότι προϋποθέτει τη σκέψη. Ζούμε στην κοινωνία της μιας χρήσης κι αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα αντιληπτό για να το αντιμετωπίσουμε ώστε να μην τα ξεπουλήσουμε όλα. Ειδικά στο θέατρο, που υπάρχει άμεση επαφή με το κοινό, όλο και σπανίζουν οι παραστάσεις που μιλάνε στην ψυχή του και δεν είναι …μιας χρήσης. Το έργο Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου της Γλυκερίας Μπασδέκη σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου με την Μαίρη Σταυρακέλλη και την Δώρα Θωμοπούλου που παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Vault κάθε Σαββατοκύριακο, είναι μία τέτοια παράσταση. Πλούσια σε αποχρώσεις, στο πνεύμα του μαγικού ρεαλισμού που κρατάει γοητευμένους τους θεατές από την αρχή μέχρι το τέλος.

ΣχετικάΆρθρα

Δεν σας κρύβω ότι ο τίτλος-γλωσσοδέτης, δεν βοηθάει την παράσταση. Για να είμαι πιο ακριβής, από τον τίτλο της δεν μπορείς να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Το βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό κείμενο που έγραψε η Γλυκερία Μπασδέκη το 2014 (για να παρουσιαστεί στα πλαίσια του 57^ου Φεστιβάλ Φιλίππων), μιλάει για την Καβάλα και τον Γιώργο Χειμωνά. Η δράση εξελίσσεται μέσα σε ένα κομμωτήριο, που λειτουργεί ως τόπος εξομολόγησης και καταφύγιο νοσταλγίας, κι έχει άμεση σύνδεση με τα μαλλιά της ηρωίδας και την ψυχολογία της. Δυο γυναίκες, η Αρετή και η Βάντα, έρχονται αντιμέτωπες με αναμνήσεις, με τη μοναξιά, με τη λύπη… Η Αρετή χτενίζεται, μιλάει, αγρυπνεί και θυμάται, στάζοντας από τις ραγισμένες της λέξεις ο μνησιπήμων πόνος. Η Βάντα χτενίζει και ακούει στέλνοντας ανέμους ομορφιάς και συμπόνιας. Και ο Γιώργος Χειμωνάς, ο έρωτας… ο ποιητής… κύριος… και απών. Ηγήτωρ μιας εκκρεμότητας σε ένα παραμύθι μιας γυναικείας ψυχής παραδομένης στην μοναξιά της αγάπης. Οι δύο ηθοποιοί που υποδύονται την Αρετή και την Βάντα, η Μαίρη Σταυρακέλλη και η Δώρα Θωμοπούλου μιλάνε κατευθείαν στη γυναικεία ψυχολογία, αγγίζοντας όμως και τις ευαίσθητες πτυχές της αντρικής.

Η Μαίρη Σταυρακέλλη με αλήθεια, συνέπεια, μέτρο υποκριτικής και ποιότητας χωρίς υπερβολές, έχτισε το δυσκολότερο ρόλο της (των τελευταίων χρόνων τουλάχιστον) προσφέροντάς μας, μια από τις καλύτερες ερμηνείες της. Ακροβατεί επιδέξια ανάμεσα στην τραγική και την κωμική έκφανση του ρόλου της. Με το συγκεκριμένο έργο, κάνει στροφή στην πλούσια καριέρα της και μας δείχνει το πολύπλευρο ταλέντο της. Κερδίζει και τον πιο απαιτητικό θεατή.

Δίπλα της στέκεται επάξια με ερμηνευτική πληρότητα η Δώρα Θωμοπούλου. Με συνεργασίες στο ΚΘΒΕ και σε άλλες παραστάσεις που ξεχώρισαν (όπως η La Cocinera) η Δώρα Θωμοπούλου χτίζει σιγά σιγά το χαρακτήρα που υποδύεται, χωρίς να υποψιαζόμαστε από την αρχή πού θα φτάσει ερμηνευτικά. Στην τελευταία σκηνή του έργου -που είναι και η κορυφαία δραματουργικά- ξετυλίγει τις δυνατές υποκριτικές της ικανότητες.

Η σκηνοθεσία του Λεωνίδα Παπαδόπουλου δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει και αυτό είναι ένα από τα σημαντικά της ατού. Βάζοντας την πλοκή μέσα σε ένα κομμωτήριο, με όλα τα αξεσουάρ -πιστολάκια, σεσουάρ, περούκες, λακ, τα πάντα!- μας τοποθετεί ως θεατές αμέσως σε ένα οικείο περιβάλλον. Από εκεί και μετά, η ταύτιση ή όχι με τις ηρωίδες και όσα βιώνουν εκεί -είτε ως πραγματικός τόπος, είτε ως φανταστικός- είναι δική μας υπόθεση. Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος θεωρείται πλέον από τις υπολογίσιμες σκηνοθετικές δυνάμεις στο θέατρο. Δείτε την παράσταση και θα το διαπιστώσετε.

Στα συν η σκηνογραφία – ενδυματολογία της Άσης Δημητρολοπούλου και οι φωτισμοί από την Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Εκτός από τη συγκίνηση, από την παράσταση δεν λείπει το κωμικό στοιχείο, οπότε αφεθείτε και γελάστε ελεύθερα. Αντίθετα από τον τίτλο που η Αρετή αναφωνεί “Πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου” η Donna Abbandonata είναι μία παράσταση που δεν θα στεναχωρηθείτε καθόλου που την είδατε!