ΤΩΡΑ |
Είχα να βρεθώ σε συναυλία των Cure από το 1989, όταν είχαν κυκλοφορήσει το Disintegration με το οποίο είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα της καριέρας τους και τα τραγούδια Lullaby, Pictures Of You και το Lovesong έπαιζαν όλοι μέρα στο MTV και σε όλα τα ραδιόφωνα του κόσμου. Ήταν τότε που ζούσα μόνιμα στη Φραγκφούρτη και δεν υπήρχε περίπτωση κάθε φορά που έπαιζαν οι Cure στην Festhalle να μην ήμουν κι εγώ εκεί. Άλλωστε η Festhalle ήταν τότε το δεύτερο σπίτι αφού κάθε εβδομάδα θα βρισκόμουν σε μια συναυλία με τα μεγαλύτερα ονόματα: από τον David Bowie μέχρι τον Prince έχουν περάσει όλοι από εκεί.
Πάμε όμως στο σήμερα όπου στις αρχές του 2016 οι Cure ανακοινώνουν την παγκόσμια περιοδεία τους και από το πρόγραμμα (ως συνήθως) λείπει η Ελλάδα. Εδώ να διευκρινίσουμε κάτι. Δεν φταίνε τα συγκροτήματα που δεν παίζουν στην χώρα μας αλλά το γεγονός ότι δεν τους καλεί κανένας διοργανωτής να έρθουν. Μερικές φορές δικαιολογημένα διότι η χώρα μας δεν διαθέτει και κατάλληλους χώρους για να διοργανωθεί μια τέτοια συναυλία κι άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι πλέον δεν υπάρχουν ούτε καν dj’s που να παίζουν τη μουσική τους στα μαγαζιά που δουλεύουν. Κάποτε ένας DJ που σεβόταν τον εαυτό του (αλλά και την πελατεία του) είχε πάντα μαζί του στη δισκοθήκη το τρίπτυχο CURE-DEPECHE-U2 διαφορετικά θα δούλευε στη λάντζα.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ταξιδέψω στις ρίζες μου στη Φραγκφούρτη και να δω τους Cure ξανά εκεί που τους είχα δει την τελευταία φορά μετά από 27 ολόκληρα χρόνια. Ομολογώ πως από τότε δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα: το ίδιο κοινό με το eyeliner στο μάτι, το ίδιο πάθος και οι ίδιες επιτυχίες. Ίσως να μας έχουν πάρει λίγο τα χρονάκια εμάς τους παλιούς όπως και τον Robert Smith όμως δίπλα στη νέα γενιά που έμαθε να ακούει Cure από τους γονείς τους, γινόμαστε όλοι ένα απολαμβάνοντας ένα τρίωρο πρόγραμμα που κάλυπτε όλη τη δισκογραφία τους.
Οι μαγκιά με τους Cure, είναι πως όπως τότε έτσι και σήμερα δεν έχουν ανάγκη να γεμίσουν τη σκηνή με διάφορα εφέ για να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Η παρουσία τους και μόνο πάνω στη σκηνή είναι αρκετή κι αυτό καλύπτει το κοινό τους που είναι από τα πιο φανατικά, δεδομένου ότι οι Cure έχουν να κυκλοφορήσουν νέο album από το 2008 και παραμένουν ακόμα επίκαιροι με μια sold-out περιοδεία που γίνεται σήμερα. Αυτό το καταφέρνουν λίγα συγκροτήματα.
Όμως οι Cure είναι πλέον διαχρονικοί, δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και είναι μοναδικοί στο είδος τους. Τι κι αν έχει γεράσει λίγο ο Robert Smith… Εγώ θα εξακολουθώ να ακούω τα τραγούδια του, τις Παρασκευές θα φροντίζω να είμαι ερωτευμένος και μετά από 27 χρόνια θα βρεθώ ξανά στην πρώτη σειρά στη Festhalle να τραγουδάω μαζί του το Lovesong…
Σχόλια για αυτό το άρθρο