ΤΩΡΑ |
Ο Στέλιος Ψαρουδάκης ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή που βγήκε στο θέατρο. Με συμμετοχή σε παραστάσεις που έχουν αφήσει το στίγμα τους, επιλέγει να υπηρετεί πιστά την τέχνη του με κάθε του συνεργασία. Είναι σεμνός, χαμηλών τόνων, με θετική αύρα και ενέργεια, καθόλου δήθεν κι αυτό τον κάνει ακόμη περισσότερο αγαπητό στο κοινό και στο χώρο του. Αυτή την περίοδο, ολοκληρώνονται οι παραστάσεις της κωμωδίας “To σπίτι στην Εθνική-Ένα ήσυχο μέρος” του Αλφρέδο Σανθόλ στο Θέατρο Άλφα/
Ληναίος-Φωτίου και προλαβαίνετε στο τσακ να τον απολαύσετε μαζί με τους: Βάνα Πεφάνη, Γαλήνη Τσεβά, Ντέπυ Πάγκα, Φώτη Λαζάρου και Έλιο-Φοίβο Μπέικο σε σκηνοθεσία της Ντέπυς Πάγκα.
-Γιατί είπες το «ναι» στη συγκεκριμένη παράσταση;
Γιατί παίζει η Βάνα Πεφάνη. Αυτό μεταξύ σοβαρού και αστείου γιατί η αλήθεια είναι ότι η Βάνα όντως θα μπορούσε να είναι λόγος για να δεχτώ να παίξω σε μία παράσταση. Έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και είχαμε περάσει υπέροχα. Πέρα από την πλάκα όμως, όταν η Ντέπυ με πήρε τηλέφωνο και μου είπε για το έργο, την ρώτησα ποιοι θα απαρτίζουν το θίασο. Όταν μου είπε ποιοι θα είναι είχα ήδη αποφασίσει, πριν διαβάσω το έργο. Όταν το διάβασα. μου έφυγε και ο οποιοσδήποτε ενδοιασμός που ενδεχομένως να υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
-Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση;
Δεν μπορώ να σου πω πάρα πολλά. Είναι ένας άνθρωπος που έρχεται από το παρελθόν. Σίγουρα είναι καλοπροαίρετος επίμονος και πιστεύει βαθιά στην οικογένεια και στις ανθρώπινες αξίες.
-Πόσο μοιάζει ή διαφέρει η Ισπανική οικογένεια από την Ελληνική μέσα από το συγκεκριμένο έργο;
Θεωρώ ότι ισπανική κοινωνία και η ελληνική μοιάζουν πάρα πολύ. Κατά συνέπεια και οι οικογένειες. Αν δούμε τις οικογένειες του Αλμοδόβαρ ή τις οικογένειές του Λόρκα και του Βάλιε-Ινκλάν θα καταλάβουμε ότι όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ισπανία θα μπορούσαν να συμβαίνουν και στην Ελλάδα. Το έργο αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση. Και στις δύο χώρες οι οικογένειες είναι πολύ δεμένες, αυτό είναι και καλό και κακό. Είναι ευλογία και κατάρα. Κατάγομαι από την Κρήτη και ξέρω πολύ καλά πόσο βαριά είναι η σκιά της οικογένειας πάνω σου και σε κάθε βήμα στη ζωή σου, αλλά και πόσο αποτελεί καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές.
-Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από το πρώτο οικογενειακό σου σπίτι;
Το πρώτο μου σπίτι είναι το πατρικό μου στην Κρήτη. Υπάρχει ακόμα και το επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορώ. Δεν μπορώ να πω ότι έχω μία συγκεκριμένη ανάμνηση. Στο μυαλό μου ανακατεύονται εικόνες σκόρπιες, μυρωδιές, πολλά χρώματα και λουλούδια, και σίγουρα οι μορφές των ανθρώπων. Της γιαγιάς μου, του πατέρα μου, των θείων μου. Όλων αυτών που έχουν φύγει, αλλά και οι εικόνες αυτών που είναι ακόμα σ’ αυτόν τον κόσμο έτσι όμως όπως ήταν τότε…. Αυτή τη στιγμή έχει σχηματιστεί ένα χαμόγελο στα χείλη μου και μόνο που έφερα στο μυαλό μου εικόνες εκείνης της εποχής.
-Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στο παρελθόν, σε ποια εποχή θα ήθελες και γιατί;
Δεν είμαι απ’ αυτούς που αναπολούν το παρελθόν ή που πιστεύουν στο παρελθόν. Δεν πιστεύω καθόλου ότι οι προηγούμενες εποχές είχαν κάτι καλύτερο από αυτήν που ζούμε τώρα. Κάθε εποχή έχει τα καλά της και τα κακά της. Οι άνθρωποι μπορούμε να περάσουμε καλά ή άσχημα ανάλογα με το πώς επιλέγουμε να δούμε και να αντιμετωπίσουμε τη ζωή σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή ή χρονική περίοδο κι αν βρεθούμε. Σε αυτή την εποχή γεννήθηκα και θέλω να ζήσω τα ωραία και τα στραβά της. Άλλωστε πιστεύω στον άνθρωπο και δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Σε όλες τις εποχές ίδιοι είναι. Το θέμα είναι να μπορούμε εμείς να βρούμε τα θετικά στοιχεία τους.
-Ποια ήταν τα είδωλα της παιδικής σου ηλικίας;
Δεν μπορώ να σου πω ότι είχα κάποια συγκεκριμένα είδωλα. Γενικότερα από μικρός νομίζω θαύμαζα ανθρώπους που είχαν βάλει μεγάλα στοιχήματα με τον εαυτό τους και τα είχαν πετύχει. Θαύμαζα μεγάλους επιστήμονες, μεγάλους αθλητές και φυσικά ηθοποιούς και τραγουδιστές. Νομίζω όμως ότι αυτό που με τραβούσε πάντα ήταν το στοίχημα που κρυβόταν πίσω από αυτή τη μεγάλη επιτυχία.
-Η εποχή μας σε φοβίζει;
Η εποχή δε με φοβίζει. Με φοβίζει η τρέλα των ανθρώπων. Με φοβίζει το παράλογο που δείχνει να κυριαρχεί στον κόσμο. Με φοβίζει η αλλαγή που έχει συντελεστεί στη γη και τα αποτελέσματα που μπορεί να φέρει. Με φοβίζει η ιδέα ότι κάποια στιγμή μπορεί να ξυπνήσουμε και να μην έχουμε νερό. Όλα τα υπόλοιπα δε με φοβίζουν, με θυμώνουν. Με θυμώνουν οι ηγέτες του κόσμου, με θυμώνουν οι κλειδοκράτορες του κόσμου και όλοι αυτοί που παίρνουν αποφάσεις. Στο βωμό του κέρδους ή της ματαιοδοξίας κάποιων σκοτώνονται άνθρωποι και παιδιά πεθαίνουν από την πείνα. Όλα αυτά με θυμώνουν. Όμως αν κάτι με τρομάζει είναι ο κόσμος που παρακολουθεί καθισμένος στον καναπέ του να συμβαίνουν όλα αυτά γύρω του χωρίς να του δημιουργείται η ανάγκη να αντιδράσει.
–Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν έχει τύχει ακόμα;
Φυσικά και υπάρχουν. Πάρα πολλοί. Δεν θα ήθελα αυτή τη στιγμή να σου αναφέρω ονόματα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα ξεχάσω πολλούς. Πιστεύω όμως ότι σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ και δεν τους ξέρω καν.
-Υπάρχει χρόνος για προσωπική ζωή στο πρόγραμμα σου;
Η προσωπική μου ζωή είναι δεμένη με τη δουλειά μου. Το πρόγραμμα μου είναι μερικές φορές πολύ βαρύ αλλά πάντοτε έχω χρόνο να απολαμβάνω πράγματα μέσα στη μέρα.
-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες στο θέατρο;
Δεν είμαι σίγουρος αν θυμάμαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδα. Η πιο μακρινή ανάμνηση όμως που μου έρχεται τώρα στο μυαλό είναι μια παράσταση του Ερωτόκριτου νομίζω και την είχα δει στα Χανιά, στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου. Είχα εντυπωσιαστεί.
-Για ποιους λόγους να δούμε την παράσταση;
Αυτή μου είναι μια πολύ άβολη ερώτηση. Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Έχουμε ένα έργο ανθρώπινο που κάνει τον κόσμο να γελάει και ταυτόχρονα να νιώθει αυτή τη μεγαλοψυχία για την οποία μιλάμε συνεχώς. Πάντως γενικότερα έχετε κάθε λόγο να βλέπετε παραστάσεις, είτε τη δικιά μας είτε οποιαδήποτε άλλη. Το θέατρο μόνο καλό μπορεί να κάνει.
Πληροφορίες για την παράσταση εδώ
Σχόλια για αυτό το άρθρο