ΤΩΡΑ |
Τον Edward Enninful τον θαυμάζω για πολλούς λόγους. Όχι μόνο γιατί έχει αυτό το σπάνιο ένστικτο να καταλαβαίνει πριν από τους άλλους τι έρχεται, ποιος αξίζει, ποια εικόνα θα μείνει. Αλλά κυρίως γιατί, ενώ εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στην καρδιά της παγκόσμιας μόδας, έχει καταφέρει να παραμείνει κανονικός.
Και πιστέψτε με, αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο από το να γίνεις διάσημος.
Το καλοκαίρι περάσαμε υπέροχα μαζί στη Μύκονο. Χωρίς πόζα, χωρίς το «είμαι ο Edward Enninful», χωρίς να κουβαλάει μαζί του το βιογραφικό του. Γέλια, παρέες, θάλασσα, φαγητό, συζητήσεις. Την ίδια Μύκονο όπου μπορούσες ξαφνικά να τον δεις να συναντά τη Nicole Kidman και τη Zoë Saldaña στο Nammos — γιατί, φυσικά, όπου συμβαίνει κάτι, με έναν περίεργο τρόπο ο Edward βρίσκεται εκεί.
Χθες το βράδυ, όμως, ήταν η δική του βραδιά.
Στο Tate Britain, ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου, εγκαινιάστηκε το The 90s: Art and Fashion, η μεγάλη έκθεση που επιμελήθηκε ο ίδιος. Περισσότερα από 100 έργα και σχεδόν 70 καλλιτέχνες, φωτογράφοι και designers συνθέτουν τη δική του ανάγνωση μιας δεκαετίας που άλλαξε τα πάντα: Alexander McQueen, Vivienne Westwood, John Galliano, Damien Hirst, Tracey Emin, Juergen Teller, Corinne Day, Nick Knight, Craig McDean, David Sims, Stella McCartney, Hussein Chalayan και φυσικά η μοναδική Ellen von Unwerth.
Και τι ωραίο να συναντάς εκεί ανθρώπους που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Την Donatella Versace, την Ellen, πρόσωπα που δεν παρακολούθησαν απλώς αυτή την εποχή αλλά τη δημιούργησαν. Άνθρωποι που είναι κομμάτι της ιστορίας της μόδας και εξακολουθούν να είναι απολύτως παρόντες.
Η Ellen, μάλιστα, βρίσκεται και μέσα στην έκθεση με μια υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία της Naomi Campbell: full glamour, καθισμένη στην τουαλέτα και να ξυρίζει τα πόδια της. Αυτά ήταν τα ’90s. Sexy, αστεία, προκλητικά, καθόλου politically correct και κυρίως καθόλου στημένα για τα social media — γιατί ευτυχώς social media δεν υπήρχαν.
Ο Edward ξέρει αυτή τη δεκαετία από μέσα. Το 1990 ήταν 18 ετών και ήδη fashion director του i-D. Δεν διάβασε αργότερα για εκείνη την εποχή, την έζησε. Ήταν μέσα στα περιοδικά, στα clubs, στις φωτογραφήσεις, στις παρέες όπου μόδα, τέχνη, μουσική και νύχτα μπλέκονταν μεταξύ τους. Όπως γράφει και ο ίδιος τώρα, το Λονδίνο τότε ήταν ωμό, ασταθές και γεμάτο δυνατότητες.
Γι’ αυτό και η έκθεση έχει τη δική του ματιά. Kate Moss με ροζ μαλλιά από τον Juergen Teller, Corinne Day, McQueen, Galliano, Westwood, έργα των Young British Artists, club culture, περιοδικά, ρούχα, φωτογραφίες. Δεν βλέπεις απλώς μια δεκαετία. Βλέπεις την ενέργειά της.
Και μετά, party.
Μέσα στο Tate, με σαμπάνια και burgers — συνδυασμός που προσωπικά θεωρώ πολύ πιο chic από τα ατελείωτα καθιστά dinners — μουσική, φίλους, fashion people, καλλιτέχνες και αυτή την αίσθηση ότι όλοι ήταν πραγματικά χαρούμενοι που βρίσκονταν εκεί. Όχι άλλο ένα υποχρεωτικό fashion event. Γιορτή.
Κοιτούσα τον Edward και σκεφτόμουν πόσο ωραίο είναι να βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν επαναπαύεται ποτέ σε αυτό που ήδη έχει καταφέρει.
British Vogue; Done.
Τώρα έχει το EE72, το δικό του σύμπαν, το 72, που μόλις γιόρτασε τον πρώτο του χρόνο με ένα μεγάλο party στο Paris Fashion Week, και τώρα μια έκθεση στο Tate Britain. Και όλα αυτά χωρίς να χάσει την περιέργειά του, την επαφή του με τους νέους ανθρώπους ή την ικανότητά του να περνάει καλά.
Αυτό είναι που μου αρέσει περισσότερο στον Edward.
Μπορεί να βρίσκεται τη μία ημέρα με τους σημαντικότερους ανθρώπους της μόδας, του Hollywood και της τέχνης και την άλλη να κάθεται μαζί σου στη Μύκονο και να γελάει σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο να κάνει.
Είναι πάντα μέσα στα πράγματα χωρίς να έχει γίνει ποτέ δέσμιός τους.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη μορφή επιτυχίας.
Χθες, βλέποντάς τον στο Tate, ανάμεσα στην Donatella, την Ellen και όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, σκέφτηκα κάτι πολύ απλό:
Ο Edward δεν χρειάζεται πια να ακολουθεί την εποχή. Έχει φτάσει στο σημείο να την επιμελείται.
Και είναι σε καταπληκτική φόρμα.
Screenshot
Screenshot Screenshot
Σχόλια για αυτό το άρθρο