Ελένη Προκοπίου: Το κορμί που έγινε χορός και η σταρ που σώπασε

Την φώναζαν “το Κινεζάκι” για τα σχιστά της μάτια ενώ δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν τα μάτια τους από πάνω της, όταν έβγαινε στη σκηνή και χόρευε. Διότι η Ελένη Προκοπίου ξεκίνησε ως χορεύτρια και κατόπιν έγινε υπολογίσιμη πρωταγωνίστρια σε ταινίες, που έκανε πολλές σταρ της εποχής να τρέμουν ότι θα τους παίρνει τους ρόλους. Γιατί εκτός που χόρευε συγκλονιστικά, τα έλεγε κιόλας. Κι έτσι έπαιξε και σε μιούζικαλ και σε κωμωδίες και σε μελό που ήταν της μόδας τότε και κάθε όμορφη κοπέλα -πόσο μάλλον που προέρχονταν κι από το χορό- έπρεπε να αποδείξει ότι ήταν καλή και σε δραματικούς ρόλους. Αν και ξεχώρισε στις “Μικρές Αφροδίτες” του Νίκου Κούνδουρου το 1963 -που ήταν δραματικό- και αυτό της άνοιξε την πόρτα για αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρία “Αφοί Ρουσσόπουλοι-Γ. Λαζαρίδης-Δ. Σαρρής-Κ. Ψαρράς”, ήρθε η Φίνος Φιλμ στη συνέχεια που την απογείωσε και μετά πέρασε στα μελό και να κλείσει ο κύκλος της καλλιτεχνικής της καριέρας με μιούζικαλ, που ήταν και το στοιχείο της. Μπορεί η κινηματογραφική της διαδρομή να ήταν σύντομη, κατάφερε όμως να αφήσει πίσω της εικόνες που δεν ξεθώριασαν ποτέ. Με την ομορφιά, την έντονη σκηνική παρουσία και κυρίως το σπάνιο χορευτικό της ταλέντο, υπήρξε μία από τις χαρακτηριστικές γυναικείες παρουσίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Αυτό το σχεδόν «αγαλματένιο» σώμα, που υπήρξε ένα από τα μεγάλα ατού της, δεν λειτουργούσε ποτέ ανεξάρτητα από την κίνηση. Η Ελένη Προκοπίου είχε εκπαιδευτεί ώστε κάθε βήμα, κάθε στροφή και κάθε χειρονομία να μοιάζει ελεγχόμενη. Τα πρώτα χρόνια, ως χορευτικό ζευγάρι με τον Βαγγέλη Σειληνό, κάθε τους θεατρική εμφάνιση -κυρίως σε φαντασμαγορικές επιθεωρήσεις- ήταν σημείο αναφοράς για την παράσταση. Το 1963 την επιλέγει ο Νίκος Κούνδουρος να παίξει την Άρτα στις “Μικρές Αφροδίτες” και το ελληνικό σινεμά βρίσκει την νέα του πρωταγωνίστρια.

ΣχετικάΆρθρα

Την ξεχωρίζει ο Ορέστης Λάσκος και την πάει στην εταιρία “Αφοί Ρουσσόπουλοι-Γ. Λαζαρίδης-Δ. Σαρρής-Κ. Ψαρράς” για να παίξει την Γκιουλινάρ στην ταινία “Ο εμίρης κι ο κακομοίρης”. Εκεί θα γνωρίσει τον Γιώργο Πάντζα με τον οποίο θα αποτελέσουν καλλιτεχνικό ζευγάρι και θα παίξουν μαζί και σε άλλες ταινίες (Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος, Μίνι φούστα και καράτε, Ο μπούφος). Ο Ορέστης Λάσκος της δίνει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στον Κώστα Βουτσά στην ταινία “Το πρόσωπο της ημέρας” και με την ταινία “Και οι 14 ήταν υπέροχοι” σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Σειληνού, ανοίγει η πόρτα της Φίνος Φιλμ. Παράλληλα, σημειώνει εξαιρετική επιτυχία στο θέατρο σε κωμωδίες και μιούζικαλ που άφησαν εποχή, όπως “Το ρετιρέ της Εύας” ενώ στην προσωπική της ζωή, έχει ήδη ένα διαζύγιο από το γάμο της με τον ηθοποιό Νίκο Καζή (με τον οποίο θα συναντηθούν τρία χρόνια μετά το γάμο τους, στην τελευταία του ταινία, το δράμα “Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος”).

Η Φίνος Φιλμ την υποδέχεται με τον καλύτερο τρόπο και το 1966 είναι η χρονιά της. Ο Γιάννης Δαλιανίδης γυρίζει το τέταρτο μιούζικαλ που θυμίζει χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, μετά τα: Μερικοί το προτιμούν κρύο, Κάτι να καίει, Κορίτσια για φίλημα. Το “Ραντεβού στον αέρα” είναι το νέο θεαματικό μιούζικαλ με το βασικό θίασό του (Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστα Βουτσά, Μάρθα Καραγιάννη, Χλόη Λιάσκου, Γιάννη Βογιατζή) στον οποίο προσθέτει και την Ελένη Προκοπίου. Έτσι το όνομά της, συνδέεται με το ελληνικό μιούζικαλ και ο ρόλος της Μαίρης Σταθάτου, γίνεται ορόσημο στην καριέρα της. Την ξεχωρίζουν στη Φίνος Φιλμ και την πιστεύουν πολύ για πρωταγωνίστρια, που πηγαίνουν στο Παρίσι για να κινηματογραφήσουν ένα χορευτικό με μοναδική χορεύτρια εκείνη.

Η ταινία με μουσική του Μίμη Πλέσσα, κάνει τεράστια εμπορική επιτυχία, συγκεντρώνοντας 617.423 εισιτήρια και καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση ανάμεσα σε 101 ελληνικές ταινίες της σεζόν. Η Ελένη Προκοπίου ξεχωρίζει για την έντονη κίνησή της και την κομψότητά της. Παρόλα αυτά, θα την κερδίσει η κωμωδία -με κάποιες χορευτικές σεκάνς- και το δράμα. Θα κάνει ένα γκεστ στην ταινία “5000 ψέματα” δίπλα στον Γιώργο Κωνσταντίνου, θα είναι μία από τις “Κυρίες της αυλής” δίπλα στον Ντίνο Ηλιόπουλο και ο Παύλος Τάσιος θα της δώσει τον πρώτο ρόλο στο δράμα “Παράνομοι πόθοι” δίπλα στον Χρήστο Νέγκα. Τότε θα αρχίσει και η στροφή της καριέρας της σε μελό της εποχής, αν και ο χορός παραμένει η μεγάλη της αγάπη. “Το συρτάκι της αμαρτίας”, “Δάκρυα για έναν αλήτη”, “Ορκίζομαι είμαι αθώα” τα δράματα, “Ο Σταύρος είναι πονηρός”, “Τα ομορφόπαιδα”, “Ο παραγιός μου ο ραλίστας”, “Ένας ιππότης με τσαρούχια” οι κωμωδίες.

Το καλοκαίρι του 1971, ο Γιάννης Δαλιανίδης γράφει και σκηνοθετεί για το Θέατρο Μετροπόλιταν, το μιούζικαλ “Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας” και προτείνει στην Ελένη Προκοπίου να συμμετάσχει στο θίασο. Δέχεται και όταν θα μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη, θα παίξει και στην ταινία που θα είναι και η τελευταία της. Η Ελένη Προκοπίου, σταρ στο απόγειο της καριέρας της αποφασίζει να σωπάσει καλλιτεχνικά και να αποσυρθεί από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Έχει ήδη παντρευτεί τον Αντώνη Συρίγο με τα έπιπλα, που τροφοδοτούσε παραστάσεις και ταινίες (αν προσέξετε στους τίτλους πολλών ταινιών, γράφουν «Έπιπλα Α. Συρίγος») και η οικογένειά της γίνεται η προτεραιότητά της. Χορτασμένη από δόξα, ρόλους και επιτυχία, ζει δίπλα στον σύζυγό της για πενήντα χρόνια, αποκτούν την κόρη τους Ειρήνη, που τους χαρίζει δύο εγγονές που λατρεύουν.

Αν και αποσύρθηκε τόσα χρόνια από κάθε καλλιτεχνική και δημόσια εμφάνιση, το κοινό δεν την ξέχασε. Μέσα από τις ταινίες, συνεχίζει να εντυπωσιάζει και να μαγεύει κάθε γενιά. Το 2024, επέστρεψε συμβολικά στο θέατρο, ύστερα από 52 χρόνια απουσίας, δανείζοντας τη φωνή της στην παράσταση «Το κορίτσι μου», στην οποία έπαιζε η εγγονή της.

Η Ελένη Προκοπίου έζησε δύο διαφορετικές ζωές: μία μπροστά στην κάμερα και μία μακριά από αυτήν. Στην πρώτη, υπήρχαν τα φώτα, τα μιούζικαλ, η μουσική του Πλέσσα, η φαντασία του Δαλιανίδη, οι χορογραφίες και εκείνο το σώμα που μπορούσε να κινηθεί με εντυπωσιακή ακρίβεια. Στη δεύτερη, υπήρχε η οικογένεια και η επιλογή της ιδιωτικότητας. Ίσως γι’ αυτό η εικόνα της έχει μείνει τόσο καθαρή. Επειδή δεν πρόλαβε να φθαρεί από την υπερβολική έκθεση. Η Ελένη Προκοπίου αποχώρησε ενώ ακόμη είχε πολλά να δώσει. Και έμεινε έτσι στη συλλογική μνήμη όπως εμφανίζεται στις ταινίες: νέα, κομψή, γεμάτη ενέργεια, με το κορμί να ακολουθεί τη μουσική με ακρίβεια και την κάμερα να προσπαθεί να προλάβει την κίνησή της. Μια καλλιτέχνις που χόρεψε για λίγα χρόνια μπροστά στο φακό αλλά χόρεψε αρκετά ώστε να μείνει για πάντα εκεί. Και να μας θυμίζει ότι “μένουμε πάντα παιδιά”…

Σκηνές από την ταινία “Ραντεβού στον αέρα”