ΤΩΡΑ |
Kρατάμε αποστάσεις – μένουμε ασφαλείς – τρεις μήνες τώρα έχει γίνει η εγγραφή στο μυαλό μας. Η χαλάρωση των μέτρων, η επανεκκίνηση, ο ήλιος έχουν αρχίσει να δημιουργούν παράσιτα στο σκληρό μου δίσκο. Πριν λίγες ημέρες τόλμησα κι εγώ να κάνω την πρώτη μου κανονική έξοδο. Η αμήχανη στιγμή που ξέρεις ότι πρέπει να αποφύγεις το κοινωνικό φιλί. Γιατί “και αν;”… Αυτό το “και αν” είναι επίσης χαραγμένο καλά στο σκληρό δίσκο του μυαλού. Βούτηξα στα βαθιά με την πρώτη.
Όχι, δεν πήγα στα κοσμικά καλέσματα που ξεκίνησαν να μας καλούν μανιωδώς. Αυτά αναβάλλονται για το 21, όπως οι παραστάσεις του West End. Έκλεισα τραπέζι στο Privilege Beach House, στην παραλία του Αστέρα. Η μυρωδιά του γκαζόν μεθυστική. Η βόλτα με το Go Kart από την είσοδο στο εστιατόριο επίσης. Ένα ονειρεμένο setting πάνω στην παραλία. Οι οικοδεσπότες με μάσκες. Κανένας όρθιος. Μαξιλάρες στην άμμο. Ηλιοβασίλεμα. Αντισηπτικά παντού. Μουσική με ωραίο ηχοσύστημα που σε άφηνε να μιλήσεις ανενόχλητος στο τραπέζι σου. Σωστές αποστάσεις με τους γύρω. Να αγκαλιαστούμε; Να κάνουμε μπουνίτσες; Ένας γνωστός ήρθε καταπάνω μου και μάλλον παρεξηγήθηκε που του είπα με ευγένεια πως “δε φιλιέμαι”. Και αν; Κάπου έχει αρχίσει και μου αρέσει πολύ αυτή η νέα τάξη πραγμάτων. Έτσι κι αλλιώς τα περισσότερα φιλιά ήταν ψεύτικα. Κάποια όνειρα έγιναν πραγματικότητα. Πόλεμος στη σαρδελοποίηση, στο όρθιο yolo, στις ουρές. Ένα κρύο ποτήρι κρασί στο κεντρικό τραπέζι σου. Ο κόσμος περνάει γύρω σου αλλά δεν σε σκουντάει κανείς.
Παράλληλα η παρουσία και μόνο του θρύλου της αθηναϊκής νύχτας Βασίλη Τσιλιχρήστου ταράζουν το σκληρό δίσκο σου και έρχονται οι αναμνήσεις από εκατομμύρια ώρες ξέφρενου και ανέμελου κλάμπινγκ. Ένα μεγάλο – έως τεράστιο – κομμάτι της ζωής περνάει μπροστά σου με ένα υπέροχο soundtrack. Έρωτες, ξενύχτια, γέλια, όνειρα, κινηματογραφικοί τσακωμοί, νιάτα που τα είχες δεδομένα. Δουλειές δεν είχαμε τότε; Πως κατέληξες τόσο γρήγορα να πρωταγωνιστείς σε αυτό το επεισόδιο της επιστημονικής φαντασίας που δεν λέει να τελειώσει; Ποια ανώτερη δύναμη μας έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι; Όπως βλέπεις όλα θα αλλάξουν. Έχεις πέσει πάνω σε μία ιστορική συγκυρία. Δεν έχει κανένα νόημα να παραμένεις αγκιστρωμένη στα παλιά. Ωραίες οι αναμνήσεις. Και αυτό που ζεις τώρα θα γίνει με τη σειρά του άλλη μία ωραία ανάμνηση. Γιατί τα ωραία κρατάς και τα μέτρια ωραιοποιείς ήδη στην επεξεργασία. Πέτα χαμηλά προς το παρόν και αφέσου στις αλλαγές. Κάνε update και παρακολούθησε το μεγάλο ξεκαθάρισμα που γίνεται, με ψυχραιμία.
Πόσες φορές δεν έχεις γράψει σε πιασάρικα κείμενα: το «Τέλος Εποχής»; Υπερβολές έγραφες. Το τέλος εποχής το βιώνεις τώρα. Η αλλαγή γίνεται αλλού πιο βίαια, σε εμάς πιο ανάλαφρα. Παραδέξου το, η όρεξη για ένα ωραίο νέο μαγιό της Melissa Odabash και ένα ψάθινο καπέλο του AtoZgreek ξαναήρθε. Το μεγάλο πάρτι μπορεί να τελείωσε όπως το ήξερες και δεν έχει να κάνει μόνο με τα χρήματα. Μεταφέρθηκε νωρίτερα και σε άλλα πράγματα. Σε διαφορετικές προτεραιότητες και αξίες. Η ημέρα έχει νικήσει τη νύχτα. Και μεταφορικά. Γίνεται μάχη παγκοσμίως. Όπως λέει και η Αννούλα, αυτά που ζήσαμε δεν θα τα ξαναζήσεις. Και σε αυτό το μαγαζί πάνω στην ασυναγώνιστη παραλία του Αστέρα, με τη θέα του λαμπερού ξενοδοχείου αριστερά, τα μαγικά χρώματα πάνω στη θάλασσα δεξιά, τους καθησυχαστικούς ήχους των γρύλων και την 70s μυρωδιά του γκαζόν πήρα μία βαθιά ανάσα. Και μου ήρθε ένα τεράστιο κύμα αισιοδοξίας.
Διαβάστε επίσης | “I May Destroy You”: To αναφαίρετο δικαίωμα της συναίνεσης στο Vogue.gr.
Σχόλια για αυτό το άρθρο