FAME: I’m going to live forever!

Το μιούζικαλ είναι πολύ δύσκολο είδος. Το ξέρουμε όλοι. Το λένε όλοι. Το ενθαρρυντικό είναι ότι την τελευταία πενταετία στην Αθήνα γίνεται μια πολύ ελπιδοφόρα και σημαντική προσπάθεια ώστε να εκπαιδευτούμε –καταρχήν ως κοινό – στο να παρακολουθήσουμε μιούζικαλ. Αν προσπεράσουμε όλα αυτά τα εμπόδια, και δεχτούμε ότι θα παρακολουθήσουμε ένα θέαμα βασισμένο στο τραγούδι, στο χορό και την υποκριτική, τότε ..

ΣχετικάΆρθρα

σαφώς έχουμε απαιτήσεις. Στο μικροσκόπιο αυτή τη φορά το «Fame», που ανεβαίνει στο Θέατρον του Ελληνικού Κόσμου, στην Πειραιώς 254. Άργησα να πάω είναι η αλήθεια, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Καταρχήν, να το δείτε, δεν θα χάσετε. Εμένα όμως δουλειά μου είναι να εντοπίζω και τα μειονεκτήματα.

Πρόσφατα, ο Σταμάτης Φασουλής επέλεξε ηθοποιούς για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του «Chicago», οι οποίοι όμως εκπαιδεύτηκαν στο τραγούδι και το χορό. Αυτό, εξάλλου, γίνεται και στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με τη Θέμιδα Μαρσέλου, τη σκηνοθέτιδα του «Fame», η οποία προτίμησε καλές φωνές. Αυτό, λοιπόν, ήταν και το μεγάλο πρόβλημα του «Fame». Πάσχει υποκριτικά η παράστασή της. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι ρόλοι των καθηγητών ερμηνεύτηκαν από την Αλέκα Κανελλίδου, τον Νίκο Βουρλιώτη και την Βασίλη Αξιώτη, οι οποίοι είχαν περισσότερη πρόζα και ένα μόνο τραγούδι να ερμηνεύσει ο καθένας. Η υπέροχη και αισθαντική φωνή της Αλέκας Κανελλίδου δεν αρκεί για να πείσει ως αυστηρή διευθύντρια της Ακαδημίας Τεχνών. Το μεγάλο γκελ του Νίκου Βουρλιώτη και η μουσική του αξία δεν αρκούν για να πείσει ως παροπλισμένος καθηγητής χορού (!!!) που η μοίρα τού στέρησε το όνειρο του πρώτου χορευτή όταν τραυματίστηκε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τους μεγάλους ρόλους. Μα, εδώ χρειάζονται ηθοποιοί, όχι τραγουδιστές. Όσο για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, τα παιδιά δηλαδή της ακαδημίας, ένα μπράβο καταρχήν, γιατί φαίνεται ότι προσπάθησαν πάρα μα πάρα πολύ για τις δυόμιση ώρες που βρίσκονται επάνω στη σκηνή.

Η Σοφία Κουρτίδου (υπέροχα τα μαλλιά της) και η Idra Kayne φαίνεται ότι έχουν ταλέντο και φωνή! Στην πρόζα τους έκαναν φιλότιμη προσπάθεια, η οποία άλλες στιγμές δικαιώνονταν και άλλες όχι. Το ίδιο ισχύει και για τον Ησαΐα Ματιάμπα. Άρτιος στα μουσικά κομμάτια, μέτριος στην πρόζα. Εκείνος όμως που διασώζεται και λάμπει στο ρόλο του θυμωμένου παιδιού από τα γκέτο της Νέας Υόρκης είναι ο Χρήστος Ζαν Μπατίστ. Ο Χρήστος και χόρεψε πολύ καλά, και έπαιξε και τραγούδησε. Αυτός, ναι, μπορεί να κάνει μιούζικαλ. Είναι ξεκάθαρο. Ο Κωνσταντίνος Λάγκος που τα κοριτσάκια πίνουν νερό στο όνομά του, λόγω της τηλεοπτικής του καριέρας, είναι πολύ καλός ερμηνευτικά, αλλά δυστυχώς δεν έχει τη λάμψη του μεγάλου πρωταγωνιστή. Είναι όμως αξιοπρεπής. Για τον πιτσιρικά Ιάσονα Γουάστωρ ακόμη αναρωτιέμαι γιατί επελέγη γι’ αυτό το ρόλο και ποιο ακριβώς είναι το ταλέντο που διαθέτει για να εμφανίζεται σε μιούζικαλ. Ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης, ηθοποιός, ήταν πραγματικά χάρμα στο ρόλο του. Είναι ηθοποιός επαναλαμβάνω. Κλήθηκε να τραγουδήσει και ανταπεξήλθε. Αυτό τα λέει όλα.

Άφησα για το τέλος τις δύο πρωταγωνίστριες του «Fame». Τη Νάντια Μπουλέ και τη Demy. Η Νάντια – τα ίδια της είπα και κατ’ ιδίαν, αφού είναι το ραδιοφωνικό μου ταίρι, κάθε πρωί στον Easy 97,2, τα ίδια έγραψα και στο Esquire, άρα ψέματα δεν θα πω – είναι φτιαγμένη για μιούζικαλ. Και είμαι σίγουρος ότι δεν πέφτω έξω. Πέρα από την τηλεόραση και ό,τι άλλο καλό προκύψει στην καριέρα της, εγώ της πρότεινα να παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής ώστε να στρώσει τα ερμηνευτικά της μέσα. Για τη φωνή της τι να πω; Ούτε για την πλαστικότητα του σώματός της (τη θυμόσαστε φαντάζομαι και στο Dancing with the Stars), δεν έχω λόγια. Η φωνή της Νάντιας έχει βάθος και είναι αναγνωρίσιμη, καθαρή, μεταλλική. Στην πρόζα της, ως συνεσταλμένη Σερίνα, είναι καλή, με κέφι και με λίγο από εκείνο το νάζι της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η Νάντια θα κάνει μιούζικαλ στο μέλλον, να το θυμάστε. Είναι πολυεργαλείο. Δεν θα πω το ίδιο για την μόλις 21 ετών Demy, που και λάμψη διαθέτει και πολύ καλή φωνή και είναι πανέμορφο πλάσμα. Όλα καλά, αλλά με την πρόζα τι γίνεται; Άφαντη η Demy στα κομμάτια με την πρόζα της. Σαφώς πιο δουλεμένη η σκηνή του θανάτου της, όταν με παύσεις ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι του μιούζικαλ, αλλά θεατρικά πάσχει. Εξάλλου, δεν είμαστε πλασμένοι όλοι για όλα. Η Demy έχει πολύ μέλλον μπροστά της, είναι από τα most wanted κορίτσια της ελληνικής σόουμπιζ, αλλά μιούζικαλ όχι.

Αυτά με τις ενστάσεις μου. Σε ό,τι αφορά τα πολύ θετικά της παράστασης, θα δείτε μια άψογη παραγωγή με εξαιρετικές χορογραφίες του Αλέξανδου Γαννή. Με μουσικούς επί σκηνής, υπέροχα φώτα και πολύ καλή δουλειά στα videos που προβάλλονταν παράλληλα με την παράσταση. Το κέφι όλων των πρωταγωνιστών ήταν και η κινητήριος δύναμη της παράστασης, η οποία, ναι, κάνει την Αθήνα να μοιάζει με μια πραγματική πρωτεύουσα. Ένα μεγάλο μπράβο στους παραγωγούς του μιούζικαλ που έφεραν λίγη Νέα Υόρκη στην Ελλάδα. Θα σας πρότεινα να δείτε την παράσταση, για να ζήσετε λίγη από την αγωνία των νέων ταλέντων σε μια μεγαλούπολη, οι οποίοι αγωνιούν να δουν τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα.

ΑΡΗΣ ΚΑΒΑΤΖΙΚΗΣ