ΤΩΡΑ |
Η ”Hλέκτρα” του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου είναι μια βαθιά λυρική αναμέτρηση με το τραγικό. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του στη σοφόκλεια ”Ηλέκτρα” συνιστά ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο εγχείρημα, γεμάτο σεβασμό προς την τραγωδία και τους ερμηνευτές της. Χωρίς να υποκύπτει σε κραυγαλέους πειραματισμούς, ο σκηνοθέτης του καλού θεάτρου επιλέγει να ισορροπήσει με δεξιοτεχνία ανάμεσα στην κλασσική φόρμα και μια σύγχρονη, ψυχολογικά φορτισμένη ματιά που καθιστά την παράσταση ουσιαστική, συγκινητική και απολύτως επίκαιρη.
Κεντρικός άξονας της προσέγγισής του είναι η εμβάνθυση στο ψυχολογικό υπόβαθρο της Ηλέκτρας. Και η Λουκία Μιχαλοπούλου, στην κορυφαία στιγμή της υποκριτικής της διαδρομής, ανταποκρίνεται συγκλονιστικά στην πρόκληση. Με πάθος, καθαρότητα και συναισθηματική διαύγεια, ενσαρκώνει μια Ηλέκτρα πολύπλευρη: αποφασιστική και οργισμένη, τραυματισμένη και πονεμένη, τρυφερή αλλά και αδυσώπητη. Μια φιγούρα που ακροβατεί ανάμεσα στην οργή και την ευαλωτότητα, διεκδικώντας με ένταση το δίκαιο. Η Μιχαλοπούλου δεν ερμηνεύει απλώς την Ηλέκτρα, τη βιώνει, την καθαγιάζει. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως με αυτή την ερμηνεία χρίζεται grande dame του ελληνικού θεάτρου!
H Ιωάννα Παππά ενσαρκώνει με στόφα και θεατρική βαρύτητα μια επιβλητική Κλυταιμνήστρα- αυταρχική, αγέρωχη, στιβαρή, σιωπηλά απειλητική. Ένας αντίποδας της Ηλέκτρας, πλαισιωμένος με αυθεντικότητα και έμπειρη υποκριτική φειδώ .
Έκπληξη προκαλεί η ερμηνεία της Γρηγορίας Μεθενίτη στο ρόλο της Χρυσόθεμις: άτολμη και αναποφάσιστη, σαν παγιδευμένη σε έναν ονειρικό κόσμο αφέλειας και άρνησης, αντιπαραβάλλεται έντονα με την αποφασιστικότητα της αδελφής της, λειτουργώντας δραματουργικά ως αντίβαρο με ξεχωριστή θεατρική δυναμική.
Ο χορός, άρρηκτα δεμένος υποστηρίζει την τραγωδία με φωνές που παραπέμπουν σε αηδόνια της αρχαίας λυρικής ποίησης. Η μουσική σύνθεση του Φώτη Σιώτα διαπνέεται από υποβλητικότητα και εσωτερική ένταση υπηρετώντας θαυμάσια τη σκηνική ατμόσφαιρα. Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου ενισχύουν τη δραματουργική διάσταση του έργου, δημιουργώντας χώρους ψυχής και ανατροπής, ενώ οι χορογραφίες της Μαρκέλλας Μανωλιάδη προσθέτουν σωματικότητα και ρυθμό, χωρίς να προδίδουν το μέτρο. Αναφορά αξίζει και στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά- έξοχη, όπως πάντα. Πυκνή , λυρική, θεατρικά ζωντανή, με λόγο που κυλά με δύναμη και μουσικότητα, αναδεικνύοντας την αρχαία τραγωδία σε λόγο σημερινό και διαχρονικό. Η ”Ηλέκτρα΄΄ του Δημήτρη Τάρλοου δεν είναι απλώς μια καλοστημένη παράσταση, είναι ένα θεατρικό γεγονός. Μια σιωπηλή κραυγή δικαιοσύνης, μια ελεγεία πένθους και δύναμης. Και ταυτόχρονα, μια πολλά υποσχόμενη αρχή για ένα σκηνοθέτη που ήρθε για να αφήσει το αποτύπωμά του στη σοβαρή θεατρική δημιουργία και της τραγωδίας…
Σχόλια για αυτό το άρθρο