ΤΩΡΑ |
Όπως υπάρχουν ηθοποιοί που απασχολούν τον Τύπο με ανούσια πράγματα και όχι με αυτά που αφορούν τη δουλειά τους, υπάρχουν και σκηνοθέτες αναγνωρίσιμοι, ιδίως οι περισσότεροι των οποίων επιθυμούν να βρίσκονται στην επικαιρότητα με παραστάσεις που δεν είναι εύληπτες στο κοινό χάριν εντυπωσιασμού. Υπάρχει, όμως, και η άλλη κατηγορία, εκείνη με τους σεμνούς, τους εργάτες και παθιασμένους με την τέχνη τους σκηνοθέτες που επιδιώκουν να επιτύχουν το στόχο τους και αυτός είναι η άρτια παράσταση. Μόνο τους μέλημα και σκοπός τους είναι να κάνουν καλό θέατρο! Ακόμη και την επιτυχία τους δεν τη διαφημίζουν, γιατί η έπαρση και η αυτοπροβολή είναι λέξεις άγνωστες στο λεξιλόγιό τους. Αφήνουν να την κρίνει το κοινό. Ένας άξιος και εξαίρετος σκηνοθέτης της γενιάς του που ανήκει σε αυτή την κατηγορία και από τους πιο σεμνούς με θεατρικές γνώσεις, ταλέντο, αφοσίωση και πάθος για το λειτούργημά του είναι ο Γιώργος Παλούμπης! Κάθε του δουλειά στέφεται με επιτυχία και πάντα επιζητεί και αναζητεί έργα- συνήθως προτιμά τα μη πολυανεβασμένα- που θα προσφέρουν στο θεατή άρωμα καλού θεάτρου! Στις 28 Απριλίου ανεβαίνει το ολόφρεσκο έργο του ”Άγριοι” που έγραψε ο ίδιος και το σκηνοθέτησε για το θέατρο Τζένη Καρέζη με ένα πολύ ενδιαφέρον πρωταγωνιστικό καστ. Ένα έργο σκληρό, επίκαιρο όσο κανένα άλλο που αντικατοπτρίζει απόλυτα την εποχή μας. Να το δείτε! Ο χαρισματικός Γιώργος Παλούμπης από το Α ως το Ω.
Άγριοι: Είναι ένα έργο που πραγματεύεται την πολύπλοκη φύση μας και τις πολλαπλές δυσκολίες συνύπαρξης των ανθρώπων μέσα στις κοινωνίες.
Βία: Ένα εσωτερικό γνώρισμα του ανθρώπου με άπειρες εκφάνσεις, με το οποίο οφείλει κανείς να συμφιλιωθεί και να το διαχειρίζεται καθημερινά. Είμαστε ταυτόχρονα άγριοι και νοήμονες.
Γενικευμένη αναταραχή: Οικονομικές κρίσεις, πανδημίες, πόλεμοι, παρανοϊκοί ηγέτες, τι να πω, ναι, παρατεταμένη γενικευμένη αναταραχή.
Δικαιοσύνη: Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν διαφορετικές οπτικές στο ζήτημα, απόψεις, παραθυράκια, λεπτομέρειες, επιχειρήματα που αντικρούονται και πολλές φορές δεν είναι καθαρό το πως πρέπει να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Υπάρχουν όμως και εγκλήματα που θέλουν τιμωρία. Δολοφονίες, βιασμοί, γυναικοκτονίες… Υπάρχουν και τα Τέμπη…
Ένστικτα: Υπάρχουν φωτεινά και σκοτεινά. Τα αγαπάμε και τα διαχειριζόμαστε. Ναι, και τα σκοτεινά τα αγαπάμε αρκεί να τα διοχετεύουμε κάπου που αξίζει, πχ. στην τέχνη.
Ζωή: Ναι!..
Ηθοποιοί: Οι φορείς του θεάτρου. Είναι καθημερινά επί σκηνής και παράγουν έργο. Το θέατρο είναι η τέχνη τους. Τους θαυμάζω.
Θέατρο εν έτει 2025: Έχω την αίσθηση ότι παράγονται πολλές δυνατές παραστάσεις για όλα τα γούστα και υπάρχει ένα αρκετά μεγάλο κοινό συντονισμένο με το θέατρο που παρακολουθεί και επικοινωνεί με τις παραστάσεις. Η επαφή με το ζωντανό θέαμα φαίνεται ότι είναι μια ανάγκη κάθε εποχής.
Ισορροπία: Πιστεύω ότι είναι μια έννοια απαραίτητη σε κάθε της μορφή. Την αναζητώ και την επιδιώκω.
Κανιβαλισμός: Με τη μεταφορική έννοια της λέξης, δυστυχώς, υπάρχει παντού γύρω μας. Μοιάζει και με την λέξη καπιταλισμός.
Λαϊκισμός: Γενικεύσεις που λέει κανείς για να παραπλανήσει τον κόσμο. Τι να πω. Δεν μου αρέσει.
Μέλλον: Αν ήταν η φράση «Δυστοπικό μέλλον», θα έλεγα ότι σχεδόν το ζούμε ήδη. Απ’ την άλλη ελπίζω στους ανθρώπους. Θέλω να πιστεύω ότι κάπως θα το γυρίσουμε το παιχνίδι.
Νέα γενιά ηθοποιών: Επειδή διδάσκω χρόνια σε δραματικές σχολές, έχω ζήσει τους νέους ηθοποιούς. Μπορώ να πω ότι είναι παιδιά με εξαιρετικές ποιότητες, ανησυχίες και ικανότητες. Για πολλούς είναι δύσκολη η αρχή στο επάγγελμα. Άλλοι βρίσκουν σιγά σιγά το δρόμο τους και άλλοι το εγκαταλείπουν ή το βάζουν σε πάγο. Πιστεύω ότι εκείνοι που το θέλουν πραγματικά, επιμένουν και παραμένουν. Εκτιμώ αφάνταστα εκείνους που το εγκαταλείπουν επειδή αποφασίζουν συνειδητά ότι τελικά δε θέλουν να το κυνηγήσουν και βρίσκουν αλλού το δρόμο τους.
Ξένοι σκηνοθέτες αγαπημένοι: Μου έρχονται κινηματογραφικοί: Τζον Κασαβέτης, Μάικ Λι, Κεν Λόουτς, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Κουεντίν Ταραντίνο, Λάρι Κλαρκ, Ασγκάρ Φαραντί, Σον Μπέικερ, Κόπολα, Σκορσέζε , Φελίνι, Αντονιόνι, Γουέλς, Πολάνσκι, Κιούμπρικ, καλά… και πολλοί ακόμα…
Όρια: Πρέπει να βάζουμε. Μου είναι πολλές φορές δύσκολο. Στον εαυτό μου, στον γιο μου, σε ηθοποιούς…
Παράσταση: Ξεκινάει τότε, τελειώνει τότε, πήγε καλά, δεν πήγε καλά, λειτούργησε, δεν λειτούργησε, ποιοι θα παίξουν, ποιο έργο, σχεδόν όλη η ζωή μου τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια…
Ριζοσπαστικό κίνημα: Μακάρι να υπάρξει. Να τα λύσει όλα…
Σκηνοθεσία- συγγραφή: Όποτε σκηνοθετώ δικό μου κείμενο, βλέπω να δίνεται ζωή σε κάτι που είχα φανταστεί. Είναι τέλειο. Είναι όπως το είχα φανταστεί; Ποτέ. Παίρνει ζωή από αληθινά πρόσωπα που δεν είναι μέσα στο μυαλό μου. Οπότε, προσπαθώ να μένω ανοιχτός στο να διαμορφώνεται μπροστά μου κάτι πέρα από αυτό που είχα φανταστεί. Είναι καλύτερο; Δεν συγκρίνεται. Είναι άλλο. Τώρα είναι ζωντανό. Που αυτό είναι το θέατρο. Είναι ζωντανό. Κι έρχεται και αντικαθιστά πλέον επάξια αυτό που είχα φανταστεί.
Τρομοκρατία: Ένας μηχανισμός εξουσίας. Σιχαμένος.
Υστεροφημία: Δε με απασχολεί καθόλου.
Φενάκη: Απάτη, ψέμα. Τα αγαπώ μόνο ως στοιχεία πλοκής έργων, γιατί αποκαλύπτουν ενδιαφέρουσες σκοτεινές πτυχές χαρακτήρων που αξίζει να δει κανείς επί σκηνής.
Χάος: Ζούμε και λειτουργούμε μέσα σε αυτό. Αρκεί να αντέξουμε.
Ψυχισμός: Είναι μια συνεχής απασχόληση μου, εφόσον σκηνοθετώ παραστάσεις ρεαλιστικού θεάτρου. Ότι συμβαίνει στη σκηνή βασίζεται σε ανάλυση κινήτρων, συναισθημάτων, ενορμήσεων, παρορμήσεων, σκέψεων κτλ. Τα πάντα στα έργα αυτά έχουν να κάνουν με τη συνύπαρξη διαφορετικών ψυχισμών.
Ωραίες συνεργασίες: Τις επιδιώκω. Έχω την τύχη τα τελευταία χρόνια να έχω κάνει ωραίες συνεργασίες με ανθρώπους που εκτιμώ και με τους οποίους έχω σχέση και πέραν του θεάτρου. Έχω συναντηθεί με συνεργάτες με τους οποίους έχουμε δημιουργήσει κοινή γλώσσα στην τέχνη και πλέον επιδιώκουμε τη συνεργασία ξανά και ξανά. Είναι μια τυχερή συγκυρία. Η συνάντηση μου με τους «Άγριους» είναι άλλη μια τέτοια περίπτωση, όπου είναι χαρά το να δουλεύεις μαζί τους.
Σχόλια για αυτό το άρθρο