ΤΩΡΑ |
Νέος, ωραίος, καλλικέλαδος, ευπαρουσίαστος, με εύρος φωνής και χροιά εκφραστική που αποπνέει συναίσθημα, ξεχωριστή σκηνική παρουσία, low profile, με ήθος και ευγένεια. Ο χαρισματικός Γιώργος Περρής διαθέτει όλα τα προσόντα που μπορούν να του δώσουν το διαβατήριο για να βγει εκτός συνόρων και μακάρι να το επιτύχει! Από τη συζήτηση και μόνο που είχα μαζί του, διακρίνεις το παιδί που κρύβει μέσα του με την τρυφεράδα και την αγάπη στην καρδιά του, αλλά και τις στιβαρές απόψεις του. Μας μιλά για την πορεία του στο χώρο, αποκαλύπτει τη μεγάλη του αγάπη και το πάθος που έχει για το τραγούδι, αν του έβαλαν τρικλοποδιές στα πρώτα του βήματα και αν πήγε να καβαλήσει ποτέ το καλάμι με τα φώτα στραμμένα επάνω του και αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά τον σεξουαλικό του προσανατολισμό για να ”δώσει φωνή” στους gay σε ολόκληρη την Ελλάδα που δεν είναι διάσημοι για να μπορούν να έχουν λόγο και να ακούγονται τα προβλήματά τους… Στις 18 Ιουλίου έρχεται στη Μονή Λαζαριστών για να παρουσιάσει ένα μελωδικό, ευχάριστο και ποιοτικό πρόγραμμα με τραγούδια δικά του, παλιά και καινούργια. Επίσης, θα ακουστεί και το ολόφρεσκο single του με τίτλο ” Θα σ’ αγαπώ”, το οποίο είναι η ελληνική εκδοχή ενός από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της Barbara Bavi που συμμετείχε στη Eurovision το 2021 με μεγάλη επιτυχία, σε στίχους της Λήδας Ρουμάνη. Ο εκφραστικός, λαμπερός και διεθνών προδιαγραφών τραγουδιστής, Γιώργος Περρής, σε μια συνέντευξή de profundis αποκλειστικά για το Cosmopoliti.
– Γιατί έγινες τραγουδιστής;
Επειδή είχα μία βαθιά ανάγκη μέσα μου να αγαπηθώ και να αγαπήσω. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, η μουσική ήταν ο μοναδικός μου τρόπος έκφρασης, η μοναδική μου διέξοδος στα δύσκολα παιδικά μου χρόνια και στη μοναξιά που αισθανόμουν. Μέσα από τη μουσική συνδεόμουν με τους ανθρώπους, ένιωθα πως με καταλάβαιναν και τους καταλάβαινα κι εγώ καλύτερα.
-Πόσους νέους τραγουδιστές μπορεί να αντέξει μουσική βιομηχανία;
Αν και δεν συγκαταλέγομαι στους νέους τραγουδιστές, θεωρώ πως η μουσική βιομηχανία μπορεί να αντέξει σίγουρα όσους τραγουδιστές αγαπούν πραγματικά και υπηρετούν την τέχνη της μουσικής.
-Στα πρώτα σου βήματα βίωσες τον ανταγωνισμό, σου έβαλαν τρικλοποδιές;
Βεβαίως και έχω βιώσει τον ανταγωνισμό, είναι κάτι το ανθρώπινο και υπάρχει σε όλους τους χώρους, όχι μόνο στο χώρο της μουσικής. Ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι μου έβαλε κάποιος τρικλοποδιές. Θεωρώ πως αν έχεις πίστη στον εαυτό σου και τις ικανότητες σου, ενδεχομένως πολλές φορές να μην την βλέπεις ή να μην μπορείς να την εκφράσεις, ωστόσο σίγουρα θα σε οδηγήσει εκεί που πρέπει και θα σε προστατεύσει από όλα αυτά. Σημασία έχει να κοιτάς ευθεία στο δικό σου δρόμο και να μην σε αφορά το τι συμβαίνει γύρω σου…
-Τι είναι το τραγούδι για εσένα;
Το τραγούδι είναι ελευθερία για μένα. Το τραγούδι μου έδωσε τη δυνατότητα να πατάω γερά στα πόδια μου, να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και να μην ψάχνω να ρίξω το φταίξιμο στους άλλους. Επίσης, μου έδωσε τη δυνατότητα να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο, να συνδεθώ και να συνεργαστώ με ανθρώπους που ούτε καν θα μπορούσα να φανταστώ. Το τραγούδι, επίσης , είναι σχεδόν πάντα το πρίσμα μέσα από το οποίο αναλύω τη ζωή μου και την ύπαρξη μου.
-Η δημοσιότητα τι κινδύνους μπορεί να κρύβει;
Αν η δημοσιότητα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά έχει έρθει ως αποτέλεσμα της δουλειάς και του κόπου σου, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα είναι ένας συμπορευτής που απλώς θα πρέπει κάποιες φορές να διαχειρίζεσαι, αλλά και να ευχαριστιέσαι καθώς πρόκειται για την αγάπη του κόσμου. Αν από την άλλη η δημοσιότητα είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο ξεκινάς κάποια δουλειά, τότε αργά ή γρήγορα, όσο διάσημος και να γίνεις, η αυτοκαταστροφή είναι μονόδρομος…
-Πήγες κάποια στιγμή να καβαλήσεις το καλάμι;
Δεν πιστεύω πως καβάλησα το καλάμι, ίσως επειδή σε μένα τα πράγματα ήρθαν πάρα πολύ αργά και σχεδόν αόρατα. Από την άλλη, παρά την τεράστια μου ανασφάλεια, από μικρός είχα μία επίγνωση της αξίας μου και των δυνατοτήτων μου. Μεγαλώνοντας μου είναι πάρα πολύ σημαντικό να τιθασεύω τον ναρκισσισμό μου και να κρατάω μία απόσταση από το μη υγιές κομμάτι της δουλειάς μου, χωρίς όμως να χάνω την πίστη σε αυτό που είμαι και που έχω πετύχει. Δύσκολο παιχνίδι ισορροπίας!
-Σκιαγράφησε μου το χαρακτήρα σου μέσα σε λίγες λέξεις.
Είμαι ένα παιδί που ανυπομονούσε να μεγαλώσει, ωστόσο νιώθω πως τώρα ωριμάζω. Είμαι δοτικός, τρυφερός, ρομαντικός και ταυτόχρονα κυνικός, με αρκετές φοβίες. Τώρα είμαι σε μία φάση που η μεγαλύτερη μου πρόκληση είναι να μάθω να δέχομαι την αγάπη.
-Πώς είσαι όταν ερωτεύεσαι;
Όπως όλοι μας, πετάω στα σύννεφα. Ενώ χάνω τη μιλιά μου και μου κόβεται η ανάσα, ταυτόχρονα θέλω να πω τα πάντα από τον ενθουσιασμό μου. Δεν νομίζω πως υπάρχει πιο δυνατή κινητήριος δύναμη από τον έρωτα!
-Δήλωσες ανοιχτά τη σεξουαλική σου ταυτότητα αποκαλύπτοντας ότι είσαι gay. Οι Έλληνες είναι ώριμοι να αποδεχτούν τη διαφορετικότητα; Αυτό λειτούργησε υπέρ ή κατά σου;
Θεωρώ πως είναι «άκυρο» να αναρωτιόμαστε αν οι Έλληνες είναι ώριμοι για κάτι τέτοιο. Οι Έλληνες ως λαός έχουν εξυμνήσει τη διαφορετικότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Όπως κάθε κοινωνική αλλαγή όμως, έτσι και αυτή θέλει το χρόνο της. Σημασία έχει νομικά να είναι κατοχυρωμένοι όλοι οι πολίτες με ίσα δικαιώματα αν θέλουμε να έχουμε μία κοινωνία ευτυχισμένη και ισορροπημένη. Δεν γίνεται να υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα στους πολίτες μίας κοινωνίας, ειδικά όταν αλλάζει το κοινωνικό αίτημα μέσα στα χρόνια και συνειδητοποιούμε ότι πράγματα που λειτουργούσαν στο παρελθόν δεν λειτουργούν πια. Στη διαφορετικότητα πάντως και την ποικιλομορφία είναι που υπάρχει η πραγματική ελευθερία. Όσον αφορά εμένα, βρισκόμουν σε ένα σημείο στη ζωή μου που θεωρούσα ότι είχα χρέος να μιλήσω και να βοηθήσω άλλους που δεν είχαν ενδεχομένως τη φωνή να μιλήσουν ή να αποδεχτούν τον εαυτό τους. Ήταν μία πολιτική κίνηση για μένα αν θέλετε. Ήταν όμως και βαθιά προσωπική, γιατί έρχεται η ώρα που είναι σημαντική η απελευθέρωση προκειμένου να μην μικρύνει η ύπαρξη μας. Βλέπω φωτογραφίες του 15χρονου εαυτού μου και θυμάμαι την τεράστια θλίψη και αγωνία αυτού του μικρού αγοριού, που ένιωθε ότι έπρεπε συνεχώς να κρύβει κάτι και ότι δεν του άξιζε η αγάπη. Αν με το να μιλήσω κατάφερα να βοηθήσω έστω και ένα άλλο παιδί εκεί έξω, τότε σίγουρα πέτυχα το στόχο μου. Δυο χρόνια μετά, ακόμα λαμβάνω πάρα πολλά μηνύματα από παιδιά σε όλο τον κόσμο κι αυτή είναι η πιο σημαντική ανταμοιβή…
-Μίλησέ μου για το καινούργιο σου τραγούδι και για το πρόγραμμα που θα παρουσιάσεις στη Μονή Λαζαριστών.
Το «Θα σ’αγαπώ» είναι η ελληνική εκδοχή ενός από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια της Barbara Pravi, μίας Γαλλίδας τραγουδίστριας και δημιουργού που αγαπώ πολύ, σε ελληνικούς στίχους της αγαπημένης μου Λήδας Ρουμάνη. Περιέχει μέσα του όλο τον ενθουσιασμό και τη χαρά του έρωτα, αλλά και το πόσο σημαντικό είναι να παραμένεις ακέραιος μέσα σε αυτόν και να μην χαθείς. Όπως πάντα, στα προγράμματα μου εστιάζω μόνο στο συναίσθημα και τη συγκίνηση. Με ενδιαφέρουν μόνο οι ιστορίες που έχουν να πουν τα τραγούδια και πως μας ενώνουν και μας φέρνουν σε επαφή με τον βαθύτερο μας εαυτό. Παλιά και καινούργια τραγούδια ενώνονται λοιπόν σε αυτό το πρόγραμμα και συναντούν κάποιες διασκευές πολύ αγαπημένων τραγουδιών.
-Τι σε ενοχλεί περισσότερο από όσα συμβαίνουν γύρω μας; Τι πραγματικά σε δυσαρεστεί;
Με ενοχλεί αυτή η έξαρση της βίας που βλέπω παγκοσμίως και που εκφράζεται στην καθημερινότητα: στο δρόμο, τις απλές συναλλαγές, ως τους ανθρώπους με εξουσία που νομίζουν ότι μπορούν να φέρονται με όποιο τρόπο θέλουν χωρίς να υπάρχουν συνέπειες. Με σοκάρουν οι πόλεμοι που η ανθρωπότητα εξακολουθεί να εκτοξεύει με απίστευτη ευκολία, αφήνοντας παιδιά απροστάτευτα και μόνα.
Με ενοχλεί η ασύλληπτη ταχύτητα με την οποία αλλάζουν πια τα δεδομένα στην ζωή μας και το πώς πρέπει να παλέψεις για να αντισταθείς σε αυτό. Όμως, αυτή τη στιγμή που σας μιλάω, βλέπω μπροστά μου τη θάλασσα, αυτή την αιώνια και πελώρια ύπαρξη που οτιδήποτε και να συμβεί είναι πάντα εκεί και αυτό μου δίνει την αισιοδοξία πως όλα θα πάνε καλά!
Photo credit : Λεωνίδας Βασιλόπουλος
Ευχαριστούμε το La Divina hotel για τη φιλοξενία
Σχόλια για αυτό το άρθρο