ΤΩΡΑ |
Εδώ και πολλά χρόνια στην Αθήνα είναι γνώριμες πιά οι, μέσα απο τα μεγάφωνα, φωνές των πλανόδιων τσιγγάνων που γυρίζουν κάθε γειτονιά.
Άλλοι «προσφέρονται» να μας απαλλάξουν απ’ οποιοδήποτε αντικείμενο που δεν μας είναι χρήσιμο πιά, άλλοι θέλουν να μας πουλήσουν τις καλύτερες γαρδένιες απο το Πήλιο μαζί με γλάστρες και καστανόχωμα και άλλοι
πουλούν, συνήθως το καλοκαίρι, φρούτα και λαχανικά.
Και δεν είναι βέβαια ένας-δυό. Περνούν διαδοχικά ξεκινώντας απο τις 8:30 το πρωί μέχρι και τις 3:00 μετά το μεσημέρι.
Και όλα αυτά σε έναν απο τους πιό ωραίους δρόμους του Κολωνακίου με τις μεγαλύτερες πρεσβείες της Ευρωπαικής Ένωσης.
Μέχρις εδώ εντάξει. Θα μου πείτε και σωστά, επιτελούν ένα έργο μαζεύοντας όλα αυτά τα άχρηστα πλέον αντικείμενα, το παλιό πλυντήριο ή ψυγείο, τους απηρχαιομένους υπολογιστές, τη χαλασμένη απλώστρα, γενικά ογκώδη αντικείμενα απο τα οποία δύσκολα μπορούμε να απαλλαγούμε.
Πρίν απο χρόνια μου είχε πεί κάποιος πως για κάθε φορτωμένο Datsun, η μάντρα πλήρωνε €150. Γιατί όλα αυτά τα άχρηστα, πηγαίνουν και συγκεντρώνονται σε τεράστιες μάντρες και απο εκεί ανάλογα με το είδος και την κατάστασή τους προωθούνται είτε για ανακύκλωση των υλικών ή για επαναχρησιμοποίηση π.χ. έπιπλα.
Καθόλου αμελητέο μεροκάματο. Μισός μισθός σήμερα.
Βέβαια μιά φορά που ζήτησα απο έναν να μου πάρει κάποια άχρηστα αντικείμενα, μόλις είδε οτι δεν θα έβγαζε και πολλά, μου ζήτησε €50.
Το πρόβλημα είναι τα μεγάφωνά τους και κυρίως το καλοκαίρι δηλαδή τους οκτώ μήνες του χρόνου. Είναι απίστευτη η ένταση με την οποία διαλαλούν την έλευσή τους. Ξαφνικά, ότι και αν κάνεις πρέπει να σταματήσεις, να περιμένεις να τα πούνε και σιγά σιγά να απομακρυνθούν. Συνήθως παίρνει 1-2 λεπτά. Είτε μιλάς στο τηλέφωνο, είτε γράφεις, είτε βλέπεις κάτι στο διαδύκτιο, για οτιδήποτε κάνεις, ο ειρμός διακόπτεται βάναυσα με την αγριοφωνάρα του «φουκαρά» του μεροκαματιάρη.
Νομίζεις οτι βρίσκεσαι στη Βαγδάτη ή κάπου εκεί στην Ανατολή.
Και μια φορά που τόλμησα να διαμαρτυρηθώ σε κάποιον ενω περπατούσα στο δρόμο μούκανε τον κακομοίρη που ξεροσταλιάζει όλη μέρα για να πάρει γάλα στα παιδιά του. Και όταν το ρώτησα αν δίνει απόδειξη για τα λουλούδια που πουλάει μόνο που δεν με έβρισε για το θράσος μου.
Παραοικονομία 100%.
Τί γίνεται σε άλλες χώρες;
Στο Λονδίνο που έζησα πρόσφατα, υπάρχει στο νότιο Λονδίνο, αμέσως μόλις περάσεις τη γέφυρα Wandsworth, ένας τεράστιος χώρος του Δήμου, όπου μπαίνεις με το αυτοκίνητό σου και είναι στη σειρά τεράστια ανοικτά κονταίνερς.
Υπάρχουν διάφορες ομάδες απ΄αυτά. Άλλα είναι για έπιπλα, άλλα για λευκές συσκευές, άλλα για οργανικά απόβλητα, άλλα για υπολογιστές, άλλα για μπάζα κοκ. Ανάλογα, αδειάζεις και τα δικά σου. Μόλις γεμίσουν, τα φορτηγά που πηγαινοέρχονται τα παίρνουν και τα πηγαίνουν κατευθείαν
στα εργοστάσια ανακύκλωσης.
Παρόμοιοι χώροι βρίσκονται και σε άλλες περιοχές.
Έτσι τα τεράστια κέρδη που προέρχονται απο την ανακύκλωση επιστρέφουν στην κοινωνία μέσω των προγραμμάτων των Δήμων.
Συμπέρασμα, λύσεις υπάρχουν για όλα τα θέματα. Τα έχουν λύσει άλλοι πρίν απο μάς. Το μόνο που χρειάζεται είναι η βούληση για επίλυσή τους και η προσαρμογή τους στις δικές μας συνθήκες. Απλά πράγματα δηλαδή. Έτσι προχωρούν οι κοινωνίες και βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής των ανθρώπων. Σ΄εμάς το μόνο που άλλαξε είναι το κάρο με το Datsun.
Σχόλια για αυτό το άρθρο