ΤΩΡΑ |
Είμαι κ εγώ ένας απο τους εκατομμύρια Έλληνες των οποίων η ζωή έχει επηρρεαστεί, για να μη πω αλλάξει, απο την γνωστή στο πετσί όλων μας Κρίση. Η ματιά μας απέναντι σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την κινητήριο δύναμη του χρήματος έχει διαφοροποιηθεί 100% από προηγούμενες χρονιές, όταν αλόγιστα βάζαμε το χέρι στο πορτοφόλι και βγάζαμε τόσο άνετα χαρτονομίσματα ή πιστωτικές κάρτες, τις οποίες και άκριτα μας είχαν διαθέσει οι απανταχού τράπεζες, προκειμένου να αποκτήσουμε τα πάντα : απο ένα μικρό δεκατιανό γεύμα μέχρι να κεράσουμε όλη τη παρέα του γραφείου κιρ ρουαγιάλ μετά τη δουλειά…
Έτσι σε ο,τι αφορά στη ψυχαγωγία μας τα χρήματα αυτά τα ξοδεύαμε σε μέρη των οποίων η συνισταμένη υποτίθεται αρχικά μας εκπροσωπούσε αισθητικά. Πόσες φορές όμως έχουμε πάει στο Χ αγαπημένο μας στέκι με τους φίλους μας και έχουμε δώσει την ουσιαστική προσοχή και παρατηρήση μας στον χώρο που μας περιβάλλει; Σχηματίζαμε άποψη για το αν μας αρέσει ή οχι αυτό το Χ μέρος από το αν οι καρέκλες ή οι απλίκες δεν μας χτυπούσαν άσχημα στο μάτι και αν το καθαρό και γνήσιο ποτό ήρθε σε ένα ωραίο ποτήρι ή αν ο σερβιτόρος μας πρόσεξε και δεν άργησε την παραγγελία μας, αν η «μεζούρα» του ποτού ήταν μικρή ή αν μας έφεραν συνοδευτικά φυστίκια ή ποπ κορν ή αν ο κόσμος ήταν καλός ή αδιάφορος και μαζί με όλα τα παραπάνω αν ο dj έπαιξε την «αγαπημένη» μας μουσική. Και εκεί σταματούσαμε. Όλη αυτή όμως η συμπεριφορά μας σήμαινε και χρήμα, το οποίο καταθέταμε σε μεγάλες δόσεις σε μέρη στα οποία τότε εξηπηρετούσαν κάποιους σκοπούς μας, γιατί απλά θέλαμε να «δούμε και να μας δουν».
Οι περισσότεροι ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν πως αυτή είναι η συνθήκη ενός “μπαρ”. Πας για να δεις φίλους, να ξεχάσεις, να ξεφύγεις απο τα νέα για τη βαριά φορολογία, να φλερτάρεις και να σε φλερτάρουν –σπάνιο και κομψά επιθυμητό τοις πάσοι- πίνοντας το ποτό σου ή τρώγοντας. Και αυτό ήταν όλο. Ναι ισχύουν όλα τα παραπάνω, όμως προσωπικά πιστεύω πως με τον τρόπο αυτό σκεφτόμασταν και λειτουργούσαμε προ Κρίσης και το οφείλουμε στον εαυτό μας να πάμε λίγο παραπέρα.
Πλεόν χρειάζεται να είμαστε περισσότερο συνειδητοποιημενοι για το ποιός έιναι ο λόγος που αρεσκόμαστε να πηγαίνουμε στο σαλόνι ενός συγκεκριμένου μπαρ, να θέλουμε να ανήκουμε σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων οι οποιοί δεν σκέφτονται όπως παλιά, αλλά έχουν αφυπνιστεί δημιουργικά και δεν προσπαθούν απλά να γλυτώσουν το κόστος των ποτών τους όντας απαιτητικοί και σχολαστικοί πελάτες, αλλά αντίστοιχα να κερδίσουν ποιότητα ψυχαγωγίας με σωστή παροχή υπηρεσιών απολαμβάνοντας τα ποτά τους ή το φαγητό τους. Η εποχή της αδιαφορίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί ακόμα και στην διασκέδαση καθώς οι περισσότεροι επιχειρηματίες παλιά – κάποιοι ανεπιτυχώς συνεχίζουν ακόμα και σήμερα – στόχευαν απλά στο «ωραίο ντεκόρ» και οχι επενδύοντας και σε Τέχνη ώστε να εμπλουτίσουν τον χώρο της επιχείρησής τους με δημιουργίες καλλιτεχνών που θα ιντριγκάρουν τους πελάτες τους περισσότερο, όχι προβληματίζοντας τους με το σημαίνον και το σημαινόμενο, αλλά προσφέροντάς τους το ενδεχόμενο να εμπνευστούν. Τί είναι όμορφο , τι είναι άσχημο, τί είναι αισιόδοξο και τί απαισιόδοξο, τί είναι παιχνιδιάρικο και τί είναι σκοτεινό σε ένα έργο τέχνης; Να τους δώσουν το έναυσμα να επικοινωνήσουν για θέματα τα οποία ποτέ δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν βρισκόμενοι σε έναν αντίστοιχο χώρο ψυχαγωγίας.
Γιατί η επικοινωνία που μπορεί να ασκήσουμε δηλώνοντας αυθόρμητα τη γνώμη μας για ένα έργο τέχνης έχει τη δύναμη να μας πάει παραπέρα και εμάς τους ίδιους γνωρίζοντάς μας ένα κομμάτι του εαυτού μας το οποίο – ω τι έκπληξη- αγνοούσαμε, αποκτώντας μια παραπάνω αυτογνωσία και ίσως ταυτόχρονα ασκώντας μια μορφή γοητείας σε μια νέα γνωρίμια μας….
Στο Salon de Bricolage είναι ωραίο να περιβάλλεσαι απο Τέχνη, από ωραία μυαλά, απο ωραίους ανθρώπους. Όχι μόνο από beautiful people, γιατί όπως λένε οι φίλοι μου οι Άγγλοι Beauty is in the Eye of the Beholder, και είτε το θέλουμε είτε όχι ισχύει παντού! Ακομα και στην Σύγχρονη Τέχνη.
Σχόλια για αυτό το άρθρο