ΤΩΡΑ |
Η Άννα – Μαρία Στεφαδούρου έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το έργο του Dennis Kelly «Girls and Boys». Η παράσταση κατάφερε να γίνει αμέσως talk of the town και συνεχίζεται για 3η σεζόν κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο 104. Πρόκειται για ένα συνταρακτικό μονόλογο για τη βία και τις σχέσεις των δύο φύλων στη σύγχρονη πατριαρχική κοινωνία. Η νεαρή ηθοποιός Δώρα Παρδάλη υποδύεται μία γυναίκα που γνωρίζει τυχαία τον μέλλοντα σύζυγό της σ’ ένα αεροδρόμιο. Ένας έντονος, παθιασμένος, τρελός έρωτας. Σύντομα αρχίζουν να φτιάχνουν την κοινή τους ζωή. Μέχρι που εκείνος αρχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τη δουλειά του, ενώ εκείνη απολαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη επαγγελματική αναγνώριση. Οι ισορροπίες ανατρέπονται…
Το “Girls & Boys” είναι ένα έργο που σόκαρε και προβλημάτισε βαθιά τους χιλιάδες θεατές που το παρακολούθησαν στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε το 2018. Δύσκολα μπορεί κανείς να προβλέψει την ανατροπή που επιφυλάσσει ο συγγραφέας στους θεατές λίγο πριν το φινάλε.
Η Άννα-Μαρία Στεφαδούρου, που μετέφρασε και σκηνοθέτησε το έργο χαρίζοντας μας μία παράσταση που σε αιχμαλωτίζει καθ’ όλη τη διάρκειά της, από το Α ως το Ω!
Αγαπώ: Τη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Βιώματα: Παιδικά κι ενήλικα, όλα προς ανάλυση στην ενδοσκόπηση.
Γράφω: Καλύτερα στο χαρτί παρά στον υπολογιστή.
Δημιουργικότητα: Μια πολύ προσωπική διεργασία που παίρνει κατά καιρούς πολλές μορφές και μάλλον εμφανίζεται πιο συχνά υπό πίεση, παρά σε στιγμές χαλάρωσης.
Εμβόλιο: Ναι!
Ζωή: Γεμάτη αλλαγές.
Ηρεμία: Υπερπολύτιμη, όσο και η δραστηριότητα.
Θέατρο: Αρχέγονη και πρωταρχική ανθρώπινη λειτουργία. Η πιο ανθρωπιστική μορφή τέχνης.
Ισότητα: Χρειάζεται μεγάλη ατομική και κοινωνική ωριμότητα. Αν, όμως, δεν πρόκειται για ουτοπικό στόχο, είμαστε σίγουρα ακόμα μακριά – ούτε απέναντι στην υγεία και το θάνατο δεν είμαστε ίσοι πολλές φορές, κακά τα ψέματα.
Κάθαρση: Απελευθέρωση.
Λυπάμαι: Όταν βλέπω τη σκληρότητα του είδους μας.
Μονόλογος: Φανταστικές συζητήσεις μες στο κεφάλι μου.
Νίκη: Για μένα νίκη είναι η προσωπική εξέλιξη. Πάντα σε σχέση με τον παρελθοντικό εαυτό.
Ξένος: Ο σκληρός, ο κλειστός κι αδιάφορος άνθρωπος.
Ομοφοβία: Επιστημονικά αποδεδειγμένη συμπεριφορά ανθρώπων με καταπιεσμένη και ενοχοποιημένη έλξη προς το όμοιό τους φύλο. Σε αντίθεση με την ομοφυλοφιλία, που υπάρχει παντού στη φύση, η ομοφοβία παρουσιάζεται μόνο στο ανθρώπινο είδος. Έλεος.
Παράσταση: Μεγάλη τύχη, μεγάλη χαρά και μεγάλη αγάπη.
Ροή: Η απελευθέρωση από τα κόμπλεξ.
Σουρεαλισμός: Μόνο στα όνειρά μου μπορώ να τον αγγίξω.
Ταξίδια: Θα ήθελα να είχα κάνει περισσότερα.
Υποκριτική: Πανέμορφη, δύσκολη δουλειά, που θέλει διαρκή σπουδή και μελέτη και που πια κοιτάω με άλλο μάτι.
Φασαρία: Το άγχος, νομίζω, κάνει τους ανθρώπους πολύ φασαριόζους.
Χαρά: Οι όμορφες εκπλήξεις της ζωής και τα παιχνίδια! Άμα σου τύχει να νιώσεις και παιδική χαρά στην ενήλικη ζωή σου, είναι απίθανη αίσθηση!
Ψυχή: Η ανθρώπινη συμπεριφορά, οι ομοιότητες κι οι διαφορές μας, τα τυφλά μας σημεία, τα σκοτάδια και η ενσυναίσθησή μας, όλα.
Ωραία παράσταση: Μία ωραία παράσταση είναι μοναδική εμπειρία. Μόνο όποιος έχει την τύχη να έχει δει παράσταση που τον έχει σημαδέψει, μπορεί να το καταλάβει. Δύσκολα περιγράφεται ένα τέτοιο βίωμα. Μία ωραία παράσταση είναι γεμάτη αλήθεια, ευφυία και πλησιάζει αβίαστα το θεατή, δεν του φορτώνεται με φωνές, ψέματα κι υπερβολές.
Φωτογραφίες: Χριστίνα Δενδρινού
Σχόλια για αυτό το άρθρο