ΤΩΡΑ |
Είναι γνωστό και αποδεκτό πως όταν κάποιος αποτύχει στην επιχειρηματική του προσπάθεια,
χάνει τα χρήματα που έχει επενδύσει, τους κόπους του και πολλές φορές την αξιοπρέπειά του.
Στη συνέχεια βλέπει να απομακρύνονται οι μέχρι τότε «καλοί» του φίλοι και συγγενείς και ο κοινωνικός του κύκλος να περιορίζεται σημαντικά.
Η κοινωνία εκτιμά και συναναστρέφεται τους πετυχημένους.
Οι αλλαγές τέτοιων συμπεριφορών είναι άμεσες και ακαριαίες. Ο μέχρι χθές δακτυλοδεικτούμενος γίνεται σήμερα ο περίγελως και για κάποιες μέρες το αντικείμενο φθονερού κουτσομπολιού.
Οι επιπτώσεις είναι τραυματικές για τον αποτυχόντα και η προσαρμογή στο νέο κοινωνικό γκέτο οδυνηρή. The party is over.
Θα περίμενε κανείς, η παγκόσμια αυτή συμπεριφορά να ισχύει γενικώς και για ανάλογες περιπτώσεις.
Κι όμως για σκεφθείτε τι συμβαίνει στη χώρα μας με τους πολιτικούς.
Μήπως η αποτυχία διαχείρισης μιάς ολόκληρης χώρας δεν είναι ισότιμη με την αποτυχία μιάς τεράστιας επιχείρησης. Οι κυβερνώντες δεν παίρνουν συνεχώς αποφάσεις που κρίνουν την επιτυχημένη η όχι πορεία της χώρας;
Η Ελλάδα απέτυχε παταγωδώς και οι συνθήκες ζωής, που είναι το ζητούμενο, έχουν πιάσει πάτο.
Αποκλειστικά υπεύθυνοι οι πολιτικοί που μας κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Ολοι ανεξαιρέτως και οι αντιπολιτευόμενοι μαζί.
Εσείς τι λέτε; στον ιδιωτικό τομέα, ο κάθε εργαζόμενος απο τον νυχτοφύλακα μέχρι τον Διευθύνοντα Σύμβουλο, είναι υπεύθυνος για τη θέση του και αν δεν αποδίδει τιμωρείται η απολύεται. Αν υπήρχε παρόμοιο σύστημα αξιολόγησης και στο Δημόσιο, απο τον κλητήρα μέχρι τον πρωθυπουργό, θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε; Όλες αυτές οι παραγραφές, η ατιμωρησία σε κάθε επίπεδο της δημόσιας διοίκησης δεν δημιουργούν μια στρατιά ανεύθυνων δημόσιων υπηρετών; Τους βάλαμε να διαχειρίζονται τις τόσο σοβαρές λειτουργίες του κράτους κι αυτοί επιδίδονται σε πλιάτσικο και πλουτίζουν εις βάρος όλων μας. Θα τους κρατούσε ποτέ ένας σώφρων επιχειρηματίας στη δουλειά του με τέτοιες περγαμηνές; Αξιοκρατία ή κλεπτοκρατία;
Θα μου πείτε καλά εμείς δεν τους ψηφίσαμε; Αυτούς ήθελε ο λαός και αυτούς επέλεξε.
Διαβάστε όμως την παρακάτω αληθινή ιστορία.
Ένας στενός μου συγγενής επελέγη απο τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1982 να ηγηθεί ενός οικονομικού υπουργείου. Σε τρείς μήνες απο την υπουργοποίησή του, παραιτήθηκε απο υπουργός, βουλευτής και μέλος του Πασοκ. Τον είδα κάποια στιγμή και τον ρώτησα. Γιατί έφυγες απο την ποιλιτική;
«Απο τη πρώτη μέρα που ανέλαβα, τον περισσότερο μου χρόνο ξόδευα για να αποκρούω τα αιτήματα για διάφορα ρουσφέτια που σχεδόν πάντα ήταν παράνομα. Εγώ μπήκα στη πολιτική για να προσφέρω στον τόπο μου, όχι σε κάποιους ανίκανους αερητζήδες, χώρια τη συνεχή και επίμονη προσπάθεια να με χρηματίσουν για να με ελέγχουν μετά».
Αυτά μου είπε, συνέχισε τη καριέρα του και έγινε ένας απο τους καλύτερους και έντιμους δικηγόρους της χώρας μας.
Άφησε βουλευτιλίκια, υπουργιλίκια γιατί έφριξε με το επίπεδο της πολιτικής συνείδησης των πολιτικών.
Το σύστημα όπως έχει εξελιγχθεί, «αποβάλλει» τους άξιους, ικανούς, έντιμους πολιτικούς.
Τα βλέπουν αυτά όσοι σωστοί άνθρωποι θα ήθελαν να αναμειχθούν στα κοινά και παίρνουν δρόμο.
Κάθε προσπάθειά τους θα ήταν μάταιη. Αποτέλεσμα; Μόνον οι τυχάρπαστοι, επαγγελματικά αποτυχημένοι και τα λαμόγια εισέρχονται στον χώρο. Αλλιώς κανείς άλλος δεν επιβιώνει στη ζούγκλα της πολιτικής ζωής. Έτσι, εμείς οι πολίτες δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής πολιτικών παρά μόνο να προσπαθούμε να δούμε ποιός είναι ο καλύτερος από τους χείριστους. Έ;… δεν είναι κατάντεια αυτό; Και σε μεγάλο βαθμό καταρρίπτει τον ισχυρισμό οτι εμείς τους ψηφίσαμε. Θα μου πείτε ας μην ψηφίζαμε κανένα.
Έ, αυτό είναι άλλη ιστορία που πάλι, δυστυχώς, βγάζει σε αδιέξοδα.
Πώς όμως τα καταφέρνουν και επιβιώνουν συνεχώς οι ανίκανοι πολιτικοί μας. Και γιατί δεν ισχύουν γι’ αυτούς αυτά που είπαμε για την ιδιωτική επιχειρηματικότητα και τις συνέπειες μιάς αποτυχίας;
Μά… οι πολιτικοί δεν είναι μόνοι τους. Απο την άλλη πλευρά του ιδίου νομίσματος βρίσκονται ποιοί; Καλά το μαντέψατε. Οι πανταχού παρόντες δημοσιογράφοι και οι μιντιάρχες, οι κατ’ εξοχήν προστάτες των πολιτικών και όμοιοί τους.
Η έκταση και το βάθος των συμφερόντων, η βρωμιά, η αδίστακτη και αχόρταγη λαιμαργία όλων των εμπλεκομένων για χρήμα και δύναμη σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπολοίπων, συγκαλύπτεται συνεχώς απο τους δημοσιογράφους που όπως είπαμε είναι άρρηκτα δεμένοι μαζί τους.
Οι λιγοστές εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά τελικά εξυπηρετούν πιό πολύ τα προσχήμα.
Μέσα στην παγιομένη πιά κατάσταση της κρίσης και την άνευ όρων υποταγή μας στους δανειστές, οι «αιώνιοι»
συνέταιροι (πολιτικοί και δημοσιογράφοι), με τον ακόμα πιό σφιχτό τους εναγκαλισμό τους, μιάς και η πίτα έχει μικρύνει, δημιουργούν στ’ αλήθεια ένα τεράστιο Γόρδιο δεσμό.
Ο δεσμός αυτός έχει γίνει βρόγχος στο σώμα της Ελλάδας και κάποια στιγμή το ένστικτο της επιβίωσης του έθνους, θα αναγκαστεί να τον κόψει. Εμείς, πρέπει να πιέζουμε ο καθένας με όποιον τρόπο μπορεί, για να εμφανισθεί κάποια στιγμή ο Μέγας Αλέξανδρος.
Σχόλια για αυτό το άρθρο