Η Χρύσα Κοτταράκου από το Α ως το Ω: “Ποια καριέρα; Οι περισσότεροι απλώς εργαζόμαστε”

Το πλατύ κοινό, την γνώρισε από τη σειρά “Ήλιος”. Όμως η Χρύσα Κοτταράκου, παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει μια σημαντική πορεία σχεδόν δέκα χρόνων στο θέατρο και μάλιστα σε πρώτους ρόλους. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός αλλά αφοσιώθηκε στο θέατρο και έτσι η Τέχνη κέρδισε ένα αδιαμφισβήτητο ταλέντο και ένα δροσερό κορίτσι με ήθος και παιδεία. Είναι σεμνή διακριτική με αξίες, χαμηλών τόνων και χωρίς ίχνος έπαρσης. Ονειρεύεται να παίξει ρόλους στα έργα του Τσέχοφ που της κινούν το ενδιαφέρον, ενώ αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στην παράσταση της Ηρώς Κισσανδράκη “Μπλου” στο Θέατρο 104. Μία από τις πιο αξιόλογες ηθοποιούς της νέας γενιάς, η Χρύσα Κοτταράκου, από το Α ως το Ω!

ΣχετικάΆρθρα

Αγαπώ: Τον πρωινό καφέ και, γενικότερα, τα ήσυχα πρωινά. Ειδικά αν κάνει κρύο ή βρέχει, αγαπώ να κάθομαι και να πίνω καφέ με το πάσο μου κοιτώντας έξω από το παράθυρο.

Βία: Ένας τρόπος να επιβληθείς, αναγκάζοντας προς κάποια κατεύθυνση. Τελευταία, σκέφτομαι τις πιο λεπτές, πιο αδιόρατες μορφές της.

Γ (C) for Circus: Η θεατρική μου οικογένεια! Είμαστε μια ομάδα που δουλεύουμε μαζί πάνω από δέκα χρόνια. Έχουμε μεγαλώσει μαζί και εντός και εκτός θεάτρου.

Διάβασμα: Το καλύτερο τελευταίο πράγμα που μπορείς να κάνεις πριν κοιμηθείς.

Ελπίζω: Να ζήσω ολοένα πιο πυκνά, πιο πλούσια και με μεγαλύτερο νόημα.

Ζωή: Η κάθε μέρα, οι μικρές πράξεις που μου προσφέρουν απόλαυση ή χαρά.

Ηθοποιός: Η πάλη σε ένα περιβάλλον σχετικά αφιλόξενο, αν και εκπληκτικά γεμάτο με αξιόλογους ανθρώπους.

Θέατρο: Το μεγάλο μάθημα του τι σημαίνει επαναλαμβάνω, χωρίς να κάνω ποτέ ακριβώς το ίδιο.

Ισότητα: Η δυνατότητα για ίσες ευκαιρίες και η ελευθερία να είμαι διαφορετική.

Καριέρα: Πόσοι είναι αυτοί που κάνουν καριέρα; Νομίζω ελάχιστοι. Οι περισσότεροι απλώς εργαζόμαστε.

Λογική ή ευαισθησία: Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Λογική ή παρορμητικότητα. Υπερ-ανάλυση ή ευαισθησία. Πάντως, μπορεί κανείς να είναι ταυτόχρονα και λογικός και ευαίσθητος.

Μπλου: Ένα μικρό και ζεστό έργο, όπου οι χαρακτήρες, απομονωμένοι και παγιδευμένοι, προσπαθούν να ακουστούν, να καλύψουν την ανάγκη τους για επικοινωνία και να βρουν την αγάπη.

Νοημοσύνη: Η ικανότητα να ξεχωρίζεις το σημαντικό από το επουσιώδες, να παραμένεις συγκεντρωμένος στις γνήσιες επιθυμίες σου και, φυσικά, η ικανότητα να μαθαίνεις.

Ξένος: Αυτός που δεν μου είναι οικείος, που δεν γνωρίζω ή αναγνωρίζω.

Όνειρα: Μια ευκαιρία να συναντήσεις το υποσυνείδητό σου.

Πρόβες: Η πιο απαιτητική περίοδος της δουλειάς και, συνήθως, η πιο κακοπληρωμένη.

Ρόλος που ονειρεύομαι: Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα έργα του Τσέχοφ. Όλοι οι γυναικείοι χαρακτήρες στα έργα του μου κινούν το ενδιαφέρον.

Συνεργασίες: Εκτός από τους C. For Circus, έχω πάντα στην καρδιά μου την Λένα Φιλίπποβα. Έχουμε ανεβάσει δύο παραστάσεις μαζί, τον «Ίωνα» του Πλάτωνα και τον «Εραστή» του Χ. Πίντερ, και ήταν και οι δύο πολύ πυκνές εμπειρίες σε σχέση με το θέατρο. Επίσης, θα θυμάμαι πάντα την Βίκυ Μανώλη και τον Λίνο Χριστοδούλου, που ήταν οι πρώτοι σκηνοθέτες που με εισήγαγαν στον κόσμο της τηλεόρασης.

Τηλεόραση: Ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος από το θέατρο. Απαιτείται άλλου είδους ταχύτητα και ετοιμότητα. Για μένα, ήταν εξάσκηση σε τελείως διαφορετικά πεδία από αυτά που ήξερα από το θέατρο.

Υστεροφημία: Δεν ξέρω τι θα μείνει από μένα αφού πεθάνω. Ελπίζω να υπάρχω μια στο τόσο στη σκέψη των ανθρώπων που με γνώρισαν και με αγάπησαν.

Φανατισμός: Λογική ή φανατισμός. Βασίζεται στο λογικό σφάλμα ότι είναι δυνατόν να γνωρίζουμε κάτι με βεβαιότητα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ποιος είναι ο υπαίτιος ή ο εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί.

Χαίρομαι όταν: Βλέπω ότι οι κόποι μου έχουν κάποιο αποτέλεσμα, είτε σε σχέση με άλλους ανθρώπους είτε σε σχέση με τον εαυτό μου. Είναι κάποιες στιγμές που έχεις την αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά.

Ψυχική ανάταση: Μια βόλτα στην εξοχή, σε κάποιο βουνό ή ποτάμι. Αλλιώς, ένα καλό βιβλίο.

Ωραία παράσταση : Τελευταία, απολαμβάνω πολύ τις παραστάσεις του Γ. Κουτλή. Είδα το «Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» στο Φεστιβάλ Αθηνών και, παρόλο που δεν είναι η αγαπημένη μου παράστασή του, ήταν με βεβαιότητα μια θεατρική εμπειρία.

Η παράσταση «Μπλου» σε σύλληψη σκηνοθεσία της Ηρώς Κισσανδράκη είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Αμερική. Κεντάκι 1957. Η Λιζ και ο Λουκ Κόμπς, δυο αδέρφια, ζουν απομονωμένοι σε ένα μεταφυσικό γίγνεσθαι στη φάρμα τους εξαιτίας μιας σπάνιας κληρονομικής ασθένειας.

Ο κηδεμόνας τους, κύριος Σμιθ, προσλαμβάνει μια νέα οικονόμο, την Αν, μέσω της οποίας γίνεται η επαφή τους με τον έξω κόσμο. Θα καταφέρουν τα δύο παιδιά να την εντάξουν στην παράδοξη πραγματικότητά τους; Θα αντέξει εκείνη τον άτυπο εγκλεισμό;

Απόκρυφα μυστικά, παραλυτικοί φόβοι και υπόγειοι έρωτες δίνουν το χρωματικό ύφος της παράστασης.

Το «Μπλου» είναι βασισμένο σε μία αληθινή ιστορία την οποία η συγγραφέας μετουσίωσε σε θεατρικό κείμενο με λιτό και εκφραστικό τρόπο, σεβόμενη την πρωτότυπη θεματογραφία, αφήνοντας παράλληλα το θεατή να προχωρήσει σε συνειρμούς.

Η πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Μιζήθρα δημιουργεί ένα ηχητικό περιβάλλον ομότυπο της εποχής.

Η εικαστικός Μάρθα Φωκά σχεδίασε με καθοριστικό τρόπο την εικόνα των χαρακτήρων.

Η κινησιολογία της Γιάννας Μελλά εναρμονίζεται πλήρως με την μινιμαλιστική γραμμή της σκηνοθεσίας, δίνοντας σάρκα και οστά στο δυστοπικό αμερικανικό κόσμο της Οικογένειας Κόμπς της δεκαετίας του 1950.

Μια παράσταση για τις ανθρώπινες σχέσεις που φλερτάρει μεταξύ της μαύρης κωμωδίας και του διάφανου δράματος. Παρακαλούνται οι θεατές να μην αποκαλύπτουν το τέλος!