Η Dr Truth Pavri μετράει τα σκουπίδια της

Ξύπνησα με ανοιχτό το κλιματιστικό, την τηλεόραση και όλα τα φώτα. Χτες είχε περάσει από το σπίτι το αμόρε, φάγαμε, ήπιαμε και μετά έγινε “τραγέλαφος” που λέει και μια φίλη μου. Κάποια στιγμή το αμόρε έφυγε, έπεσα και κοιμήθηκα κι εγώ, χωρίς να κλείσω ούτε τα φωτα, ούτε την τηλεόραση, άσε που ήθελα και το κλιματιστικό ανοιχτό για να δροσίζει το φλογισμένο μου κορμί.

Αρχισα στα γρήγορα να μαζεύω τα απομεινάρια της χτεσινής νύχτας. Δύο άδεια μπουκάλια κρασιού, ένα άδειο κουτί σπαγγέτι, άδειο βαζάκι από σάλτσα τομάτας, άδεια κονσέρβα από μανιτάρια, άδειο σακουλάκι από τριμμένο τυρί, μαρούλια με άνηθο που είχαν περισσέψει. Ναι,  καλά το καταλάβατε. Φάγαμε σπαγγέτι με σάλτσα μανιτάρια και σαλάτα μαρούλι με άνηθο. Ηπιαμε και δυό μπουκάλια κρασί. Τα μαζεύω όλα και μαζί με τα αποτσίγαρα και τα αντισηπτικά χαρτομάντηλα τα πετάω στα σκουπίδια.

Ανάβω το θερμοσίφωνα και πάω στην κουζίνα να ετοιμάσω το πρωϊνό μου. Ο καφές έχει τελειώσει, ανοίγω καινούργιο σακουλάκι, το αδειάζω στο βαζάκι του καφέ, φτιάχνω καφέ και ρίχνω μέσα δυό μερίδες γάλα. Φυσικά το σακουλάκι του καφέ και τις άδειες μερίδες του καφέ τις πετάω στα σκουπίδια. Βάζω σε μια γαβάθα γάλα και κορν φλέϊκς πετάω στα σκουπίδια το μπουκάλι από το γάλα και το άδειο κουτί, πίνω χυμό πορτοκάλι πετάω πορτοκαλόφλουδες στα σκουπίδια, τρώω ένα αβγό και μια μπανάνα και φυσικά πετάω τσόφλια και μπανανόφλουδες στα σκουπίδια.

Τελειώνω το πρωϊνό μου, ανοίγω ένα καινούργιο πακέτο τσιγάρα, πετάω τις ζελατίνες και τα ασημόχαρτα  στα σκουπίδια, ανάβω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και πάω εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος. Κάνω ότι έχω να κάνω και ρίχνω  το χαρτί υγείας στη λεκάνη (το ξέρω ότι δεν πρέπει, αλλά το κάνω πάντα) βλέπω πως η λεκάνη θέλει καθάρισμα, ρίχνω χλωρίνη και πετάω στα σκουπίδια το άδειο μπουκάλι, τρίβω με το βουρτσάκι, τραβάω το καζανάκι, τέλεια!

Ανοίγω καινούργιο σαπούνι, πετάω στα σκουπίδια τη χάρτινη συσκευασία και λούζω το θεϊκό κορμί μου. Βάζω σαμπουάν στα μαλλιά, μαλακτικό και ειδική κρέμα για τη θρέψη και τόνωση της τρίχας και πετάω στα σκουπίδια τις άδειες συσκευασίες. Βγαίνω από το μπάνιο, κάνω στα γρήγορα μια απολέπιση, βάζω μια μάσκα από άργιλο, πετάω στα σκουπίδια τα αδεια φακελάκια. Mετά από λίγο πλένω το πρόσωπό μου, καθαρίζω τα αυτιά μου με μπατονέτες, ρίχνω τεχνητά δάκρυα, βάζω μια κρέμα προσώπου, πετάω άδειες συσκευασίες στα σκουπίδια και πάω να ξαπλώσω λίγο.

Ξαπλώνω και κοιτάζω από το παράθυρο τον ουρανό. Είναι βαρύς, σκοτεινός γεμάτος μαύρα σύννεφα. “Κοίτα καιρός Ιούνιο μήνα!” σκέφτομαι. “Τρελάθηκε ο καιρός!” και κλείνω τα μάτια. Και ξαφνικά ακούω δυνατές βροντές, αστραπές σκίζουν τον ουρανό και αρχίζει να πέφτει μια βροχή που όμοια της δεν είδα ποτέ πουθενά, μια βροχή από συσκευασίες μακαρονιών, άδειες κονσέρβες από μανιτάρια και ντομάτες, μια βροχή από άδεια μπουκάλια γάλα και βαζάκια από κρέμες προσώπου. Επεφταν πάνω στο κεφάλι μου σαν χαλάζι και μύριζαν χλωρίνη, κάτουρο και οδοντόκρεμα. Το σύμπαν συντονισμένο, μου έστελνε πίσω όλα τα απορρίμματα που είχα πετάξει στα σκουπίδια. Πετάχτηκα επάνω. Με είχε πάρει ο ύπνος. Αυτά που είχα δει ήταν ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό, αλλά και τόσο αληθινό. Κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο, η φύση θα μας επιστρέψει ότι σκουπίδια της πετάξαμε στα μούτρα. Γιατί, όπως έλεγε και ο πατέρας μου, “Αν κατουράς στη θάλασσα, το βρίσκεις στο αλάτι”….