ΤΩΡΑ |
Την πρωτογνώρισα θεατρικά στο διαχρονικό έργο του John Fowles ‘’Ο Συλλέκτης’’ (1980) και εντυπωσιάστηκα όχι μόνον γιατί έβλεπα μία σέξι, γοητευτική και πολύ όμορφη κοπέλα να τραβά σαν μαγνήτης τα βλέμματα του κοινού αλλά διαπίστωσα ότι είχα να κάνω με μία εκπληκτική ηθοποιό, που στα μάτια της όλο φλόγα αντικατοπτρίζονταν η αγάπη και το πάθος για τη δουλειά της! Και δεν διαψεύστηκα γιατί το απέδειξε συλλήβδην στη μετέπειτα πορεία της! Η πολυτάλαντη, Γεωργία Ζώη, – απόφοιτος του Εθνικού θεάτρου- έγινε γνωστή από την τηλεοπτική σειρά ‘’Ετυμηγορία’’ σε σκηνοθεσία του Πολ Σκλάβου και λόγω του πληθωρικού ταλέντου της, το οποίο μάλιστα περισσεύει, έπαιξε όλα τα είδη του θεάτρου- έως και με το τραγούδι ασχολήθηκε ένα διάστημα-και έκανε σπουδαίες συνεργασίες με ηθοποιούς και σκηνοθέτες!
Ώσπου, ήρθε το απρόοπτο και τραγικό αυτοκινητιστικό ατύχημα που την σημάδεψε εξωτερικά και εσωτερικά, αφήνοντας πολλές ουλές στο πρόσωπο της. Ήταν τότε που ερχόταν στη Θεσσαλονίκη για να ανακαινίσει εκ βάθρων το Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς, ένα θέατρο πραγματικό στολίδι από άποψη αισθητικής και ακουστικής. Παρ’ όλα αυτά δεν το έβαλε κάτω…Με τη δύναμη και το μεγαλείο ψυχής που την διακρίνουν το ξεπέρασε αφήνοντας μάλιστα τις ουλές εμφανείς στο πρόσωπο της για να παίρνει δύναμη και να συνεχίζει. Οι προτάσεις, όμως, ιδίως οι εμπορικές σε μεγάλα θέατρα σταμάτησαν λόγω του προσώπου της και απείχε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα από το πολιτιστικό γίγνεσθαι. Η πρώτη της θεατρική δουλειά ήταν το 1987-88 με το Σ.Ε.Η και έκτοτε από το 1991-92 δουλεύει- και θα εξακολουθεί να δουλεύει-σε off Broadway δουλειές και θιάσους, αποδεικνύοντας περίτρανα το ταλέντο της! Είναι από τις ηθοποιούς που δεν τις καταπίνει η σκηνή, έχει επιβλητικότητα και κύρος. Στην προσωπική της ζωή είναι κυρία με όλα τα γράμματα κεφαλαία, διαθέτει έντονη προσωπικότητα, ήθος, παιδεία, αξιοπρέπεια και είναι τέρας μορφώσεως, αυτό φαίνεται και από τις απαντήσεις της στη λόγια συνέντευξη της. Φέτος, συμπρωταγωνιστεί-και είναι εξαιρετική- στην παράσταση ύμνο και φόρο τιμής για το Ποντιακό Ελληνισμό ‘’Ομμάτα δακρωμένα’’ που σκηνοθέτησε ο άξιος Δήμος Αβδελιώδης. Λόγω της μεγάλης επιτυχίας της , η παράσταση επανέρχεται στο Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς και εν συνεχεία θα κάνει και πάλι περιοδεία σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδος και θα καταλήξει σε θέατρο των Αθηνών.
Η χαρισματική Γεωργία Ζώη από το Α ως το Ω!
Αρχιτεκτονική: Το Α (Άλφα) της ζωής μου! Λειψό χωρίς το Ω (Ωμέγα)
Βιώματα: Πλήθος! Πλήθος μαθήματα ζωής. Ένα μεγάλο σχολείο! Από το οποίο δεν έχω αποφοιτήσει. Για να θυμηθούμε το «νόμο» που πρώτος εισήγαγε ο Αισχύλος στον Αγαμέμνονα: «τον πάθει μάθος». Πάθος μάθος. Μαθαίνεις από αυτά που παθαίνεις.
Γνώση: Διαρκής μελέτη, βιώματα, παθήματα, άσκηση και ρίσκο. Η συνισταμένη όλων αυτών οδηγεί στη γνώση. Με άλλα λόγια «γηράσκω αεί διδασκομένη». Κι ακόμη «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα». Και βέβαια το προαναφερθέν του Αισχύλου «τον πάθει μάθος».
Δήμος Αβδελιώδης: Δάσκαλος. Ιδιόρ-ρυθμος (εμμονικός με την αναζήτηση του ρυθμού)
Εμμονές: Να μην αφήνω τίποτε στη μέση! Να ολοκληρώνω ό,τι αρχίζω. Και να κολυμπάω κάθε μέρα! Ακόμη και νύχτα! Για να μη χάσω το καθημερινό σερί εδώ και εννέα χρόνια.
Ζωή: Η Ζώη με τόνο στη … λήγουσα! Ζωή όπως …. Ζώη! Ή αλλιώς λογοπαίγνια για τη Ζώη: Μια ζωή … Ζώη, Ζώη να ´χει, Ζώη σαν παραμύθι, η Ζώη είναι Τέχνη, Αυτή είναι η Ζώη σου, Ερωτευμένος με τη Ζώη, η Ζώη είναι γιορτή, Αγάπα τη Ζώη, η Ζώη είναι αγάπη, η Ζώη είναι… μικρή (σε ηλικία βέβαια … κοριτσάκι!), η Ζώη είναι μία και μοναδική, γλυκιά Ζώη, ζήσε για τη Ζώη.
Ηθοποιός: Σημαίνει φως!
Θέατρο: Το Ω (Ωμέγα) της ζωής μου!
Ιδιομορφία: Scarface… Να αγαπώ τα σημάδια που απόκτησα πολύ μικρή. Και να συμβιώνω μαζί τους χωρίς να προσπαθώ να απαλλαγώ από αυτά! Άλλωστε τα ευγνωμονώ γιατί με κάνουν να … ξεχωρίζω! Είναι τα … παράσημά μου.
Καριέρα: Πορεία! Μη προδιαγεγραμμένη. Σε δύσκολες ατραπούς. Για εμένα σε δύο και τρεις ταυτόχρονα! Σημασία έχει μετά από κάθε πέσιμο να μπορείς να σηκώνεσαι. Και να συνεχίζεις. Στις δικές μου πορείες μετράω πολλά πεσίματα. Και συνεχίζω.
Λύτρωση: Να συγχωρείς.
Μοναξιά: Πιο καλή η μοναξιά. Αναγκαία πολλές φορές για να θυμηθούμε τον Καβάφη:
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.»
Για μένα δε, που συχνά την αποζητώ τη μοναξιά, μοναξιά η αγαπημένη. Συντροφιά με τον εαυτό μου. Αυτογνωσία, αυτοκριτική, ενδοσκόπηση, μελέτη.
Νέα γενιά ηθοποιών: Να έχουν διάρκεια. Γνώμονάς τους να είναι η αγάπη για το θέατρο, η πίστη και η αλήθεια.
Ξενομανία: Απώλεια ταυτότητας. Η ασθένεια της εποχής της παγκοσμιοποίησης.
Ομμάτα δακρωμένα: Ύμνος στον Ποντιακό Ελληνισμό με μάτια δακρυσμένα!
Πόνος: Πολύς και οξύς! Ιδίως ο πόνος της απώλειας. Από την άλλη μεριά με τον πόνο γίνεσαι καλύτερος και σοφότερος. Αντίδοτό του η αντοχή, η δύναμη και η πίστη.
Ρόλοι: Συνεπιβάτες μου στη ζωή. Μέσα από αυτούς νοιώθω σαν να διακτινίζομαι στο χώρο και το χρόνο και να ζω τόσες διαφορετικές ζωές. Αγαπημένοι ρόλοι οι τραγικές ηρωΐδες. Μήδεια, Κλυταιμνήστρα, Εκάβη.
Σχέδια (επόμενα): Πολλά! Ανυπομονώ να ξεκινήσω το επόμενο γυρίζοντας στην Αθήνα μετά την επιτυχία (στη Θεσσαλονίκη, την Καλαμαριά και τη Δράμα) της παράστασης ‘’Ομμάτα Δακρωμένα’’.
Τηλεόραση: Αντιφατικά τα συναισθήματά μου. Αρχικά είναι η παλιά αγαπημένη που με σύστησε στο ευρύ κοινό αφού πρώτα είχα τελειώσει τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και είχα κάνει την πρώτη μου ταινία με τον Μάνο Κατράκη. Από την άλλη τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο μου έρχονται στο νου τα λόγια του Πάνου Τζαβέλα από το τραγούδι «Η πουτάνα (τηλεόραση):
«Κλείστε την τηλεόραση Κλείστε τη την πουτάνα
Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Κλείστε την τηλεόραση να ξαναγαπηθούμε. Να ξανανταμώσουμε και να τα ξαναπούμε.
Κλείστε την τηλεόραση κι ανοίξτε ένα βιβλίο, πάρτε τον έρωτα αγκαλιά και κάντε τη λαχείο.»
Πάντως πεθύμησα να ξαναπαίξω τηλεόραση μια και φέτος βλέπω ενθαρρυντικά μηνύματα από τηλεοπτικές παραγωγές που μου θυμίζουν την παλιά καλή τηλεόραση της Ετυμηγορίας και του Χατζημανουήλ.
Υπερπέραν: Θρησκεία εναντίον μαθηματικών.
Φθόνος: Ευτυχώς είναι ένα συναίσθημα που έχω απωθήσει από πολύ μικρή. Η αγάπη και η κατανόηση δεν αφήνουν χώρο στην ψυχή μου για φθόνο. Και για να θυμηθούμε τη ρήση του Σωκράτη «Ο φθόνος είναι το έλκος της ψυχής.»
Χρόνος: Ο ανθρώπινος χρόνος είναι ένα κατασκεύασμα του ανθρώπινου εγκεφάλου – που εκφράζεται μέσα από εμπειρίες και μνήμες – και όχι μια πρωτογενής συμπαντική πραγματικότητα. Ο χρόνος για μένα είναι το τώρα, το παρόν. Ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον.
Ψυχή: Η ψυχή είναι το μέσα μας! Και το μέσα μου το θέλω γλυκαμένο και βελούδινο. Την ψυχή μου την κάνει χαρούμενη η δουλειά, η αγάπη, η τέχνη και η γνώση όπως έχει πει και ο Νίτσε. Προσωπικά αγαπώ και ασπάζομαι το στίχο του Διονυσίου Σολωμού: Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου.
Ωραία παράσταση: «Μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας». Αριστοτέλης
Σχόλια για αυτό το άρθρο