«Η γυναίκα με τα μαύρα» ενθουσίασε τη Θεσσαλονίκη

ΣχετικάΆρθρα

Ένας συμβολαιογράφος, μια υπόθεση κληρονομιάς, μια απομονωμένη εξοχική έπαυλη, ένα σπίτι γεμάτο σκοτεινά μυστικά και σκιές, μια μυστηριώδης γυναικεία παρουσία. Το κορυφαίο θεατρικό θρίλερ «Η Γυναίκα με τα Μαύρα», μία ακόμη εξαιρετική μετάκληση του ΚΘΒΕ, κέρδισε το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού, στην πρεμιέρα της παράστασης που δόθηκε με μεγάλη επιτυχία στο κατάμεστο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, τη Δευτέρα 9 Μάϊου. Η αινιγματική πλοκή του έργου, η γοητευτική και ομιχλώδης ατμόσφαιρα της παράστασης, οι έξοχες ερμηνείες των πρωταγωνιστών Τάσου Χαλκιά και Κωνσταντίνου Ασπιώτη κι η ευρηματική σκηνοθεσία, κράτησαν σε εγρήγορση τους θεατές, από την αρχή μέχρι το τέλος χαρίζοντας δυνατές στιγμές γέλιου, τρόμου αλλά και συγκίνησης σε αυτή την ξεχωριστή παράσταση με το απροσδόκητο τέλος.

Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Susan Hill, “The Woman In Black” σε θεατρική προσαρμογή Stephen Mallatratt και παρουσιάζεται εδώ και 31 συνεχόμενα χρόνια στο West End του Λονδίνου. Στον κινηματογράφο έγινε μεγάλη επιτυχία το 2012 με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ράντκλιφ.

Η στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, οι κραυγές, οι υπόκωφοι ήχοι, η ομίχλη και οι σκιερές γωνιές εξάπτουν τη φαντασία…

Αστέρης Πελτέκης (Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΚΘΒΕ), Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Νικορέστης Χανιωτάκης (σκηνοθέτης παράστασης), Τάσος Χαλκιάς

Γιάννης Χαρίσης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης

Λίγα λόγια για το έργο:

Το βιβλίο της Σούζαν Χιλ «Η γυναίκα με τα μαύρα» κυκλοφόρησε το 1983 στην Μ. Βρετανία. Το 1989 παρουσιάστηκε η θεατρική προσαρμογή του Στίβεν Μάλατρατ στο West End του Λονδίνου, όπου παίζεται έως σήμερα στο θέατρο Fortune. Στην Ελλάδα το είδαμε το 1992-93 από τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Δάνη Κατρανίδη στο θέατρο Ιλίσια. Το 2007-08, ο Δάνης Κατρανίδης το ανέβασε και πάλι με τον Γιώργο Κέντρο στο θέατρο Μέλι. To 2017-2018 ανέβηκε στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη με τον Νίκο Κουρή και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη, πάλι σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη.

Οι σκηνές του ταξιδιού με το τρένο, των διαδρομών με την άμαξα και του γλιστρήματος στο βάλτο είναι από τις πιο χαρακτηριστικές του έργου.

Μέσω της αφήγησης πλάθεται η ατμόσφαιρα κινδύνου και φόβου, που διαχέεται εντέχνως από τα σκοτεινά δωμάτια της απομονωμένης έπαυλης στους εξίσου απειλητικούς εξωτερικούς χώρους κι αντίστροφα. Το φινάλε είναι απροσδόκητο, και η αφήγηση αναδεικνύεται ικανή ακόμη και να ζωντανέψει την γυναίκα με τα μαύρα, που «μολύνει» με την κατάρα της ακόμα και τον ίδιο τον ηθοποιό…