ΤΩΡΑ |
Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Κρήτη και επέστρεψε στην Αθήνα ως φοιτήτρια του τμήματος Πολιτικής επιστήμης της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 2004, ενώ ένα χρόνο πριν είχε ξεκινήσει η επαγγελματική της ενασχόληση με το τραγούδι σε μια μουσική σκηνή των Εξαρχείων (η Σκιά του Φεγγαριού) μαζί με τον Πέτρο Δουρδουμπάκη. Η συνεργασία αυτή με τον Πέτρο συνεχίστηκε και δισκογραφικά με ένα ντουέτο (“Μπόρα”) που είπαν παρέα στο δίσκο του “Τυφλές ελπίδες”. Στη μουσική σκηνή αυτή γνωρίστηκε αργότερα με τον ιδρυτή του συγκροτήματος “Μακρινά Ξαδέρφια” του οποίου έγινε μέλος. Υπέγραψε το πρώτο της δισκογραφικό συμβόλαιο με τον παραγωγό Άγγελο Σφακιανάκη και συμμετείχε με 6 τραγούδια στο δεύτερο δίσκο των παιδιών “Περιμένοντας το θείο”. Στη συνέχεια εμφανίστηκε στο πλάι του Διονύση Σαββόπουλου σε παραστάσεις στο Ηρώδειο και κάποιες έξτρα συναυλίες στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ακολούθησε συνεργασία με το Μιχάλη Τζουγανάκη , όπου περιοδεύσαν ένα καλοκαίρι σε όλη την Κρήτη και μετά από αυτό άρχισε η θητεία της στο λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι, αφού υπήρξε για ένα διάστημα συνεργάτιδα του ρεμπέτη Γιώργου Τζώρτζη και του Θοδωρή Παπαδόπουλου (από την “Οπισθοδρομική κομπανία”). Σημειωτέον , η συνεργασία της με τον Τζώρτζη ήταν και δισκογραφική με τέσσερα τραγούδια σε μουσική δική του και στίχους του Ηλία Κατσούλη. Εκείνη την περίοδο έκανε και κάποιες τηλεοπτικές εμφανίσεις στο “Κυριακάτικο τραπέζι” του Σωτήρη Τριανταφυλλόπουλου. Η επόμενη συνεργασία στη σκηνή αλλά και δισκογραφικά ήταν με το Διονύση Τσακνή. Συμμετείχε με τέσσερα τραγούδια σε στίχους και μουσική δική του στο δίσκο του “Τι γυρεύεις στον ύπνο μου πατέρα”. Μετά ήρθε η συνεργασία με τον Χρήστο Νικολόπουλο και την Κωνσταντίνα. Περιοδεύσαν ένα καλοκαίρι την Ελλάδα με συναυλίες. Η επόμενη συνεργασία που τη θυμάται και με περισσή αγάπη ήταν αυτή με τον Ορφέα Περίδη και τον αείμνηστο Μανώλη Ρασούλη… Ήταν συνεργάτες για τρεις σεζόν (ενάμιση χρόνο). Μετά από ένα μικρό διάλειμμα για προσωπικούς λόγους προέκυψαν οι “Έτσι οι μέρες περνούν” ‘ένα νεανικό project με τον Δημήτρη Καρρά, τον Φώτη Ανδρικόπουλο και τους Αντιπέρα Όχθη. Μαζί ηχογράφησαν κι ένα τραγούδι, το “Διακοπές στην Αλίμου”. Δισκογραφικά έχει στο ενεργητικό της (εκτός από τα παραπάνω) ένα δίσκο με 12 πρωτότυπα τραγούδια σε στίχους και μουσική Γιάννου Αιόλου (Amorosa) καθώς και πάρα πολλές συμμετοχές σε δίσκους φίλων της (“Τύψεις” του Δημήτρη Καρρά, “Φως” του Κωνσταντίνου Πλούσιου και άλλες). Η συνεργασία με τον Δημήτρη Καρρά υπήρξε κι η τελευταία, καθότι για τη συνέχεια επέλεξε τη σόλο πορεία κάνοντας εμφανίσεις συνοδευόμενη από μπάντα (mAd for Art) ή απλώς ένα πιάνο. Το χειμώνα του 2018 φιλοξενήθηκε στο Π131 το πρότζεκτ της “Μετά…μάτια κλειστά”, μια μουσικοθεατρική παράσταση της οποίας είχε γράψει τα κείμενα κι είχε επιμεληθεί τη ροή προγράμματος. Μαζί της είχε ακόμα δυο ηθοποιούς και εξαμελή ορχήστρα. Το 2020 κυκλοφόρησε το τραγούδι της “Βράχος” σε μουσική Κώστα Λόζου και στίχους Νάντιας Δουλαβέρα, ενώ μερικούς μήνες μετά κυκλοφόρησε το τραγούδι “Σκέρτσο” με τη συμμετοχή του Πάνου Μουζουράκη, το οποίο κατάφερε να κερδίσει σημαντικό airplay στα ελληνικά ραδιόφωνα καθώς και πολλές χιλιάδες προβολές στο Youtube.
Η Μαρία Παπαλεοντίου, η ξεχωριστή ερμηνεύτρια με τις σημαντικές συνεργασίες, επανέρχεται δυναμικά και μας παρουσιάζει το καινούργιο της τραγούδι με τίτλο “Κορνίζα” με το οποίο κάνει μια πολύ προσωπική κατάθεση να σταθεί δίπλα σε όλα τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας περνώντας τα δικά της μηνύματα. ‘Οπως αναφέρει η ίδια: “ Eίναι πρωταρχικό μας δικαίωμα να νιώθουμε ασφαλείς και να απολαμβάνουμε σχέσεις ισοτιμίας κι αλληλοσεβασμού “.
Η “Κορνίζα” κυκλοφορεί από τη Minos Emi A Universal Company την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου, διεθνή ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών κι έρχεται για να προβληματίσει, να ευαισθητοποιήσει αλλά και να δώσει κουράγιο και δύναμη σε όλες τις γυναίκες που είναι ή έχουν υπάρξει θύματα βίας μέσα σε μια σχέση. Οι στίχοι είναι της Νάντιας Δουλαβέρα και οι μουσική του Κώστα Λόζου. Η Μαρία Παπαλεοντίου από το Α ως το Ω
Αναγνωρισιμότητα: Δεν είναι μια πραγματικότητα που βιώνω. Αλλά τη φαντάζομαι σαν δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία εισπράττεις αγάπη κι αναγνώριση που είναι ένα βαθύ ζητούμενο για κάθε καλλιτέχνη κι από την άλλη στερείσαι λίγο την ελευθερία που θα είχες ως ανώνυμη στο πλήθος. Σε κάθε περίπτωση… δεν το έχω ζήσει και δεν παίρνω ξεκάθαρη θέση.
Βία κατά των γυναικών: Φαινόμενο που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Στερεότυπα, κοινωνικές εμπεδωμένες πεποιθήσεις για τη θέση των δυο φύλων, ο παρατεταμένος εγκλεισμός, το πατριαρχικό σύστημα που επιβιώνει μέχρι σήμερα; Όπως και να έχει, νιώθω ότι πρέπει να γίνει συζήτηση σοβαρή και να παρθούν άμεσα μέτρα πρόληψης της βίας και προστασίας των θυμάτων.
Γονείς: Πατέρας δικηγόρος από τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Μάνα Κρητικιά που μεταλαμπάδευσε στις δυο της κόρες δύναμη κι αγάπη για τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Τους κουβαλώ και τους δύο.
Δισκογραφικές δουλειές: Πολλές συμμετοχές σε δίσκους φίλων καλλιτεχνών ( Μακρινά Ξαδέρφια, Τσακνής, Δημήτρης Καρράς, Γιώργος Τζώρτζης, Γιώργος Καλόγηρου κ.α.), ένας δίσκος με 12 πρωτότυπα τραγούδια σε στίχους και μουσική Γιάννου Αιόλου, ενώ πριν κάποιους μήνες κυκλοφόρησε ο “Βράχος”, ένα τραγούδι σε στίχους Νάντιας Δουλαβέρα και μουσική Κώστα Λόζου, καθώς και μια διασκευή, το “Σκέρτσο” με τη συμμετοχή του φίλου Πάνου Μουζουράκη. Το τελευταίο έτυχε και μεγάλης αποδοχής από τον κόσμο αλλά κι από τα ραδιόφωνα της Ελλάδας και της Κύπρου.
Έμπνευση: Η ζωή η ίδια. Το ταξίδι του έρωτα, της αγάπης που σε θέτει αντιμέτωπο με τα δικά σου τραύματα και σε αναγκάζει να εξελιχθείς. Η μητρότητα που γειώνει το εγώ και σε στρέφει στο εμείς. Η σχέση με τους ανθρώπους γύρω μου είναι για μένα η μεγαλύτερη έμπνευση.
Ζήλος: Για αυτά που αγαπώ να κάνω. Το τραγούδι, το θέατρο, η τέχνη γενικά. Ζω κι αναπνέω για αυτά. Και προς μεγάλη μου έκπληξη ανακαλύπτω μέσα μου τη φλόγα του πάθους και της ζωτικής ενέργειας να καίει λαμπρή!
Ήθος: Σε αυτή τη φάση της ζωής μου έχω απλοποιήσει λίγο αυτό το μέγα φιλοσοφικό θέμα. Για εμένα πλέον ήθος είναι η ακεραιότητα και η συναίσθηση, όταν πράττεις. Όταν έχεις πλήρη συναίσθηση κι επίγνωση των πράξεων σου η πιθανότητα του “λάθους” είναι μικρή…
Θέληση: Παλιότερα ήταν ασθενική. Έθετα το στόχο και θα τον έφτανα στο…περίπου… Πλέον έχω ενδυναμώσει τη θέληση, ίσως γιατί τα κίνητρα είναι πολύ ισχυρότερα.
Ισότητα: Ισότητα απλώς. Χωρίς ερωτηματικά, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς αλλά!
Κορνίζα: Το καινούριο μου καλλιτεχνικό “παιδάκι”! Λατρεύω τα πανανθρώπινα μηνύματα της Νάντιας και τον υπέροχο τρόπο που τα αποτυπώνει με λέξεις καθώς και το δυνατό, μίνιμαλ μουσικό θέμα του Κώστα που απογειώνει το τραγούδι. Με πολλή υπερηφάνεια και χαρά το μοιράζομαι με τον κόσμο και περιμένω με αγωνία την ανταπόκριση και τις εντυπώσεις του.
Λόγια (στίχοι): Εδώ θα αποθέσω από τους απίστευτους στίχους της Νάντιας στην “Κορνίζα” αυτό το δίστιχο και το αφιερώνω σε όλες τις ελεύθερες ψυχές: “Να αράξω είπες σε μια γη, να βγάλω κάπου ρίζα, Λες κι έχεις δει ποτέ πουλί να μπαίνει σε κορνίζα”
Μουσικοθεατρική παράσταση: Ήταν μια παράσταση της οποίας είχα γράψει τα κείμενα κι είχα επιμεληθεί τη ροή των τραγουδιών κι η οποία για εμένα αποτέλεσε σχεδόν μια προσωπική εξομολόγηση. Ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να την ανεβάσω ξανά στο μέλλον, καθότι το feedback που πήραμε από τον κόσμο ήταν πολύ θετικό!
Νότες: Αν τις βάλεις στη “σωστή” σειρά γίνονται βέλη στην καρδιά…
Ξένα κι ελληνικά πρότυπα: Πάντα έλεγα ότι, αν έπρεπε να βγάλω μια δουλειά που να προσδιορίζει στο 100 % αυτό που είμαι θα πρέπει να είναι η μισή Δύση και η άλλη μισή Ανατολή. Μεγάλωσα σε μια τουριστική περιοχή της Κρήτης, όπου όλο το καλοκαίρι έπαιζαν οι ξένες επιτυχίες της εποχής και το χειμώνα στις εκδηλώσεις μας επικρατούσε η μουσική του τόπου μας. Από Ξυλούρη και Βαμβακάρη επομένως μέχρι Deep purple και Τoto!
Όνειρα καλλιτεχνικά: Να μπορώ να δημιουργώ και να είμαι υπερήφανη για τις δουλειές που κάνω.
Παρόν: Να ολοκληρώσω την οπτικοποίηση της Κορνίζας και να ανέβει στις ψηφιακές πλατφόρμες. Είμαι πραγματικά τόσο ενθουσιασμένη γι’αυτή τη δουλειά κι ανυπομονώ να τη μοιραστώ με τον κόσμο. Με πολλή αγάπη πάντα!
Ρόδινο μέλλον: Να είμαστε όλοι υγιείς και να επιστρέψουμε σύντομα στην καθημερινότητα που γνωρίζαμε. Και το νου μας στον πλανήτη που μας στέγει και μας θρέφει.
Στόχοι: Για εμένα σε επαγγελματικό επίπεδο έχει τεράστια σημασία η αποδοχή κι η αγάπη του κόσμου. Με ενδιαφέρει αφάνταστα ό,τι παράγω και δημιουργώ να ακουμπάει καρδιές και να ποτίζει ψυχές. Αυτή η αποδοχή είναι για μένα το εισιτήριο για να συνεχίσει το ταξίδι.
Τραγούδι: Ζήτημα υπαρξιακό. Ζήτημα αυτοπροσδιορισμού. Κλισέ αλλά πραγματικά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου!
Υπόληψη: Απείρως σημαντική για μένα… Το δουλεύω με τον εαυτό μου γιατί επιζητώ την απελευθέρωση μου από οποιαδήποτε πεποίθηση ή περιορισμό που θα έμπαινε εμπόδιο στην ελεύθερη καλλιτεχνική μου έκφραση… Κι επειδή η υπόληψη έχει να κάνει πολύ με το πως σε βλέπουν οι άλλοι, εδώ θέλουμε δουλίτσα…
Φωνή: Ένα δώρο! Ένας αγωγός που μεταφέρει τα συναισθήματά μας και καθρεφτίζει την εσωτερική μας κατάσταση. Το παραμύθι και το νανούρισμά μας. Για εμένα προσωπικά, ο τρόπος μου να εκφράζομαι και να συνδέομαι με τους ανθρώπους γύρω μου.
Χωρισμός: Όσο πιο βαθιά η αγάπη τόσο η έκφραση “μικρός θάνατος” πλησιάζει την αλήθεια…
Ψυχισμός: Δαιδαλώδης με σκοτεινά σημεία και φωτεινά ξέφωτα. Τον εξερευνώ ακόμη με πάθος και αμείωτο ενδιαφέρον…
Ωραίες συνεργασίες: Πέρα από τα ”Μακρινά Ξαδέρφια” που ήταν η εποχή της αθωότητας θα μπορούσα να ξεχωρίσω τη συνεργασία μου με τον Γιώργο Τζώρτζη. Πατρική φιγούρα και δάσκαλος στην προσπάθεια μου να μελετήσω το ρεμπέτικο τραγούδι. Υπέροχη συνεργασία που θυμάμαι με περισσή αγάπη ήταν αυτή με τον Ορφέα Περίδη και τον Μανώλη Ρασούλη. Με είχαν αγκαλιάσει και οι δυο με αγάπη κι η απώλεια του Μανώλη σήμανε για μένα την απώλεια ενός καλού φίλου και μέντορα…
Σχόλια για αυτό το άρθρο