ΤΩΡΑ |
H ταλαντούχα ηθοποιός Τόνια Ζησίμου, απόφοιτος της σχολής του Εθνικού θεάτρου, ενώ η καριέρα της διαγραφόταν ανοδική με πολύ καλές και ευοίωνες προοπτικές , κάποιο προσωπικό της πρόβλημα την ανάγκασε να τη διακόψει και να αποσυρθεί για αρκετό χρονικό διάστημα. Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες και έπαιξε διάφορους ρόλους σε σημαντικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου. Πρόλαβα, όμως, να την δω και να εστιάσω σε αυτήν, διαπιστώνοντας το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της, στη hit και διαχρονική σειρά των Ρήγα- Αποστόλου, που προβλήθηκε το 2003- 2004 ” Οι στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη, όπου υποδυόταν την τραγουδιάρα Μαριάννα Κοκκίνου με τόσο αληθοφανή και πειστικό τρόπο που λες και έβλεπες λαϊκή τραγουδίστρια στην εθνική οδό. Παράλληλα διέβλεψα και το ταλέντο της που φαινόταν ξεκάθαρο και πληθωρικό. Μετά από άλλες συμμετοχές σε σειρές και στο θέατρο, ξαφνικά διακόπτει τις εμφανίσεις της για προσωπικούς λόγους και αποσύρεται από τα φώτα της δημοσιότητας. Τελικά, ύστερα από αρκετά χρόνια απουσίας, επιστρέφει δριμύτερη στο θεατρικό γίγνεσθαι – και όχι μόνο- πλήρως ανανεωμένη, ιδίως ψυχικά, συμπρωταγωνιστώντας σε ένα αριστουργηματικό θεατρικό έργο – έχει παιχθεί και στον κινηματογράφο με εξαιρετική επιτυχία- το ” Il Postino”/ Ο ταχυδρόμος του Νερούδα, όπου πρωταγωνιστεί ο Σπύρος Σταμούλης, σε σκηνοθεσία του Michael Seibel, το οποίο παίζεται στη θεατρική σκηνή Αθηναϊδα. Στις απαντήσεις της συνέντευξης της αντιλήφθηκα πόσο ώριμη είναι, με κατασταλαγμένες και φιλοσοφημένες απόψεις, με παιδεία, άψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας, ιδιαίτερη ευφυΐα – ίδιον των έξυπνων ανθρώπων- αφού κατόρθωσε χρησιμοποιώντας τις 24 λέξεις -σκέψεις της αλφαβήτου να τις μετατρέψει σε ένα πεζό κείμενο, αποκαλύπτοντας μύχιες προσωπικές της στιγμές, αλλά και επαγγελματικές , τους λόγους που την ανάγκασαν να αποσυρθεί, και την ανείπωτη χαρά της που επιστρέφει στο σπίτι της που είναι το θέατρο και τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Συνέχισε ,Τόνια Ζησίμου να κάνεις αυτό που αγαπάς, όσο κι αν κάποιες αντιξοότητες μπορεί να σε εμποδίζουν κατά καιρούς, γιατί και ταλέντο διαθέτεις και καλλιέργεια και πάθος για την τέχνη σου.
Αποχή: Το να απέχεις κάποιες φορές λειτουργεί πολύ γόνιμα. Και στη ζωή μου το έκανα γενικότερα. Γιατί; Επειδή , τα βιώματα που είχα ήταν γεμάτα από εμπειρίες και εξέλιξη.
Ζούμε σε χρόνια …περίεργα. Προσωπικά δεν με ξαφνιάζουν. Μιλούν για γυναικοκτονίες. Και το επισημαίνουν για καινούργιο… Μα, δεν είναι. Είναι η χρονιά που ασχολήθηκαν περισσότερο. Όλοι.… Δεν πιστεύω πως τα προηγούμενα χρόνια (αιώνες;) δεν συνέβαιναν. Είναι καιρός για συνειδητοποίηση. Είναι συσσωρευμένο, είναι αθροιστικό το πρόβλημα.
Χρόνια τώρα στην τέχνη έχω συνηθίσει να δέχομαι ίδιες συχνές ερωτήσεις, δράμα ή κωμωδία: Και τα δύο. Ένας ηθοποιός που εξελίσσεται συνεχώς δεν μπορεί να κάνει επιλογή. Και τα δύο είδη έχουν βαθμό δυσκολίας και γοητείας. Ο ηθοποιός καλό είναι να μπορεί να κάνει και τα δύο. Αρκεί να τα ερωτευτεί!
Τα πάντα είναι έρωτας. Η κατασκευή μας εμπεριέχει τον έρωτα ως ένα από τα κυρίαρχα συστατικά, μαζί με την αγάπη, τη χαρά, την ενσυναίσθηση, τη δημιουργία, την εξέλιξη το φως αλλά και το σκοτάδι . Επιλέγει ο άνθρωπος σε ποιο πεδίο θα κινηθεί. Οι επιλογές μου και οι εμπειρίες μου με οδήγησαν να ζω μέσα στο φως και στην αλήθεια μου, αντιμετωπίζοντας, και πολλάκις αποφεύγοντας ζοφερές καταστάσεις.
Διάλεξα (;) ναι, διάλεξα να γίνω ηθοποιός. Με μάγευε αυτό το ταξίδι -το οποίο το έζησα από πολύ μικρή- που κάνουν οι ηθοποιοί μέχρι να φτάσουν στη σκηνή. Από την πρώτη στιγμή ήξερα γιατί το έκανα. Μέσα από τους ρόλους μπορείς να εξελιχθείς και να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Αυτή η πρόκληση, του να είσαι ηθοποιός, σου δίνει αυτά τα πολύ «δυνατά» δώρα.
Μπαίνοντας μέσα σ ένα ρόλο ο ηθοποιός δημιουργεί μια μαγική σύνδεση με εκείνον και τον θεατή. Αόρατη χορδή τους ενώνει. Αυτό είναι το θέατρο. Αν δεν συμβεί αυτό είναι σαν ο θεατής να βιώνει μια κατάσταση ιταμή και η περιφρόνηση δεν μου αρέσει να υφίσταται ούτε στη ζωή μου ούτε στην σχέση μου με τους συνεργάτες μου και το κοινό. Κι ως έννοια δεν την έχω βιώσει. Ευτυχώς!
Φροντίζω να τα τηρώ όλα αυτά στην καθημερινότητα μου που είναι σαν εκείνη πολλών ανθρώπων. Χαίρομαι να συνυπάρχω με ανθρώπους που βλέπουν με μια πιο βαθιά, ουσιώδη και ευρύτερη αντίληψη τη ζωή, στην προσωπική, αλλά και στην επαγγελματική μου πορεία. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Μίκαελ Ζάιμπελ, σκηνοθέτης της παράστασης που συμμετέχω, «ο Ταχυδρόμος του Νερούδα» και που φιλοξενείται στο θέατρο του Πολυχώρου Αθηναϊς.
Με την οπτική του δίνει έμφαση στη σωματική αντίληψη, ωθώντας τον ηθοποιό να αρθρώσει το λόγο του κειμένου αβίαστα, δημιουργώντας έτσι ένα νοητό άξονα σύνδεσης με το κοινό. Ο θεατής βιώνει από την αρχή έως το τέλος της παράστασης, τα βαθύτερα νοήματα και τις αλήθειες του έργου –τον έρωτα, το ρομαντισμό, την αθωώτητα, την αξία της ποίησης, που, σε μεγάλο βαθμό, έχουν χαθεί από τη σύγχρονη κοινωνία. Αλλά, το σπουδαιότερο είναι η σύνδεση και η αγάπη, που έχει δημιουργηθεί μεταξύ ημών, των ηθοποιών, πάνω και πίσω από τη σκηνή. Μια σχέση έντιμη, χωρίς συγκρούσεις και μικρότητες, σε όλα τα επίπεδα. Γενικά απεχθάνομαι όλες τις συγκρούσεις, και ιδιαιτέρως τις πολιτικές– δεν ασχολούμαι… Βλέπω, παρακολουθώ πολλές στην τηλεόραση.
Τηλεόραση! Έκανα πολύ ! Δούλεψα χρόνια στην τηλεόραση. Το ευχαριστήθηκα! Είχα πολύ καλές συνεργασίες. Κι αν κάτι που με αντιπροσωπεύει, έρθει αυτή τη στιγμή, πάλι ναι θα πω! Δεν πιστεύω γενικώς πως χρειάζονται πολλές υποχωρήσεις , αν κάτι σε εμπνέει. Άλλωστε, ξέρω πως δεν χωράω εκεί που τα πράγματα είναι κάτω από μένα. Είμαι άνθρωπος, συναινετικός, διαλλακτικός, με κατανόηση και υπομονή. Οπότε γιατί και υποχωρήσεις; Δεν υπάρχει καλύτερη συνεννόηση και συνεργασία από εκείνες που διέπονται από τη φιλική διάθεση .
Η φιλία ευρύτερα είναι ισότιμη μιας σχέσης συντροφικής αλλά και κάθε είδους σχέσης. Σημαίνει πως είμαι έτοιμη να δώσω, να γνωρίσω, να συμπορευτώ, να υποστηρίξω και να εξελιχθώ.
Αν δεν το καταφέρνω έρχεται χωρισμός . Σε κάθε σχέση. Που σημαίνει : Πήραμε κι αυτό το μάθημα και πάμε παραπάνω, να δούμε αν γνωρίσαμε καλύτερα τον εαυτό μας. Διαφορετικά είναι ψυχολογικός καταναγκασμός .Μέχρι να ανακαλύψω πως στη ζωή μου δεν πρέπει να επιτρέψω να συμβούν κάποια πράγματα, ίσως να τον υπέστην και εγώ. Το κατάλαβα σχετικά σύντομα. Το διαχειρίζομαι η το αποφεύγω. Είναι βλέπετε θέμα ωριμότητας, την οποία δεν συνέδεσα ποτέ με την ηλικία! Και πιστεύω πως αν πραγματικά ένας άνθρωπος ωριμάζει, ομορφαίνει!
Σχόλια για αυτό το άρθρο