Ιωάννα Ασημακοπούλου: «Το κενό πάντα θα υπάρχει»

Με διακριτική δύναμη και ουσιαστικό βάθος, η Ιωάννα Ασημακοπούλου καταγράφει μια πορεία που συνδυάζει αρμονικά την καλλιτεχνική λάμψη με το ανθρώπινο μέτρο- μια διαδρομή που δεν στηρίζεται μόνο στη δημοφιλία αλλά στην ποιότητα, τη συνέπεια και το ήθος. Αποτελεί μία από τις πλέον φωτεινές και αξιόλογες παρουσίες της σύγχρονης ελληνικής υποκριτικής σκηνής- μια καλλιτέχνιδα που συνδυάζει τη γοητεία της εξωτερικής εμφάνισης με την εσωτερική καλλιέργεια, την πνευματική συγκρότηση και τη βαθιά συναίσθηση ευθύνης απέναντι στην τέχνη της! Η ευρεία αναγνωρισιμότητα που απέκτησε μέσα από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά ”Το σόι σου” δεν την εγκλώβισε σε εύκολες επιλογές ούτε την παρέσυρε σε μια αυτάρεσκη επανάπαυση… Αντιθέτως, υπήρξε το εφαλτήριο για μια συνειδητή και απαιτητική πορεία στο θέατρο, εκεί όπου η ουσία του ηθοποιού δοκιμάζεται και αποκαλύπτεται… Στη θεατρική της διαδρομή αναζητεί έργα που την εξελίσσουν, που την προάγουν καλλιτεχνικά και που της επιτρέπουν να εμβαθύνει στην ανθρώπινη συνθήκη με τόλμη και ευαισθησία. Δεν φοβάται τις σιωπές, δεν αποφεύγει τις ρωγμές των χαρακτήρων- αντιθέτως, εισχωρεί σε αυτές με εντιμότητα και λεπτότητα, αποκαλύπτοντας μια ηθοποιό με εσωτερική πειθαρχία και βαθιά ενσυναίσθηση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φετινή της πρωταγωνιστική παρουσία στο έργο ”Ένα κάποιο κενό” της Βαλέριας Δημητριάδου που παίζεται στο θέατρο Εμπορικόν, ένα κείμενο  υπαρξιακών απαιτήσεων που πραγματεύεται τη δυσκολία της ύπαρξης και το ακαθόριστο κενό που όλοι αισθανόμαστε, αλλά αδυνατούμε να ορίσουμε με σαφήνεια. Η επιλογή της να υπηρετήσει ένα τέτοιο έργο αποδεικνύει όχι μόνο καλλιτεχνικό θάρρος, αλλά και βαθιά πνευματική ωριμότητα. Με ευαισθησία, μέτρο και εσωτερικότητα, φωτίζει τις ρωγμές των ηρώων της, καθιστώντας το προσωπικό συλλογικό και το άρρητο συγκλονιστικά οικείο. Η σκηνική της παρουσία διακρίνεται από μία σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και την ευθραυστότητα- διαθέτει την ικανότητα να γεμίζει το χώρο χωρίς εξωτερικές υπερβολές, μόνο με την ένταση της αλήθειας της. Η άψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας, η καθαρότητα της άρθρωσης και η ακρίβεια της εκφοράς του λόγου μαρτυρούν την παιδεία και τη μόρφωση της. Δεν πρόκειται απλώς για τεχνική αρτιότητα, αλλά για σεβασμό προς το λόγο ως φορέα νοήματος και πολιτισμού. Η γλωσσική της συνέπεια αναδεικνύει μια ηθοποιό που αντιλαμβάνεται την τέχνη της ως πνευματικό λειτούργημα και όχι ως επιφανειακή προβολή. Κάθε της φράση αποδίδεται με συνειδητότητα, κάθε παύση έχει νόημα, κάθε βλέμμα υπηρετεί τη δραματουργική αλήθεια. Επιλέγει τις συνεργασίες της με κριτήριο τη δημιουργικότητα και την εσωτερική της αλήθεια- επιθυμεί να βρίσκει τον εαυτό της μέσα στους ρόλους, να αισθάνεται ότι εξελίσσεται, ότι μετακινείται, ότι ωριμάζει. Ταυτόχρονα, με ειλικρίνεια και ρεαλισμό, δεν αγνοεί την οικονομική διάσταση του επαγγέλματος, επιδιώκοντας τη σύνθεση καλλιτεχνικής πληρότητας και πρακτικής ισορροπίας. Αυτή η στάση φανερώνει έναν άνθρωπο ώριμο, προσγειωμένο και βαθιά συνειδητοποιημένο, που γνωρίζει πως η τέχνη απαιτεί αφοσίωση αλλά και ισορροπίας ζωής! Παρά την επιτυχία και την αναγνωρισιμότητα, παραμένει ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, χωρίς ίχνος έπαρσης. Η απουσία αλαζονείας, η φυσικότητα και η ευγένεια της συμπεριφοράς της, αποκαλύπτουν ένα αξιακό σύστημα στέρεο και ουσιαστικό. Σέβεται το συνάνθρωπο της, οριοθετεί με πολιτισμό τη στάση της απέναντι στους άλλους και τιμά την ανθρώπινη συνύπαρξη ως θεμελιώδη αρχή ζωής. Η καλοσύνη της δεν είναι επιφανειακή ευγένεια, αλλά στάση συνειδητή, που διαπερνά τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται, συνεργάζεται και επικοινωνεί. Δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη ηθοποιός της γενιάς της- είναι μια προσωπικότητα που ενσαρκώνει το ήθος, την καλλιέργεια και την καλλιτεχνική συνέπεια. Μια παρουσία που κοσμεί το θέατρο και την τηλεόραση όχι μόνο με το ταλέντο της, αλλά με την ποιότητα του χαρακτήρα της και την ακέραιη στάση ζωής της. Σε μια εποχή όπου η εικόνα συχνά υπερτερεί της ουσίας, η Ιωάννα Ασημακοπούλου, αποδεικνύει ότι η ουσία μπορεί να λάμπει πιο διακριτικά- αλλά και πιο διαχρονικά!

-Τι θέλει να θίξει το καινούργιο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου «Ένα κάποιο κενό» που παίζεται στο Θέατρο Εμπορικόν;

Το έργο μιλά ουσιαστικά για επτά παράλληλες ιστορίες. Επτά χαρακτήρες που βλέπουμε επί σκηνής να βιώνουν, ο καθένας με τον τρόπο του αλλά και όλοι μαζί, τη δυσκολία της ύπαρξης μέσα σε ένα κενό που όλοι αισθανόμαστε, μα αδυνατούμε να ορίσουμε. Μέσα από κάθε ιστορία αναδεικνύεται η δυσκολία της σύνδεσης και της ουσιαστικής επικοινωνίας. Για να καταφέρουμε να συνδεθούμε πραγματικά, ίσως –δυστυχώς– χρειάζεται να συμβεί κάτι καταστροφικό, κάτι που θα μας ταρακουνήσει. Και το πιο δυνατό ερώτημα που θέτει το έργο είναι απλό και συνταρακτικό: Αν αύριο σου έλεγαν ότι μπορεί να μην υπάρχεις, τι θα έκανες; Νομίζω πως ο καθένας θα αντιδρούσε διαφορετικά. Ίσως, όμως, όλοι θα τολμούσαμε επιτέλους να κάνουμε εκείνα που βαθιά επιθυμούμε γιατί δεν θα υπήρχε πια χρόνος για αναβολές.

-Πώς είναι ως συγγραφέας και ως σκηνοθέτις;

Η Βαλέρια Δημητριάδου, πάνω απ’ όλα, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Κι αυτό αυτομάτως την καθιστά και μια σπουδαία σκηνοθέτιδα! Βλέπει βαθιά μέσα στους ηθοποιούς ίσως γιατί είναι και η ίδια ηθοποιός. Κατανοεί τις ανάγκες μας. Μας έδωσε χώρο να ανακαλύψουμε κομμάτια του ρόλου μόνοι μας, αλλά και με τη δική της καθοδήγηση. Μας επέτρεψε να υπάρξουμε πάνω στη σκηνή έτσι όπως πραγματικά είχαμε ανάγκη —πάντα, φυσικά, κάτω από τη δική της σκηνοθετική και συγγραφική μπαγκέτα. Για μένα, είναι μία από τις πιο σημαντικές συνεργασίες της πορείας μου! Εύχομαι να έχω την ίδια τύχη και στο μέλλον…

-Ποιο είναι αυτό το κενό που όλοι γνωρίζουμε, μα δύσκολα παραδεχόμαστε;

Δεν γνωρίζω πώς ορίζει ο κάθε άνθρωπος το δικό του κενό· είναι βαθιά προσωπικό. Σίγουρα δεν το μοιραζόμαστε εύκολα, γιατί είναι ευάλωτο. Και έχουμε μάθει, λανθασμένα, πως η ευαλωτότητα είναι ήττα, κάτι που πρέπει να κρύβουμε. Όλοι φοβόμαστε αυτό το κενό και προσπαθούμε να το γεμίσουμε: με ανθρώπους, με άσκοπες συζητήσεις, με διαρκείς κινήσεις. Δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε. Αν όμως,τολμήσουμε να σταθούμε απέναντί του, πιστεύω πως θα συναντήσουμε τα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού μας.

-Πώς μπορούμε να το βρούμε και να το καλύψουμε;

Δεν καλύπτεται. Το κενό πάντα θα υπάρχει. Δεν ορίζεται, δεν έχει πλαίσιο. Και συχνά είναι τρομακτικό να το αντιμετωπίσεις. Μέσα σε αυτό το κενό είσαι μόνο εσύ και ο εαυτός σου, κανείς άλλος. Εκεί καλείσαι να αντικρίσεις κομμάτια σου που δεν γνωρίζει κανένας, παρά μόνο εσύ…

-Πώς πάει το «Σόι σου»;

Έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία! Είναι σπάνιο μια σειρά να φτάνει στην έκτη σεζόν και να γνωρίζει τέτοια επιτυχία. Το κοινό έχει ανάγκη την κωμωδία ειδικά στην εποχή μας. Έχει ανάγκη να γελάσει, να ξεχαστεί, αλλά κυρίως να νιώσει πως ανήκει κάπου. Το «Σόι σου» έγινε μια μεγάλη τηλεοπτική οικογένεια. Και νομίζω πως αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας του: δεν είμαστε μόνο εμείς μια οικογένεια επί της οθόνης, έχουμε γίνει και με τον κόσμο μια «μεγάλη οικογένεια».

-Με ποια κριτήρια επιλέγεις τις συνεργασίες σου;

Το πρώτο κριτήριο είναι αν νιώθω δημιουργική μέσα σε ένα πλαίσιο. Αν βρίσκω τον εαυτό μου μέσα στον ρόλο. Φυσικά, υπάρχουν και οικονομικοί λόγοι δεν μπορούμε να τους αγνοήσουμε. Όμως πρέπει να συνυπάρχουν και τα δύο. Αν υπάρχει μόνο το οικονομικό κριτήριο, ο ηθοποιός βασανίζεται. Είναι δύσκολο να υπηρετείς έναν ρόλο που δεν αγαπάς και απλώς τον διεκπεραιώνεις. Ευχής έργον είναι να συνδυάζονται καλλιτεχνική ικανοποίηση και οικονομικές απολαβές  κάτι που, ομολογουμένως, δεν είναι πάντα εύκολο…

-Πώς είναι η καθημερινότητά σου εκτός δουλειάς;

Όπως όλων. Έχω τις ίδιες αγωνίες, την ίδια ταλαιπωρία που βιώνουμε σε αυτή τη χώρα. Δεν διαφέρω σε τίποτα από κανέναν συνάνθρωπό μου.

-Αν σου ζητούσα να βάλεις έναν χαρακτηρισμό στο όνομά σου, ποιος θα ήταν;

Μη με βάζεις να επιλέξω, θα μου πάρει ώρες! Δεν είμαι ένα πράγμα· είμαι πολλά. Ανάλογα με τη μέρα και τη στιγμή. Αυτή την περίοδο, ίσως θα έλεγα πως επαναπροσδιορίζω τη ζωή μου. Διεκδικώ περισσότερο τη σύνδεση και τη χαρά. Αλλά έναν και μόνο χαρακτηρισμό; Όχι, δεν μπορώ να σου δώσω.

-Πώς αντιμετωπίζεις τις λιγότερο θερμές κριτικές;

Όταν δουλεύω, είτε στο θέατρο, είτε στην τηλεόραση, είτε στον κινηματογράφο, αποφεύγω να διαβάζω κριτικές. Αν διαβάσω κάτι πολύ αρνητικό, σίγουρα θα με επηρεάσει και ίσως με αποσταθεροποιήσει. Τις διαβάζω όταν έχει ολοκληρωθεί μια δουλειά. Κατά τη διάρκειά της δεν με βοηθούν· μπορεί να με μπλοκάρουν. Φυσικά, παίζει ρόλο ποιος ασκεί την κριτική. Δεν έχουν όλες οι γνώμες το ίδιο βάρος…

-Ποιο είναι το αξιακό σου σύστημα;

Να μην κάνω στους άλλους αυτό που δεν θα ήθελα να μου κάνουν. Να σέβομαι τα δικά μου όρια αλλά και των άλλων. Να διεκδικώ αυτό που θέλω για εμένα. Και να μην φοβάμαι να ορθώνω το ανάστημά μου.

-Φοβάσαι που ένα παιδί θα μεγάλωνε σε ένα τόσο βίαιο και ταραχώδες περιβάλλον;

Δεν έχω παιδί. Αν όμως είχα, με όσα συμβαίνουν παγκοσμίως και με το φόβο του πολέμου να πλανάται, σίγουρα θα έτρεμα.

-Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;

Θα ήθελα να ξεκουραστώ. Να βρεθώ σε ένα απόμακρο χωριό, με λίγο κόσμο, για να ηρεμήσει το σώμα και η ψυχή μου. Ίδωμεν…