ΤΩΡΑ |
Η Ιφιγένεια Μανώλα συνιστά μια από τις πλέον δραστήριες, φωτεινές και ουσιαστικές παρουσίες του σύγχρονου θεατρικού τοπίου της Θεσσαλονίκης! Αεικίνητη, δημιουργική και βαθιά δυναμική, δεν περιορίζεται απλώς στη διαχείριση ή την καλλιτεχνική επιμέλεια θεατρικών εγχειρημάτων- ενσαρκώνει η ίδια μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία περί θεάτρου ως πράξη ευθύνης, παιδείας και κοινωνικής προσφοράς. Η έντονη προσωπικότητά της δεν λειτουργεί ως σκιά που καλύπτει τους άλλους, αλλά ως φως που τους ενδυναμώνει- διαθέτει εκείνη τη σπάνια ικανότητα να εμπνέει συνεργάτες και κοινό, να δημιουργεί κλίμα εμπιστοσύνης και να καλλιεργεί αίσθηση συλλογικότητας. Η ίδρυση της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης αποτέλεσε ένα διορατικό και θαρραλέο εγχείρημα, που αποκάλυψε όχι μόνο το πάθος της για το παιδικό θέατρο, αλλά και τη βαθιά της συνείδηση ότι η καλλιέργεια της αισθητικής παιδείας αρχίζει από τις πιο ευαίσθητες ηλικίες… Υπό τη δική της καλλιτεχνική καθοδήγηση, η σκηνή αυτή μετατράπηκε σε εργαστήρι ονείρου και αξιών, σε έναν χώρο όπου η φαντασία συναντά την ποιότητα και η ψυχαγωγία συνυπάρχει με τη γνώση. Οι παραστάσεις που παρουσίασε- και παρουσιάζει- υπήρξαν υποδείγματα φροντίδας, μέτρου και δημιουργικής τόλμης, αποδεικνύοντας ότι το παιδικό θέατρο δεν είναι υποκατηγορία, αλλά πυρήνας πολιτισμού!.. Σε προσωπικό επίπεδο, η Ιφιγένεια Μανώλα διακρίνεται για το ήθος, την καλλιέργεια και τη γνήσια ανθρωπιά της. Είναι μια γυναίκα της καθημερινότητας, απλή στην επαφή, προσιτή και αληθινή, που συνδυάζει τη δυναμικότητα με τη σεμνότητα! Το πείσμα της δεν είναι σκληρότητα, αλλά η επιμονή στο όραμα. Η αποφασιστικότητα της δεν είναι εγωκεντρική, αλλά στραμμένη προς το κοινό καλό. Στον τρόπο που συνομιλεί, που εργάζεται, που οργανώνει, διακρίνεται μια εσωτερική πειθαρχία και μια βαθιά πίστη ότι το θέατρο οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο… H ίδρυση και εκ βάθρων ανακαίνιση του Metropolitan: The UrbanTheater στην περιοχή Φλέμινγκ συνιστά πράξη υψηλού συμβολισμού και ουσίας. Δεν πρόκειται απλώς για έναν ακόμη θεατρικό χώρο, αλλά για ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, ένα καταφύγιο τέχνης και συνάντησης. Το θέατρο αυτό είναι προέκταση της ίδιας της ύπαρξης της: η αγωνία της για ποιότητα, το πείσμα της απέναντι στις δυσκολίες, η αταλάντευτη πίστη της ότι ο πολιτισμός χρειάζεται τόλμη και προσωπική θυσία. Το γεγονός ότι επένδυσε με γενναιοδωρία και χωρίς δισταγμό την οικονομική της δύναμη για να δημιουργήσει έναν χώρο- στολίδι για την Θεσσαλονίκη φανερώνει όχι μόνο καλλιτεχνική φιλοδοξία, αλλά κυρίως βαθιά αγάπη και αίσθηση ευθύνης. Σήμερα, ο χώρος αυτός λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για τη θεατρική ζωή της Θεσσαλονίκης. Οι παραστάσεις που φιλοξενούνται και ανεβαίνουν διακρίνονται για την αισθητική τους αρτιότητα και τη συνεπή ποιότητα τους, ενώ το κοινό τον έχει ήδη αγκαλιάσει ως στέκι πολιτισμού και ουσιαστικής εμπειρίας. Εκεί η τέχνη δεν παρουσιάζεται ως θέαμα επιφανειακό, αλλά ως εμπειρία βιωματική, ως πρόσκληση σε διάλογο και συν-αίσθηση. Η Ιφιγένεια Μανώλα είναι μια δημιουργός που πράττει με ψυχή- και αυτό αποτελεί τον πυρήνα της καλλιτεχνικής και ανθρώπινης ταυτότητας! Κάθε της εγχείρημα φέρει το αποτύπωμα της φροντίδας, της επιμονής και της βαθιάς πίστης στη δύναμη του θεάτρου να μεταμορφώνει. Σε μια εποχή συμβιβασμών, εκείνη επιλέγει την ποιότητα- σε μια εποχή αμφιβολίας, εκείνη αντιτάσσει πίστη- σε μια εποχή ατομισμού, εκείνη οικοδομεί κοινότητες… Για αυτό και της αξίζουν έπαινοι όχι μόνο για το καλλιτεχνικό της έργο, αλλά και για το παράδειγμα ζωής που προσφέρει: το παράδειγμα μιας γυναίκας δυναμικής, καλλιεργημένης και βαθιά ανθρώπινης που αποδεικνύει έμπρακτα ότι το θέατρο, όταν υπηρετείται με αλήθεια και αφοσίωση, γίνεται σπίτι, σχολείο και φάρος πολιτισμού μαζί!
– Ως ιδρύτρια του Metropolitan: The UrbanTheater, το οποίο ανακαινίστηκε πλήρως, μιλήστε μου γι’ αυτό.
Όταν μιλάω για αυτό το θέατρο δεν μιλάω απλώς για ένα χώρο. Μιλάω για ένα όνειρο που τόλμησε να πάρει μορφή. Όταν το ίδρυσα δεν υπήρχαν βεβαιότητες. Υπήρχε μόνο ανάγκη να δημιουργηθεί ένα καταφύγιο για την τέχνη, για τη φωνή, για το συναίσθημα. Ένας χώρος όπου οι άνθρωποι δεν θα έρχονται απλώς να παρακολουθήσουν αλλά να νιώσουν. Η ανακαίνιση δεν ήταν μόνο τεχνική, ήταν βαθιά συναισθηματική. Κάθε τοίχος που ξαναστήθηκε, κάθε φως που τοποθετήθηκε, κουβαλάει ώρες αγωνίας, κόπου αλλά και ελπίδας. Υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα αν άξιζε. Στιγμές σιωπής μέσα στο άδειο θέατρο, όπου άκουγα μόνο τις σκέψεις μου. Αλλά κάθε φορά που άναβαν τα φώτα θυμόμουν γιατί ξεκίνησα. Για εκείνη τη μαγική στιγμή που η σκηνή ζωντανεύει και το κοινό κρατά την ανάσα του. Αυτό το θέατρο είναι κομμάτι μου, είναι οι φόβοι μου, το πείσμα μου, η αγάπη μου για το θέατρο και τους ανθρώπους του.
Είναι μια δήλωση ότι ακόμα και σε δύσκολους καιρούς η τέχνη αξίζει να έχει σπίτι. Και αυτό το σπίτι φτιάχτηκε με ψυχή. Σήμερα δεν νιώθω απλώς περηφάνια. Νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όσους πίστεψαν, για όσους στήριξαν αλλά και για όσους θα περάσουν από εδώ και θα αφήσουν κάτι από τον εαυτό τους στη σκηνή ή στην πλατεία. Γιατί τελικά το θέατρο δεν είναι οι τοίχοι του. Είναι οι άνθρωποι. Και αυτό ήταν πάντα το όραμα μου!
1) Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς…
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τα παιδιά μου και τα δύο μου εγγόνια. Είναι η αρχή και το τέλος κάθε απόφασης που παίρνω, η πιο καθαρή μου αλήθεια. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το νόημα που μου δίνουν, χωρίς τη δύναμη που αντλώ από το βλέμμα τους, χωρίς την ευθύνη να τους αφήσω έναν κόσμο λίγο πιο φωτεινό απ’ ότι τον βρήκα. Και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη δημιουργία, χωρίς την τέχνη, χωρίς εκείνη τη στιγμή που η σκηνή ενώνει ανθρώπους και μας θυμίζει γιατί αξίζει να προσπαθούμε. Όλα ξεκινούν από την αγάπη. Και για μένα αυτή έχει πρόσωπα: τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου και το θέατρο.
2) Πού ξοδεύεις τα χρήματά σου;
Τα χρήματα μου τα ξοδεύω σε ό,τι έχει διάρκεια. Στα παιδιά μου – εγγόνια μου. Στην ασφάλεια τους, στις εμπειρίες που θα κουβαλάνε μια ζωή. Τα ξοδεύω στο θέατρο, όχι ως πολυτέλεια, αλλά ως ανάγκη. Για να συντηρείται, να εξελίσσεται, να δίνει χώρο σε ανθρώπους και ιδέες. Και τα ξοδεύω σε χρόνο. Σε στιγμές. Σε εκείνα που δεν αγοράζονται εύκολα αλλά κοστίζουν – και αξίζουν.
3) Ποια είναι η χειρότερη συνήθειά σου;
Η χειρότερη συνήθεια μου είναι ότι δεν ξέρω να σταματάω όταν αγαπώ κάτι – ένα έργο, έναν άνθρωπο, ένα όνειρο – το πηγαίνω μέχρι τέλους, συχνά ξεχνώντας τον εαυτό μου. Δουλεύω παραπάνω από όσο πρέπει, σκέφτομαι περισσότερο από όσο χρειάζεται και δυσκολεύομαι να αφήσω τον έλεγχο. Αλλά ίσως αυτή η «κακή» συνήθεια να είναι και ο λόγος που ότι κάνω γίνεται με ψυχή!
4) Ποια είναι η συνήθεια που απεχθάνεσαι στους άλλους;
Απεχθάνομαι το ψέμα και την προχειρότητα. Το ψέμα γιατί διαλύει την εμπιστοσύνη κι εκεί δεν υπάρχει επιστροφή. Και την προχειρότητα γιατί δείχνει έλλειψη σεβασμού – προς τον άνθρωπο απέναντι, προς το χρόνο, προς την ίδια του τη ζωή. Πιστεύω, ότι η αλήθεια όσο δύσκολη και αν είναι και η φροντίδα σε ό,τι κάνουμε είναι τα ελάχιστα που χρωστάμε ο ένας στον άλλο.
5) Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχουν δώσει;
Η καλύτερη συμβουλή που μου έχουν δώσει είναι να μην προδώσω ποτέ αυτό που είμαι, ακόμα και όταν είναι πιο δύσκολο. Να μην κάνω εκπτώσεις στην αλήθεια μου για να γίνω αρεστή. Ό,τι έχει χτιστεί με ειλικρίνεια αντέχει στο χρόνο – στις σχέσεις, στη δουλειά, στη ζωή. Και τελικά αυτή η συμβουλή με κράτησε όρθια σε στιγμές που όλα έμοιαζαν αβέβαια…
6) Ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Θεωρώ ότι η υπομονή είναι μια υπερεκτιμημένη αρετή – αν δεν συνοδεύεται από δράση.
Η υπομονή μόνη της μπορεί να γίνει δικαιολογία για να μην κάνουμε τίποτα. Η πραγματική αξία έρχεται όταν συνδυάζεται με θάρρος, επιμονή και την τόλμη να πάρεις πρωτοβουλίες.
7) Τι κάνεις για να χαλαρώσεις;
Για να χαλαρώσω επιστρέφω στα απλά πράγματα που γεμίζουν την ψυχή. Στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, στο γέλιο τους, στις ιστορίες που μοιραζόμαστε. Στο θέατρο, αρκεί να καθίσω στην πλατεία και να νιώσω την ενέργεια της σκηνής. Και κάποιες φορές, απλώς σιωπή. Να αναπνέω, να ακούω, να είμαι παρούσα…
8) Τι θα άλλαζες στη Θεσσαλονίκη;
Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στη Θεσσαλονίκη θα ήθελα να γίνει πιο φιλική στους ανθρώπους και την τέχνη…
9) Ποιο είναι το motto σου στη ζωή;
«Να τολμάς να ζεις με την ψυχή σου ανοιχτή». Σημαίνει να μην προδώσεις ποτέ τον εαυτό σου, να αγαπάς δυνατά, να δημιουργείς χωρίς φόβο και να αφήνεις τα λάθη να σε διδάξουν.
10) Τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένη!
1. Τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου: Το γέλιο τους, οι αγκαλιές τους, η αλήθεια που κουβαλάνε κάθε μέρα.
2. Το θέατρο: Η δημιουργία, η στιγμή που μια ιστορία αγγίζει τον κόσμο γύρω μου.
3. Οι στιγμές απλότητας: Ένα ηλιοβασίλεμα, μια βόλτα στην πόλη, μια συζήτηση που αγγίζει την ψυχή – μικρές χαρές που γεμίζουν την καρδιά.
Σχόλια για αυτό το άρθρο