ΤΩΡΑ |
Χαρίζει αστραφτερά χαμόγελα στους ασθενείς του, αφού έχει εξειδικευτεί στη βιοαισθητική οδοντιατρική. Ο Κωνσταντίνος Δημάκος δεν είναι μόνο ένας λαμπρός επιστήμων, αλλά ένας από τους πιο γοητευτικούς άντρες της Θεσσαλονίκης και ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης. Αγαπά ιδιαίτερα το θέατρο και έχει χόμπυ τη φωτογραφία. Πολλές εκθέσεις του έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Πρόσφατα εγκαινίασε το καινούριο του οδοντιατρείο σε ένα νεοκλασσικό κτίριο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Παύλου Μελά και Παλαιών Πατρών Γερμανού στη Θεσσαλονίκη, αληθινό κόσμημα για τα ελληνικά δεδομένα. Με την ευγένεια που τον χαρακτηρίζει απάντησε στις 10+1 ερωτήσεις μας χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.
-Τι είναι η Βιοαισθητική Οδοντιατρική στην οποία έχεις μετεκπαιδευθεί;
Η βιοαισθητική οδοντιατρική αφορά την βιομιμητική προσέγγιση της οδοντιατρικής και περιλαμβάνει όλες τις θεραπευτικές διεργασίες της γενικής οδοντιατρικής με τη διαφορά οτι το τελικό αποτέλεσμα έχει σα στόχο την επαναφορά της φυσικότητας, με ελάχιστα παρεμβατικές μεθόδους, ακόμη και σε περιπτώσεις που η φυσικότητα αυτή δεν υπήρχε ποτέ.
– Πόσες ώρες την ήμερα δουλεύεις;
10-14 ώρες. Και είναι η πρόκληση που δεν έχω καταφέρει ακόμα να αντιμετωπίσω στο επαγγελματικό κομμάτι της ζωής μου: να δουλεύω λιγότερες ώρες, να κατακτήσω μία ισορροπία ανάμεσα στον προσωπικό μου χρόνο και το χρόνο που δουλεύω με τους ασθενείς μου.
– Πες μου τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο;
Φοβάμαι ότι ακούγονται τετριμμένα όσα θα πω, αλλά ίσως τελικά στους ανθρώπους είναι κοινά όσα φέρνουν την ευτυχία. Με κάνουν ευτυχισμένο τα ταξίδια, τα γέλια των παιδιών μου και η εκπλήρωση μικρών προσωπικών και επαγγελματικών στόχων.
– Κάνεις δουλειές του σπιτιού;
Τα ωράριά μου δεν μου αφήνουν περιθώριο να συμβάλλω όσο θα ήθελα.
– Φροντίζεις την εμφάνιση σου;
Χμ! Καλή ερώτηση. Φυσικά και φροντίζω για την εμφάνισή μου, αλλά δε γνωρίζω, αν φροντίζω γενικότερα τον εαυτό μου, όσο ακριβώς θα έπρεπε…
– Κάνεις κάποιο σπορ;
Η σχέση μου με τα σπορ είτε ως αθλούμενος είτε ως θεατής είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Σε βαθμό που πολλοί φίλοι μου μού κάνουν ερωτήσεις για μεγάλα ντέρμπι ή σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις απλώς και μόνο για να διασκεδάσουν με την άγνοιά μου! Ωστόσο, ένα μικρό απωθημένο που έχω είναι να μάθω ιστιοπλοΐα. Ίσως γιατί το άθλημα αυτό έχει μεγάλη σχέση με τα ταξίδια που τόσο αγαπώ.
– Τι αυτοκίνητο έχεις και τι αυτοκίνητο θα ήθελες να έχεις;
Παρόλο που συχνά με γοητεύουν μοντέλα και μάρκες αυτοκινήτων, αντιμετωπίζω τα αυτοκίνητο μάλλον συναισθηματικά. Παλιά είχα ένα σκαραβαίο παλιό που τον αγαπούσα πολύ αν και ήταν εξαιρετικά αργός και με πρόδιδε συχνά στο δρόμο. Λυπήθηκα πολύ, όταν τον αποχωρίστηκα. Τώρα οδηγώ ένα Ford Mondeo.
– Ποια διάσημη θα ήθελες να καλέσεις σε δείπνο και γιατί;
Νομίζω ότι και λόγω…επαγγελματικής διαστροφής θα ήθελα πολύ να καλέσω σε δείπνο μία μέση Ελληνίδα και να συζητήσω μαζί της τί θεωρεί όμορφο, πώς βλέπει τον εαυτό της ,όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη, τί την κάνει να νιώθει όμορφη και επιθυμητή και τί θεωρεί ότι την ασχημαίνει. Τί ρόλο παίζει για τη μέση Ελληνίδα ένα όμορφο χαμόγελο, πόσο της δίνει αυτοπεποίθηση ή κατά πόσο την αφήνει αδιάφορη; Θα ήθελα, στα αλήθεια, πολύ να μάθω.
– Ποιο είναι το ακριβότερο δώρο που έχεις κάνει σε μια γυναίκα;
Δεν ξέρω αν ήταν το ακριβότερο, σίγουρα ήταν το πιο extreme. Κάποτε είχε πέσει στα χέρια μου ένα άρθρο με τα χωριά της Σικελίας όπου η δράση της μαφίας καλά κρατεί. Το δώρο ήταν ένα ταξίδι στη Σικελία με μία διανυκτέρευση σε κάθε χωριό που η μαφία είναι ενεργή έως σήμερα
– Τι θα άλλαζες στη Θεσσαλονίκη;
Τους Θεσσαλονικείς και τη συντηρητική νοοτροπία που τους χαρακτηρίζει. Το πώς αντιμετωπίζουν κάθε νεωτερισμό και κάθε προοδευτική κίνηση με καχυποψία και εχθρική διάθεση. Τουλάχιστον, η μεγάλη τους πλειοψηφία. Είναι γεγονός πώς ζω σε μια πόλη που θα μπορούσε να λάμψει πραγματικά, αν δεν την κρατούσε δεμένη ο συντηρητισμός των κατοίκων της.
– Ποιο είναι το motto σου στη ζωή;
Πραγματικά δε μπορώ να σκεφτώ κανένα. Καμιά φορά η γυναίκα μου γελάει όταν της λέω, ότι νιώθω πως από το κεφάλι μου βγαίνουν και ανεβαίνουν ψηλά χιλιάδες ιδέες σαν πολύχρωμα μπαλόνια και πως εγώ το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να τραβήξω μία από το κορδονάκι της και να την υλοποιήσω. Νομίζω πως αυτό με χαρακτηρίζει τελικά. Όταν σταματήσω να ονειρεύομαι και να προσπαθώ να υλοποιώ τα όνειρά μου, θα σταματήσω να ζω.
Σχόλια για αυτό το άρθρο