Καίτη Παπανίκα: Χαίρομαι με τη χαρά των άλλων

Υπήρξε -και εξακολουθεί να είναι γοητευτική ακόμη – μία από τις ωραιότερες γυναίκες της δεκαετίας του ’60, πρότυπο θηλυκότητας και ομορφιάς. Η αγαπημένη ηθοποιός Καίτη Παπανίκα έχει γράψει ιστορία και έχει αφήσει το δικό της «στίγμα» στις ελληνικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Επειδή, όμως, είναι ακάματη και δημιουργική και της αρέσει να εξελίσσεται, τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί σε πιο «ψαγμένες» δουλειές, τόσο θεατρικές όσο και κινηματογραφικές, αποδεικνύοντας ότι η ομορφιά συμπορεύεται με το ταλέντο, όταν υπάρχει, και δεν το εξουδετερώνει. Η συζήτηση που δέχτηκε να κάνει μαζί μου ήταν «από καρδιάς» και την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.

ΣχετικάΆρθρα

Σου λείπει η εποχή του καλού ελληνικού κινηματογράφου;

Δεν μου λείπει τίποτα… Σέβομαι το παρελθόν, ζω το παρόν και παρ’ όλη την κρίση ελπίζω στο μέλλον. Γιατί μου δόθηκαν ευκαιρίες να ακολουθήσω το σύγχρονο κινηματογράφο μέσα από ρόλους που μού χάρισαν οι ταινίες «Άντε γεια», «Τεστοστερόνη», «Κάτω από το μακιγιάζ σου» των Γιώργου Τσεμπερόπουλου, Γιώργου Πανουσόπουλου και Βαγγέλη Σεϊτανίδη. Συνεργάστηκα επίσης, με νέους ανθρώπους που έχουν καινούργιες αντιλήψεις για τα πράγματα.

Από όσα έχεις κάνει τι έχεις αγαπήσει;

Κατ’ αρχάς, όποιον ρόλο ξεκινούσα να κάνω, είχα πάντα μία αρνητική διάθεση, γιατί έβρισκα σ’ αυτόν τα δύσκολα κομμάτια. Για να μπορέσω να αναδείξω τα καλά στοιχεία μου, έπαιρνε πολύ χρόνο. Αλλά, όταν τους δούλευα, τους λάτρευα όλους. Ακόμη και κάποιους θεατρικούς, οι οποίοι ήταν πιο ανάλαφροι. Όσο πιο «αδύναμος» ήταν ο ρόλος τόσο πιο πολύ προσπαθούσα να δώσω από τη δική μου ενέργεια για να συνυπάρξω με τα μεγαθήρια με τα οποία δούλευα τότε… Υπηρέτησα με σεβασμό τον κάθε ρόλο και προσπαθούσα να πάρω από τους μεγάλους ηθοποιούς το καλύτερο.

Σε σχέση με τη δική σου γενιά, η νέα γενιά των ηθοποιών έχει ταλέντο;

Τα νέα παιδιά είναι πολύ ταλαντούχα, καλλιεργημένα, έχουν γνώσεις, σπουδάζουν θέατρο και γνωρίζουν από μουσική, τραγούδι και χαρά. Ίσως, τα δύσκολα χρόνια που ζούμε και επηρεάζουν και το θέατρο, να έχουν πληγώσει κάποιους και να έχουν χάσει την αγωνιστικότητά τους και το θάρρος τους. Γι’ αυτό κι εμείς οι πιο παλιοί οφείλουμε να τους πλησιάζουμε περισσότερο και να τους σεβόμαστε. Να μην απαιτούμε μόνο από εκείνους σεβασμό. Αν τους στηρίξουμε και εμείς και η πολιτεία ακόμη, έχουν πολλά να δώσουν.

Ποια είναι η σχέση σου με το χρόνο;

Α… η καλύτερη! Δεν γεννήθηκα ακόμη. Το χρόνο δεν τον κυνηγώ, τον αφήνω να με κυνηγά αυτός και έτσι είμαι λυτρωμένη. Τα τελευταία χρόνια παίζοντας στο έργο «Συγγνώμη μαμά», η ηρωίδα την οποία υποδύομαι είναι μία γυναίκα της διπλανής πόρτας. Βλέπουμε όλη τη ζωή της να ξεδιπλώνεται από τότε που ήταν κοριτσάκι μέχρι την ηλικία των 95 χρόνων. Μεγαλώνει μπροστά στα μάτια του κοινού, χωρίς μακιγιάζ μέσα από τα συναισθήματα και τις καταστάσεις που βιώνει. Κοριτσάκι, ερωμένη, σύζυγος, μάνα, πόλεμος, κατοχή, απιστία του άντρα της, παιδιά, ναρκωτικά, θάνατος της μάνας της, στο τέλος παίρνει κι αυτή τη δική της σειρά. Ένας κύκλος ζωής! Ο χρόνος αυτός περνάει και στο θεατή και ζει τη δική του ζωή μέσα από την ηρωίδα και τους δικούς της ανθρώπους. Εκεί, λοιπόν, βίωσα ότι δεν υπάρχει χρόνος και έτσι συμφιλιώθηκα με αυτόν οριστικά.

Το κοινό έχει αλλάξει;

Όπως και η ζωή μεταμορφώνεται, αλλά πάντα στα ίδια μένει, ο τρόπος έκφρασης αλλάζει, αλλά τα ίδια πράγματα παραμένουν, οι ίδιες αξίες, οι ίδιες αρχές. Αν το διερευνήσεις, θα το βρεις. Πίσω από την επιφάνεια βρίσκονται οι αιώνιες αξίες.

Ο ηθοποιός έχει «ημερομηνία λήξης»;

Αυτός θα αποφασίσει τι θα κάνει. Κενά διαστήματα μπορεί να έχει –να αποσύρεται από αυτό το «παιχνίδι»- και να επανέρχεται. Αν πραγματικά αγαπάς αυτό που κάνεις δεν σταματάς. Το κοινό και τα προβλήματα υγείας σου θα το αποφασίσουν… Όλες οι ηλικίες χρειάζονται στο θέατρο. Οι μεγάλοι σε ηλικία ηθοποιοί μπορούν να διδάξουν τους νεότερους συναδέλφους τους και να δώσουν στο κοινό τους πολύτιμους θησαυρούς που μάζεψαν τόσα χρόνια.

Υπάρχει χαρά στη ζωή σου;

Χαρά είναι για εμένα και μόνο που ζω, περπατάω, βλέπω, ονειρεύομαι… Αλλά υπάρχουν και ο πόνος και η θλίψη και προσπαθώ να τα ξορκίζω με πολλή δουλειά.

Τι επιθυμείς πολύ και δεν σου έχει συμβεί;

Πιστεύω ότι αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί. Άρα είναι σαν να έχει συμβεί. Όπως λέει ο Ζαν Λουί Μπαρό στην ταινία του «Τα παιδιά του παραδείσου»: «Σμίγει το όνειρο με τη ζωή, αλλιώς δεν θα ονειρευόμαστε…».

Έχεις μετανιώσει μέχρι τώρα για κάτι που έκανες ή δεν έκανες;

Σίγουρα μετανιώνω για πολλά πράγματα, αλλά δεν μένω σ’ αυτά. Προχωρώ παραπέρα… Ουδείς τέλειος.

Γιατί αξίζει αυτή η ζωή;

Αυτό το πέρασμα που λέγεται ζωή είναι ένα μονοπάτι χαράς και πόνου, αγάπης, γνώσης, αυτογνωσίας που σε παρασύρει στο παιχνίδι. Και αυτό το παιχνίδι, λέγεται ζωή και σε παρασύρει και αυτό με τη σειρά του.

Ποιοι είναι οι πιο μεγάλοι φόβοι σου;

Η φυλακή, το ψυχιατρείο, η κακία των ανθρώπων, ο φθόνος και οι «εφιάλτες» της σύγχρονης εποχής.

Σε απασχολεί η ηλικία σου;

Καθόλου! Μου αρέσει κιόλας. Ξέρω να γεύομαι τη ζωή καλύτερα τώρα. Την απολαμβάνω, την «ρουφάω». Έχω βρει και ένα άλλο κόλπο. Χαίρομαι πολύ και με τη χαρά των άλλων.

Τι σε τρομάζει κυρίως στη σημερινή εποχή;

Η μοναξιά και τα κουμπιούτερ. Έχω μία φίλη, που όταν την χρειάστηκα για ένα σοβαρό μου ζήτημα δεν μπόρεσε να έλθει, γιατί έπαιζε παιχνίδια στον υπολογιστή της. Τότε κατάλαβα ότι είμαστε τραγικά μόνοι.

Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;

Για να είμαι ειλικρινής έχω πάψει να σχεδιάζω. Όπως λέει η Εκάβη: «Όπου σε πάει το κύμα να πας, όπως τα φέρει η μοίρα. Μην βάζεις την πλώρη της ζωής κόντρα στο κύμα…». Παρ’ όλα αυτά έχω πολλές ασχολίες. Διδάσκω υποκριτικά στη Σχολή του Αντώνη Ανδρεόπουλου και σκηνοθετώ στο ερασιτεχνικό θέατρο του Δήμου Ορχομενού. Περιμένω επίσης, ενδιαφέρουσες προτάσεις…