ΤΩΡΑ |
Η Βασιλική Ανδρίτσου ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που χαίρεσαι να συναντάς και να μιλάς μαζί τους. Ό,τι έχει να πει, θα στο πει με τον… τρόπο της. Ο Παναγιώτης Μουλόπουλος κι εγώ, πήγαμε στο καμαρίνι της στο θέατρο Κιβωτός, κι εκείνη μας υποδέχτηκε άνετη, χαλαρή και ευδιάθετη. Μας μίλησε για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί, τις δυσκολίες στον χώρο της υποκριτικής, τα όνειρα, αλλά και το κεφάλαιο καριέρα.
Τι θα δείτε στο «ΚΤΕΛ»
«To“ΚΤΕΛ” θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως κωμωδία-θρίλερ, μουσικοθεατρική παράσταση. Έχει λίγο απ’ όλα, αλλά κυρίως την τρέλα του Νίκου και της Τζένης και σκηνοθετικά του Νίκου.
Πρόκειται για ένα ζευγάρι, όπου ένας μεγαλογιατρός- καρδιοχειρουργός, Αντώνης Τόγκας (Νίκος Μουτσινάς) και η σύζυγος του Μαίρη Καμπάνα Τόγκα (Βασιλική Ανδρίτσου) μένουν σ’ ένα σπίτι, κάπου στο βουνό μεταξύ της διαδρομής Αθήνας-Φλώρινας. Απειλούνται από τη Ρουμανική μαφία ότι θα πρέπει να σκοτώσει κάποιους ανθρώπους, ώστε να πάρει κάποια όργανα και να τα πουλήσει στη μαφία. Έτσι, παγιδεύουμε τον δρόμο για να προσελκύσουμε τα υποψήφια θύματά μας. Εκεί παγιδεύουμε το ΚΤΕΛ με την οδηγό του (Φωτεινή Ντεμίρη), μία πόρνη (Ματίνα Νικολάου), ο γυμναστής (Θανάσης Αλευράς), τη πρόεδρο προστασίας του Μονάρχιδου σκίουρου (Τζέννη Διαγούπη) και μία Σταρ Πελοπόνησσο (Αθηνά Οικονομάκου). Όλες αυτές οι προσωπικότητες όταν μπαίνουν σπίτι θέλουν σκότωμα, ασχέτως που εμείς έχουμε αυτό τον σκοπό (γέλια)»¨.
Οι δυσκολίες του ρόλου
«Δεν με δυσκόλεψε κάτι, γιατί και τραγουδάω και χορεύω. Μου αρέσει να συνδυάζονται τα πράγματα στο θέατρο. Αν γίνονται και με τρόπο που ταιριάζει στην αισθητική μου, μου αρέσει πολύ.
Τις Τετάρτες είμαι και στο Shamoneμε τα «Παραμύθια Μάντολες» του Παντελή Καναράκη. Μία μουσικοθεατρική παράσταση, στην οποία έχει πάρει τρία παραμύθια: Τη «Πεντάμορφη και το Τέρας», τη «Χιονάτη» και τη «Σταχτοπούτα» και τους έχει αλλάξει τα φώτα (γέλια). Τα έχει κάνει παραμύθια για μεγάλους!».
Σουρεάλ στη σκηνή, σουρεάλ και στη ζωή!
«Με τόσες σουρεαλιστικές παραστάσεις… Και στην πραγματική μου ζωή είμαι ακριβώς έτσι! Προσπαθώ να κρατήσω λίγο τα μπόσικα, γιατί πραγματικά, οι παρέες που κάνω φέτος είναι λίγο περίεργες (γέλια). Όμως, είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη, γιατί και οι δύο δουλειές που κάνω είναι με ανθρώπους που είναι πολύ φίλοι μου και ίδιας γενιάς με μένα. Είναι σαν να μαζευτήκαμε φίλοι να κάνουμε δουλειά. Είχα πολλά χρόνια να ζήσω αυτό το παρεΐστικο. Από τις αναγνώσεις ακόμα υπήρχε αυτό το κλίμα…»
Η φιλία μου με τον Αλέξανδρο Ρήγα
«Ο Αλέξανδρος είναι πάρα πολύ μεγαλύτερος μου. Μου αρέσει να το λέω όταν είναι μπροστά (γέλια). Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι πολύ μεγαλύτερος μου! Περίπου, ίδια γενιά είμαστε. Με τον Αλέξανδρο είναι άλλου τύπου η συνεργασία».
Η ψυχοσύνθεση του ηθοποιού
«Γενικά, μου αρέσει η συγκεκριμένη δουλειά. Ξέρω ότι είναι δύσκολη και σκληρή. Πρέπει να έρχεσαι στο θέατρο και να αφήνεις πίσω σου τα πάντα, ώστε να μπαίνεις καθαρός και ξάστερος να κάνεις την παράσταση. Το οφείλεις στον θεατή που είναι «πελάτης» σου. Πρέπει να παρουσιάζεις τον καλύτερο εαυτό σου, είτε έχεις προβλήματα, είτε όχι. Είτε είσαι άρρωστος, είτε δεν είσαι. Δεν αφορά κανέναν αυτό. Αυτή η δουλειά παίζει με την ψυχοσύνθεση σου»
Η σχέση μου με την περιοδεία
«Το περασμένο καλοκαίρι είχαμε ξεκινήσει με τον Αλέξανδρο τη περιοδεία ενός πολύ darkέργου. Πέρασα τέλεια κι ας ήταν κουραστικά. Καταρχήν, είδα όλη την Ελλάδα και σε περιόδους που δεν ήταν διακοπές, αλλά πραγματική ζωή. Πέρασα όλες τις εποχές, αφού ξεκινήσαμε . Αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα. Κουράστηκα, αλλά ποιος δεν κουράζεται όταν δουλεύει; Εγώ ξέρω μόνο κάποιους δημοσίους υπαλλήλους που δεν κουράζονται».
Οι φιλοδοξίες και τα όνειρα
«Δεν έχω φιλοδοξίες να παίξω ρόλους, κλασσικό ρεπερτόριο και λοιπά. Αν είχα, θα το είχα κυνηγήσει και θα το είχα κάνει. Γενικά, δεν μου αρέσει να κάνω σχέδια στη ζωή μου. Όσες φορές έχω κάνει σχέδια, κάτι έχει γίνει και έχουν ανατραπεί όλα. Οπότε λέω “τι κάνω σχέδια;, αφού αν υπάρχει Θεός κάνει ό,τι θέλει ή το σύμπαν συνωμοτεί και κάνει ότι θέλει”. Προτιμώ να μου έρχονται τα πράγματα και αναλόγως να πράττω. Είμαι πιο ήσυχη. Υπάρχει πολύς κόσμος που θέλω να συνεργαστώ, αλλά ότι είναι να έρθει, θα έρθει».
Οι οικονομικές δυσκολίες ενός ηθοποιού
«Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα τη δουλειά είπα “Σε αυτό το επάγγελμα θα μείνω όσο με αντέξει και το αντέξω”. Η δουλειά μας είναι πολύ εφήμερη και σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι, ότι κι αν έχεις αφήσει πίσω σου! Κάποια στιγμή μπορεί να βρεθείς στο περιθώριο και να μην έχεις δουλειά για 2-3 σεζόν. Θα κάτσεις να περιμένεις πότε θα σου ξανά έρθει ρόλος;
Οι ηθοποιοί πληρωνόμαστε αργότερα, οπότε είμαστε λίγο κομάντο. Έχουμε μάθει. Ήμασταν «μαθημένοι», αλλά όχι σε αυτή την έντονη κατάσταση που υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση. Δεν είναι ωραίο να δουλεύεις και να μην πληρώνεσαι, αλλά ούτε και να κυνηγάς τα αυτονόητα. Εγώ το σιχαίνομαι! Καλύτερα πες μου από την αρχή ότι θα με πληρώσεις σε δύο χρόνια! Με καθόλου δεν θα έρθω, αλλά με 5 ευρώ θα έρθω. Δεν με νοιάζει πόσα θα πάρω, αλλά συμβολικά θα μου δώσεις κάτι, για λόγους αρχής».
Οι δουλειές που ξεχωρίζω
«Τηλεοπτικά μου άρεσαν όλες. Δεν είχα πολλές προτάσεις, αλλά τις διάλεξα έχοντας στο νου μου ότι μπορούσα να πω και όχι και να μην κάνω καθόλου τηλεόραση. Ξεχωρίζω για πολλούς λόγους το “Κόκκινο Δωμάτιο”. Πιστεύω ότι μου δόθηκε μία ευκαιρία να βρω κάποια εκφραστικά μου μέσα που με έφεραν πιο κοντά στο θεατή, μου άρεσαν πολύ τα σενάρια και γνώρισα τον άντρα μου. Είναι ένα κομβικό σημείο.
Θεατρικά, θα ξεχωρίσω τον “Άμλετ ο Β” παρόλο που έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια. Ήταν μία παράσταση που αγάπησα πολύ και ήταν ο πρώτος μου μεγάλος ρόλος. Μία εξαιρετική παράσταση σε σκηνοθεσία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη που ήταν πολύ μπροστά για την εποχή της. Ακόμα και τώρα έρχεται κόσμος και μου λέει γι’ αυτή την παράσταση που ήταν το ’97! Υπήρχε κόσμος που το ‘χε δει 10-15 φορές. Χτυπούσε τρίτο κουδούνι και ήμασταν όλος ο θίασος με καφέδες και τσιγάρα στη κουίντα και βλέπαμε την παράσταση. Κάθε παράσταση ήταν τελείως διαφορετική. Αυτό επί δύο χρόνια. Δεν το έχω ξανά ζήσει στο θέατρο».
Η καριέρα στην Ελλάδα
«Καριέρα κάνει η MerylStreep, όχι εγώ! Στην Ελλάδα δεν υπάρχει… καριέρα. Υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι, όπως Βουγιουκλάκη, Καρέζη, Κωνσταντάρας, Αυλωνίτης και λοιποί, που έφτιαξαν μία γερή βάση για τους επόμενους και τους επόμενους από εμάς. Τρελαίνομαι με το «Τζένη-Τζένη», «Ο Μαυρογιαλούρος», «Οι κυρίες της αυλής». Είχαν ένα χιούμορ πολύ μπροστά. Εγώ δεν χτίζω καριέρα. Πιο πολύ με λες εργάτη, παρά καριερίστα. Είμαστε στην Ελλάδα και είμαστε μεταξύ μας. Αυτοί παλεύουν για ένα Όσκαρ…».
Βασιλική Ανδρίτσου και Παναγιώτης Μουλόπουλος
Σχόλια για αυτό το άρθρο