ΤΩΡΑ |
Μοναδική! Εξαίρετη! Ακριβή! Αυτό νιώθω και θέλω να φωνάξω στο φινάλε της παράστασης κάθε φορά που βλέπω την Κάτια Δανδουλάκη να ξεδιπλώνει το ταλέντο της στο σανίδι, που σηκώνει λίγους και πολλούς δεν τους αντέχει. Όταν τα φώτα σβήσουν στην πλατεία κι οι ψυχές όλων στραφούν στη σκηνή, η μεγίστη κυρία του θεάτρου, ενσαρκώνοντας τον ρόλο, που κάθε φορά της αναλογεί, μεταμορφώνεται μοναδικά καθηλώνοντας τους θεατές. Λεπτό το λεπτό τους παίρνει μαζί της στον κόσμο που έχει επιλέξει να πάει και τους παρασύρει στην ονειρική ατμόσφαιρα της συμβατής πραγματικότητας που έχει ορίσει καθοδηγούμενη από τον σκηνοθέτη. Να είσαι μοναδικός στο είδος σου, ιδίως αν ασχολείσαι με την Τέχνη, είναι θείο δώρο!
Ξεχωριστή η Κάτια Δανδουλάκη, πολυσχιδής προσωπικότητα εκπέμπει την ευγένεια και τον πλούτο ψυχής της, κερδίζοντας έτσι την αποδοχή του κοινού της, που την ακολουθεί πιστά όπου εμφανίζεται. Με αρετή και γνώση κινείται σε ένα χώρο ασαφή, ασταθή, ευμετάβλητο κι απαιτητικό με μοναδικό της όπλο την υποκριτική της τέχνη. Τέτοιου διαμετρήματος άνθρωποι σπανίζουν και ίσως είναι αυτοί που θα μπορούσαν με τη στάση ζωής τους να επηρεάσουν το πολιτιστικό μας γίγνεσθαι προς το καλύτερο και να περιορίσουν την ευτέλεια που διάχυτη κυριαρχεί παντού στη ζωή μας.
Θεατράνθρωπος και grande dame της ελληνικής σκηνής, η Κάτια Δανδουλάκη ανήκει σε αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους που σκορπίζουν το φως τους σαν ήλιος χρόνια τώρα, με την αξιοπρέπειά της και τις επαγγελματικές επιλογές της, καθώς και με τις καθηλωτικές και ανεπανάληπτες ερμηνείες της. Αποτελεί ανατίρρητα, πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση.
Τη φετινή χειμερινή σεζόν, ξαφνιάζοντάς μας ευχάριστα, επέλεξε να ανεβάσει το αριστουργηματικό αστυνομικό νουάρ έργο του μετρ του είδους Ρομπέρ Τομά «Διάλεξε το θάνατό σου αγάπη μου» σε διασκευή του αχτύπητου συγγραφικού και σκηνοθετικού διδύμου Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, που μας έχει συνηθίσει σε επιτυχίες αξέχαστες. Το έργο “Διάλεξε το θάνατό σου αγάπη μου” αποτελεί διασκευή του έργου “Το Διπλό Παιχνίδι” , ενός από τα πιο δημοφιλή έργα του πολυβραβευμένου συγγραφέα. Οι καταιγιστικές εξελίξεις και οι ανατροπές πυροδοτούν το σασπένς και την ένταση μέχρι την τελευταία στιγμή. Μια παραγωγή που σέβεται το κοινό και ένας θίασος δυνατός με χαρισματικούς ηθοποιούς ιδιαιτέρως δημοφιλείς. Η παράσταση ανεβαίνει αρχές Νοεμβρίου στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη και είμαι βέβαιος πως θα αφήσει εποχή. Δείτε την οπωσδήποτε!
– Η εναλλαγή ρεπερτορίου από την κωμωδία στο δράμα σε ανανεώνει, γιατί θέλεις να παίζεις διαφορετικούς ρόλους ή γιατί το κοινό επιθυμεί να βλέπει διαφορετικά είδη θεάτρου;
Είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών. Για εμένα είναι πάντα ένα μεγάλο πρόβλημα η επιλογή έργου γιατί δεν με απασχολεί μόνο το δικό μου ”θέλω” ως προς το ρόλο, αλλά με ενδιαφέρει η γενική απήχηση του έργου της συγκεκριμένης στιγμής στο κοινό… Για αυτό, πάντα η πιο στέρεη απόφαση είναι τα μεγάλα κλασικά έργα, είτε κωμικά είτε δραματικά, αλλά δεν μπορείς να βασίζεσαι συνέχεια μόνο σε αυτά.
– Τη φετινή σεζόν επέλεξες να ανεβάσεις το νουάρ αριστούργημα του Ρομπέρ Τομά ”Διάλεξε το θάνατό σου αγάπη μου”. Γιατί εστιάζεις τα τελευταία χρόνια στο αστυνομικό είδος;
Η διάθεσή μου ξεκίνησε για το αστυνομικό είδος εντελώς τυχαία και επειδή διαπίστωσα ότι είχα πολύ μεγάλη επιτυχία στην ανταπόκριση του κοινού, καταφεύγω σε αυτήν. Ειδικά, τώρα , που έχουμε περάσει πολύ δύσκολα τα τρία τελευταία χρόνια ξεκινώντας από τον εαυτό μου πρώτα και εν συνεχεία το νιώθω και από την ανάγκη του να ψυχαγωγηθεί ο κόσμος με ένα μυστήριο, με ένα γρίφο, με ένα σασπένς, με μια ανατροπή. Όταν σε αυτά προστίθεται η κωμωδία, γίνεται συναρπαστικό.
– Ο Ρομπέρ Τομά έχει γοητευθεί από ένα περίεργο είδος που δημιούργησε, το θρίλερ κωμωδίας. Ισχύει αυτό;
Εγώ θα το χαρακτήριζα σήμερα, ως μια αστυνομική κομεντί ή ένα αστυνομικό μπουλβάρ, γιατί δεν έχει το βάρος ενός σκοτεινού μυστηρίου. Αλλά, έχει την ελαφράδα, την τσαχπινιά και το κλείσιμο του ματιού που ξαλεγράρουν τον θεατή.
– Τι ήταν εκείνο που σε έκανε να επιλέξεις να συνεργαστείς και πάλι με το δίδυμο Ρέππα και Παπαθανασίου;
Μου είναι εξαιρετικά ελκυστική η ασφάλεια που μου προσφέρει αυτή η επιλογή, η διαθεσιμότητα και η χαρά, με την οποία δέχονται μια πρόταση από μέρους μου και ο παράδεισος που περνάμε όλοι στην πρόβα χάρις σε αυτούς .Ύστερα από 10 χρόνια περίπου συνεργασίας, έχουμε γίνει εξαιρετικά στενοί φίλοι. Έχουμε μια ουσιαστική φιλία που ενέχει αγάπη, σεβασμό και ξέφρενα γέλια. Τους θεωρώ ένα μοναδικό δίδυμο με μεγάλη εμβέλεια σε όλα τα είδη.
– Πολλοί από το χώρο σου υποστηρίζουν, ότι η κοινωνία μας χωρίζεται στους κοινούς θνητούς και στους καλλιτέχνες. Συμφωνείς με την άποψη αυτή;
Όχι, θεωρώ ότι έχω δει τόσους καλλιτέχνες γύρω μου που δεν είναι ζωγράφοι, γλύπτες, ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί, οι οποίοι κάνουν ένα άλλο απλούστατο επάγγελμα, όπως παραδείγματος χάριν, υποδηματοποιοί και να παράγουν Τέχνη. Από την άλλη μεριά δεν καταλαβαίνω το διαχωρισμό, γιατί όλοι είμαστε θνητοί και οι μεν και οι δε και κανείς δεν είναι απλός κοινός θνητός. Είναι ένας μοναδικός θνητός.
– Όταν κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τι σκέφτεσαι;
Εξαρτάται ποια στιγμή της μέρας τον κοιτάζω. Αν είναι τη στιγμή που βάφομαι για να βγω έξω σκέφτομαι: ”Τι κρίμα να μπορούσα να ήμουν 20 χρόνων και να γινόταν να ξαναρχίσω από την αρχή;” Αν είναι βράδυ και είμαι κουρασμένη και είμαι αναγκασμένη να ξεβαφτώ, σκέφτομαι ότι: ”Είμαι μια χαρά και έτσι”. Και αυτή είναι και η στάση στη ζωή μου.
– Ποιο είναι το ζητούμενο στη δουλειά σου;
Η ανανέωση της ψυχής μας. Το καινούριο αίμα που μπαίνει στις φλέβες μας και κάνει την καρδιά μας να χτυπάει διαφορετικά…
– Γιατί δεν έκανες τηλεόραση τη φετινή σεζόν;
Είναι γνωστό ότι την αγαπώ πολύ την τηλεόραση! Περιμένω με χαρά την επόμενη πρόταση.
– Η ”έκπτωση” στην Τέχνη και τον πολιτισμό, πόσο επηρεάζει την ποιότητα;
Δεν πιστεύω καθόλου στην ”έκπτωση” ως προς τον τρόπο του ανεβάσματος μιας παράστασης, πάντοτε δίνουμε το μέγιστο δυνατό που αντέχει η ιδιωτική παραγωγή τη συγκεκριμένης στιγμή. Από εκεί και πέρα, βεβαίως, υπάρχει η μεγάλη δυσκολία η οικονομική σε όλους μας. Κατεβάζουμε, λοιπόν, τις τιμές των εισιτηρίων, δίνουμε ευκαιρίες έκπτωσης σε ειδικές ημέρες και για όλες τις ηλικίες. Επειδή, ξέρουμε πολύ καλά ότι το θέατρο το λαχταράει ο κόσμος γιατί είναι φάρμακο ψυχής… Και θα μας έρθει!
– Ήξερες ότι θα πετύχεις;
Είχα τάξει στους γονείς μου ότι, αφού βγάλω τη δραματική σχολή και αν περάσουν δύο χρόνια και δεν βρω δουλειά θα καταλάβω ότι δεν κάνω για το θέατρο. Έτυχε όμως να βρω δουλειά πολύ γρήγορα και αυτό ήταν ένα καλό σημάδι. Από εκεί και πέρα, αναρωτιόμουνα πόσο θα μπορούσε να κρατήσει αυτό. Εεεε… μετά από 50 χρόνια δεν αναρωτιέμαι πια!
– Τι ζητά η ψυχή σου;
Φως και αγάπη!
– Ποιος είναι ο λόγος που η ευτέλεια πουλάει στη σημερινή εποχή;
Δεν ισχύει αυτό μόνο στη σημερινή εποχή. Αυτό υπήρχε πάντα σε όλες τις εποχές. Η ευτέλεια είναι ισχυρότερη, γιατί η ποιότητα είναι σπάνια, πολύτιμη και ακριβή…
– Πότε κάποιος είναι σε θέση να απολαύσει την πραγματική Τέχνη;
Όταν έχει πολύ ανοιχτή ψυχή και θετική ενέργεια! Τίποτα δεν γίνεται, όταν ο άλλος έχει φράχτες στην ψυχή και στο μυαλό του…
– Τι σου έχει κάνει ο χρόνος εσωτερικά;
Να έχω μεγαλύτερη κατανόηση, να είμαι πιο υπομονετική, να συγχωρώ πιο εύκολα, να μην θυμώνω και να έχω πολύ μεγαλύτερη αποδοχή και για τον εαυτό μου και για τους γύρω μου. Αλλά αυτό έγινε μετά από πολλή δουλειά με την ψυχή μου.
– Φοβάσαι το χρόνο που περνά;
Θα ήθελα να είμαι πάντα 40-50 χρόνων για να έχω πολλά χρόνια ακόμη να ονειρεύομαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω μπροστά μου ορίζοντα. Τώρα που μεγάλωσα, παρόλα αυτά, δεν υπάρχει όριο στη σκέψη μου. Δεν θα έβαζα χρονικό όριο στα όνειρα μου , γιατί αυτό είναι κάτι που με ενοχλεί ιδιαίτερα… Όλοι θα πάψουμε να υπάρχουμε κάποια στιγμή και ο μόνος τρόπος για να το ξεπεράσουμε είναι να πάψουμε να το σκεφτόμαστε.
– Τι άλλο ακόμη θα ήθελες να σου δώσει το θέατρο;
Το μόνο που θέλω από το θέατρο είναι να κάνω θέατρο με αυτούς που με θέλουν και με αυτούς που θέλω!
– Γιατί πολλοί συνάδελφοι σου αποκτούν έπαρση τη στιγμή της επιτυχίας τους;
Νομίζω, ότι αυτό οφείλεται σε έλλειψη ωριμότητας… Μου φαίνεται τόσο παράλογο να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του μοναδικό στα πρωτεία, ότι αυτός είναι και κανένας άλλος. Και αισθάνομαι σε όσους βλέπω να συμπεριφέρονται, έτσι, μια λύπη και μια συμπόνια, γιατί δεν μπορούν να ανοίξουν τα μάτια τους και να καταλάβουν την ουσία της ζωής. Είμαστε ένας κόκκος μέσα στην άμμο.
– Τι σε ενοχλεί περισσότερο από όσα συμβαίνουν γύρω μας; Τι πραγματικά σε δυσαρεστεί;
Η μιζέρια, η αγένεια και η παντελής έλλειψη στόχου για μεγάλα όνειρα… Υπάρχει μια μιζέρια στο στόχο της ζωής σαν να μην υπάρχει όραμα για αυτήν. Κυριαρχεί μια φτώχεια στην έλλειψη στόχου και μια προσέγγιση μικρόψυχη προς αυτόν.
[crp
Σχόλια για αυτό το άρθρο