Κάτια Δανδουλάκη: «Στη ζωή δεν προλαβαίνεις να κάνεις πρόβα»

ΣχετικάΆρθρα

Πόσο ακριβοθώρητη έχει γίνει στην εποχή μας η ποιότητα και πόσο λίγοι άνθρωποι τη διαθέτουν και τους κάνει ξεχωριστoύς; Όταν μάλιστα οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν στο χώρο της τέχνης, η αξία της υπερβαίνει τα εσκαμμένα! Το αγλάισμα της ποιότητας σε όλες τις εκφάνσεις της ανήκει αναφανδόν στην κορυφαία grande dame του θεάτρου μας Κάτια Δανδουλάκη. Ποιότητα που την ακολουθεί στον τρόπο συμπεριφοράς της, στη στάση ζωής της, στο στιλ της, στον τρόπο ντυσίματος της, στις απόψεις της, στις επιλογές της, στη ”σιωπή” της που, πολλές φορές, τα λέει όλα, στον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο, στις χάρες και τα προτερήματά της και προπάντων στην απλότητα της. Όσο δημοφιλής κι αν είναι τόσο χαμηλών τόνων και προσηνής είναι στις διαπροσωπικές της σχέσεις, χωρίς έπαρση βεντετισμούς και σταριλίκια. Και αν σταθώ στο λειτούργημά της θα πρέπει να γράφω ώρες ατελείωτες. Για το πόσο έχει προσφέρει και πόσα έχει χαρίσει στην ελληνική σκηνή με τις σπουδαίες και ανεπανάληπτες ερμηνείες της, το ρεπερτόριο που έχει ανεβάσει τόσα χρόνια, τη στόφα της θεατρίνας που διαθέτει, τη μαγεία που δημιουργεί επί σκηνής με τις υποδύσεις της, την αριστοκρατικότητα και τη φινέτσα στη ζωή και στη δουλειά της. Γι’ αυτό και είναι από τις πιο αγαπημένες του κοινού και όλων μας αναντίρρητα, με μοναδικό της στόχο και σκοπό τη δημιουργικότητα, αφοσιωμένη ψυχή τε και σώματι στο αντικείμενο της. Λαμπρύνει και κοσμεί το ελληνικό θέατρο και λάμπει σαν ατόφιο χρυσάφι 24 καρατίων! Τη φετινή σεζόν ανέβασε στο θέατρο της, το κοινωνικό ανατρεπτικό δικαστικό έργο μυστηρίου ”Ο αόρατος επισκέπτης” του Οριόλ Πάουλο σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου. Μην το χάσετε! Η ζηλευτή θεατράνθρωπος και κύρια των κυριών Κάτια Δανδουλάκη σε μια συνέντευξη αποκλειστικά για το Cosmopoliti που αποπνέει ποιότητα, θεατρικότητα, πνευματικότητα και πινελιές προσωπικών της

– Γιατί επέλεξες πάλι φέτος έργο μυστηρίου τον ”Αόρατο επισκέπτη” του Οριόλ Πάουλο. Είναι ένα είδος που αρέσει στο ελληνικό κοινό;

Αρέσει πάρα πολύ όχι μόνο στο ελληνικό κοινό αλλά σε όλο τον κόσμο το κοινωνικό ανατρεπτικό δικαστικό έργο μυστηρίου! Γιατί, έχει ακριβώς αυτό το αίνιγμα που ο κόσμος μπαίνει στο παιχνίδι από την πρώτη στιγμή για να ανακαλύψει τον ένοχο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του έργου που αποκαλύπτεται.

– Τα αστυνομικά έργα θρίλερ θέλουν έντονο ρυθμό, αλλιώς χάνεται η μαγεία τους;

Απολύτως! Και όχι μόνο τα αστυνομικά έργα αλλά και όλα τα είδη των θεατρικών έργων απαιτούν ρυθμό. Ο ρυθμός είναι ισορροπία.

– Ποιος είναι ο συγγραφέας Οριόλ Πάουλο και γιατί επέλεξες την Σοφία Σπυράτου στη σκηνοθεσία;

Τον συγγραφέα τον έμαθα όταν είδα την ταινία που λέγεται ”Αόρατος επισκέπτης”. Τόσο πολύ μου άρεσε η ταινία που είχα όνειρο να την δω να πραγματώνεται στο θέατρο η ιδέα της. Το πρότεινα στην Σοφία Σπυράτου το διάβασε και μου είπε: ”Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον έργο αλλά πάρα πολύ δύσκολο να γίνει θεατρικό. Είσαι διατεθειμένη να πάρουμε μαζί το ρίσκο”; Και εγώ απάντησα ”ναι” με όλη μου την καρδιά γιατί την Σοφία την ξέρω από τα 20 της χρόνια, την πιστεύω, την εμπιστεύομαι, την θαυμάζω και την αγαπάω. Αυτά όλα ήταν αρκετά για να το κάνουμε!

– Αν έκανες μέσα στο μυαλό σου ένα βίντεο κλιπ της ζωής σου, υπάρχουν εικόνες που θα έβαζες οπωσδήποτε, σκηνές και περιστατικά, ευτυχίας, αποτυχίας και απογοήτευσης, ίσως;

Πάρα πολλά και από όλα αυτά! Αυτά που είναι πάντα τα πιο σημαντικά είναι οι αναμνήσεις μου όταν ήμουν 4 χρόνων του σπιτιού που γεννήθηκα, της γειτονιάς μου, το πρόσωπο των γονιών μου και τη ζεστασιά τους και από κει και πέρα, υπάρχουν στιγμές της ζωής μου πολύ σημαντικές που ήταν τα 6 χρόνια του σχολείου όταν τελείωσα το Αμερικάνικο Κολέγιο, δηλαδή από τα 12 μέχρι τα 18. Πολύ ευτυχισμένα χρόνια και από εκείνα τα χρόνια έχω κρατήσει δύο ανθρώπους, δύο συμμαθήτριες που είναι αδελφές μου… Μετά από το σχολείο ήταν ορόσημο ακόμη μπροστά μου η σχολή του Θεάτρου Τέχνης όπου γνώρισα και τον Μάριο, ο οποίος σημάδεψε όλη μου τη ζωή! Αργότερα, η αναζήτηση των ονείρων μου για το θέατρο όταν τελείωσα τη σχολή, για να κάνω μια δεύτερη σχολή στο Λονδίνο που ήταν η London School of Dramatic Art. Από εκεί και πέρα η ζωή είναι γεμάτη με τον Μάριο και τις μυρωδιές που κάναμε μαζί και όλο τον υπέροχο κόσμο που γνώρισα στο θέατρο με τα καλά και τα άσχημα του…

– Υπάρχει κάτι που νιώθεις ότι θα μπορούσε να απειλήσει την επιτυχία σου;

Ναι, υπάρχει. Μια λάθος επιλογή έργου σε μία λάθος χρονική στιγμή που μπορεί να φέρει μια καταστροφή. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το αποφύγει πάντα αλλά συμβαίνει σπάνια σε εμένα. Με σώζει το ένστικτό μου και η ρεαλιστική αίσθηση των πραγμάτων!

– Γιατί δεν θέλεις να χάσεις το παιδί που κρύβεται μέσα σου;

Για να μην χάσω τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο με αθώα ψυχή και ενέργεια για ζωή.

– Φοβίες έχεις;

Ναι, θα σου έλεγα το αεροπλάνο γιατί δεν περνάω ευχάριστα στον αέρα. Στη ζωή μου θα ήθελα να μπορώ να έχω το μυαλό μου μέχρι τη στιγμή που θα φύγω γιατί έχω ζήσει την μητέρα μου με το πρόβλημα αυτό και με έχει σημαδέψει. Η μία είναι πρακτική φοβία που δεν ξεπερνιέται η άλλη ψυχολογική που επίσης, δεν ξεπερνιέται…

– Τη μοναξιά την φοβάσαι;

Όχι, την απολαμβάνω όταν έχω την αγκαλιά των 3-4 φίλων μου και τη δουλειά μου είμαι μια χαρά!

– Η ζωή έχει πρόβα;

Στη ζωή δεν προλαβαίνεις να κάνεις πρόβα… Ώσπου, να καταλάβεις γιατί ήρθες να ζήσεις, έχεις καταλάβει ότι το μοναδικό που αξίζει είναι η αγάπη. Και δυστυχώς είναι μόνο αυτοσχεδιασμός η ζωή, και αυτό το ενδιαφέρον της…

– Τι θεωρείς κομψότητα;

Την ποιότητα σε όλα τα μεγέθη και σε όλα τα είδη!

– Πώς ερμηνεύεις την λέξη στιλ;

Όταν εκφράζεις αυτό που είσαι, ο τρόπος που θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου στον κόσμο, δηλαδή το ντύσιμό σου, ο τρόπος που μιλάς, ο τρόπος που αγαπάς, ο τρόπος που δουλεύεις… Αυτό είναι το στιλ για εμένα, είναι η αλήθεια, αυτό που βγαίνει από μέσα μου. Είναι η έκφραση του ανθρώπου: ή έχει στιλ ή δεν έχει. Είναι η μοναδικότητα του καθενός, όταν πάμε να μοιάσουμε κάποιον, απλώς το χάνουμε…

– Τι σε δυσκολεύει στη ζωή;

Το διαδίκτυο, από τότε που μπήκε η μηχανή στη ζωή μας και βγήκε το χειροκίνητο, είχαμε πάρα πολλά καλά και πάρα πολλά δυσάρεστα κατά την άποψή μου, ένα από αυτά είναι η απομόνωση. Επίσης, η ομαδική δουλειά δεν υφίσταται… Ο καθένας δουλεύει από το σπίτι του πολύ. Το θέατρο είναι παράδεισος γιατί δουλεύουμε όλοι μαζί!

– Συμβιβασμούς ή υπερβάσεις έχεις κάνει στην προσωπική και επαγγελματική σου ζωή μέχρι σήμερα;

Βέβαια, πολλούς συμβιβασμούς και πολλές υπερβάσεις, επίσης με απόλυτη επίγνωση, κοιτάζοντας πάντα να αποφύγω ρήξη, αυτό είναι ο συμβιβασμός… Και αν έχω κάνει υπέρβαση είναι οι παραγωγές στο θέατρο γιατί μοιάζουν σαν να είσαι σε ένα αεροπλάνο στον αέρα…

– Πώς αντιμετωπίζεις αυτά που συμβαίνουν καθημερινά στη χώρα μας, αλλά και παγκόσμια; Ποια είναι τα συναισθήματά σου;

Θλίβομαι και από την άλλη μεριά λέω μέσα μου, ευτυχώς που δεν είμαι 20 χρόνων, αλλά αν ήμουν και είχα ένα μωρό θα είχα μεγάλη έννοια σε τι κόσμο θα μεγαλώσει αυτό το πλάσμα… Παρόλα αυτά ξέρω ότι η ζωή μονάχα μπροστά πηγαίνει και όχι πίσω. Και όλα αυτά τα νιάτα τα σημερινά θα βρουν μπροστά τους έναν κόσμο που θα έχει κάνει μεγαλύτερη πρόοδο, όσο και αν μας φαίνεται αντιφατικό… Το πιστεύω ακράδαντα!

– Ποια γνώμη πιστεύεις ότι έχει ο κόσμος για εσένα;

Του δικού του ανθρώπου. Με αισθάνονται πολύ κοντά τους και καταλαβαίνω το λόγο γιατί μεγαλώσαμε μαζί με αλήθειες…

– Σου λείπει κάτι από τη ζωή σου;

Ο χρόνος…