ΤΩΡΑ |
Νομίζω, ότι δεν υπήρχε πιο κατάλληλη συγκυρία για την επανεμφάνιση της Κοραλίας Καράντη στο θέατρο, από την εύστοχη πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Κ.Θ.Β.Ε. Γιάννη Βούρου, να υποδυθεί τον εμβληματικό ρόλο της Αλεξάνδρας Ντελ Λάγκο , σε ένα σπουδαίο έργο «Το γλυκό πουλί της νιότης», ενός μεγάλου συγγραφέα του Τενεσσί Γουίλιαμς. Και εκείνη ανταπεξήλθε σ’ αυτήν την πρόταση – πρόκληση θαυμάσια! ΄Εχοντας στο πλευρό της τον Μέμο Μπεγνή, ταιριαστό Τσανς Ουέην, και υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Βασίλη Νικολαΐδη , κατάφερε να μεταμορφωθεί στην απαστράπτουσα σταρ Ντελ Λάγκο, ένα ρόλο κόντρα στον εαυτό της και να δώσει ρεσιτάλ ηθοποιίας σαρώνοντας τη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου και αψηφώντας τη σύγκριση με τις λαμπερές σταρ του Χόλυγουντ, αλλά και με τις Ελληνίδες πρωταγωνίστριες ,πολλές από τις οποίες άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους με την ερμηνεία τους. ΄Όπως και στην περίπτωση της Κοραλίας Καράντη, η οποία απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι ο ηθοποιός με ταλέντο, μπορεί να παίξει όλους τους ρόλους, χωρίς να διστάσει να τσαλακώσει την εικόνα του, αν χρειαστεί.
-Γιατί απείχες από τα καλλιτεχνικά δρώμενα τόσα χρόνια;
΄Ηταν επιλογή μου! ΄Ηθελα να απομακρυνθώ για κάποιους λόγους προσωπικούς. Μερικές φορές, θέλεις να παίρνεις αποστάσεις από τα πράγματα…
-Να υποθέσω ότι ο ρόλος της Αλεξάνδρας Ντελ Λάγκο , ήταν αυτός που σηματοδότησε την επάνοδο σου στο θέατρο;
Η αλήθεια είναι ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου και αυτή τη χρονιά, είχα αποφασίσει να επανέλθω θεατρικά. Απλώς η Ντελ Λάγκο ήταν η ισχυρότερη πρόταση από άλλες δύο που μού έκαναν στην Αθήνα. Παρ’ όλο που το να είσαι μακριά από την πόλη σου είναι δύσκολο και το οικονομικό παίζει μεγάλο ρόλο, αλλά όλα αυτά δε με πτόησαν και ο κύβος ερρίφθη υπέρ του Κ.Θ.Β.Ε. και της Αλεξάνδρας Ντελ Λάγκο.
Στην αρχή είπα «όχι», όταν μου το πρότεινε ο Γιάννης Βούρος, γιατί, γενικά, είμαι ένας άνθρωπος που από αίσθηση καθήκοντος λέω πρώτα «όχι». Μετά από συζητήσεις με κάποιους φίλους μου θεατράνθρωπους, μου είπαν ότι θα ήμουν τρελή, αν δεν δεχόμουν, να αφήσω τις βλακείες και να σπεύσω. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι η Ντελ Λάγκο ήταν ένας από τους ρόλους, που τους κοίταζα έστω υπό γωνία, για να τους παίξω. ΄Εχω κάνει μέχρι τώρα πιο low profile προσωπικότητες, άλλου είδους γυναίκες με εσωτερικότητα. Καλώς ή κακώς, γιατί καμιά φορά δεν ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Υπήρξαν φίλοι σκηνοθέτες που μου είπαν: «Σαφώς είναι ο ρόλος σου», αλλά υπήρξαν και άλλοι, οι οποίοι πίστευαν ότι ήταν κόντρα σ’ εμένα. Με ευχαριστεί αυτού του είδους ο διχασμός των απόψεων. Κάτι λέει, όλο αυτό. Οι άνθρωποι έχουν κάποια κλισέ στο μυαλό τους για όλα τα πράγματα και αυτός είναι ένας ρόλος που κουβαλάει κλισέ. Εμείς οι ηθοποιοί ,όμως, που δουλέψαμε το έργο και τους ρόλους μέσα από άλλες διαδικασίες και διαδρομές ,τους έχουμε δει χωρίς κλισέ. Κάναμε πρόβες πολύ καιρό, ξεκινώντας από την Αθήνα, και με τον μεταφραστή, αλλά κυρίως με το σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη, ο οποίος είναι ένας άνθρωπος εξαιρετικής μόρφωσης ,καλλιέργειας, εξυπνάδας, με ποιότητα και φαντασία.
-Με ποιες ηρωίδες μεγάλων συγγραφέων ταυτίζεσαι και θα ήθελες ενδεχομένως να τις υποδυθείς;
Λίγο πολύ δεν είναι πολλά τα έργα και οι συγγραφείς που ονειρεύονται οι γυναίκες ηθοποιοί να παίξουν. Είναι σαφώς οι ρόλοι του Τσέχωφ, οι ρόλοι του Γουίλλιαμς – είχα την τύχη να παίξω για τρίτη φορά Γουίλλιαμς, η πρώτη ήταν το 1999 με τη Στέλλα στο «Λεωφορείο ο πόθος» και η δεύτερη το 2006 με την Πριγκιπέσσα στον «Ορφέα στον ΄Αδη»σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη – στη Σχολή πέρασα υποδυόμενη την ΄Αλμα στο «Καλοκαίρι και καταχνιά»! Τον κυνηγάω τον Γουίλλιαμς ή αυτός με κυνηγάει. Επίσης, ένας άλλος συγγραφέας είναι και ο ΄Ιψεν. Βέβαια, αυτά είναι έργα που ανεβαίνουν σπάνια, επειδή είναι πολυπρόσωπα και ακριβά, και απαιτούν κρατικές σκηνές.
-Η δημοσιότητα τι κινδύνους μπορεί να κρύβει;
«Για ανθρώπους σαν κι εμένα;» Είμαι τόσα χρόνια στην «πιάτσα», όπως λέει η Αλεξάνδρα Ντελ Λάγκο. Το να πέσεις, όμως ,θύμα κιτρινισμού είναι κίνδυνος για όλους…. Αλλά η δημοσιότητα για έναν άνθρωπο που «τρέχει» τόσα πολλά χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά, τι κινδύνους μπορεί να διατρέχει; Δεν είναι εύκολο να στραβοπατήσεις. Αναγκαστικά πρέπει να ασχοληθείς και με το κομμάτι της δημοσιότητας για να ακουστεί και να δημοσιοποιηθεί η παράσταση στην οποία παίζεις. Αν και θα ήθελα με ένα μαγικό τρόπο να μην χρειάζεται να κάνω τίποτα! Να είμαι κλεισμένη στο σπίτι μου και να πηγαίνω μόνο στο θέατρο……
-Κινδυνεύει ένας άνθρωπος, όταν μέσα από αυτό που κάνει έχει καταφέρει να ανεβεί πολύ ψηλά;
Σ’ αυτή την ερώτηση θα πρέπει να σου απαντήσει κάποιος που έχει ανέβει πολύ ψηλά. Δεν θεωρώ, ότι εγώ ανέβηκα πολύ ψηλά, γι’ αυτό και δεν έχω τι να σου απαντήσω…
-Η ψυχή μας κατοικεί περισσότερο στα άνθη του κακού παρά κάπου αλλού;
‘Ολοι μας έχουμε μέσα μας σκοτεινά πράγματα. Ο κάθε άνθρωπος, καλλιτέχνης και μη. Ακόμη και αν δεν τα χρησιμοποιούμε ή δεν τα επιλέγουμε, παρατηρώντας γύρω μας , τα φαντασιωνόμαστε. ΄Ενας καλλιτέχνης ειδικά κάνει αυτές τις διαδικασίες, γιατί μπορεί να τις αντλήσει από ρόλους που είναι πιο «σκοτεινοί».
-Οι φόβοι είναι αυτοί που μας εμποδίζουν να πάμε στις επιθυμίες μας;
Ναι, αυτό είναι σίγουρο. Αυτό είναι και μία φράση, ένα ζήτημα της παράστασης που τίθεται πολλές φορές στο έργο. Η Ντελ Λάγκο φεύγει τρέχοντας από φόβο. Τον φόβο της αποτυχίας. Αρνείται να επιστρέψει στην σκηνή από τον φόβο και την απώλεια των νιάτων της. Θέλει να είναι ενεργή, να ασκεί την Τέχνη της. Ο φόβος, όμως, την κάνει να το στερηθεί για ένα μεγάλο διάστημα. Είναι ένα μοτίβο που επανέρχεται στην παράσταση με διαφορετικούς τρόπους και είναι ένα πράγμα που συμβαίνει στον καθένα. Ο φόβος όντως μπορεί να σε κρατήσει μακριά από αυτό που επιθυμείς. Ο φόβος και ο χρόνος……..
-Όταν περνάμε τα όρια είναι σαν να ανταλλάσσουμε χειραψία με το θάνατο;
Υπάρχουν τόσο αμετροεπείς άνθρωποι γύρω μας που δε νομίζω ότι φλερτάρουν με τον θάνατο. Η αμετροέπεια είναι ένα φλερτ με τη βλακεία. Τώρα, αν καπνίζεις δέκα πακέτα την ημέρα και τρέχεις με 300 χιλιόμετρα την ώρα, φυσικά και ανταλλάσσεις χειραψία με τον θάνατο. Αν όμως, χάσεις τα όρια, με την έννοια, χάνω το μέτρο, που είναι καθημερινό φαινόμενο της εποχής μας, συνεργάζεσαι με τη βλακεία. Από όριο σε όριο, υπάρχει μεγάλη διαφορά. Δεν μπορείς να την απαντήσεις με μία φράση, γιατί είναι μία μεγάλη γενικότητα…..
-Πρώτα ονειρευόμαστε τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε και μετά πορευόμαστε προς το όνειρο;
Δεν ξέρω τι κάνουν οι περισσότεροι. Εγώ θα σου απαντήσω προσωπικά. Δεν κάνω σχέδια και όνειρα, ούτε βάζω στόχους για να πορεύομαι προς αυτούς. Προσπαθώ να παίρνω πράγματα πολύ απλά και μέσα σε μεγέθη μικρά, πολύ εσωτερικά, ίσως και πολύ προσωπικά…… Δεν θέλω να κατακτήσω το σύμπαν. Θέλω να είμαι όσο το δυνατό πιο ειλικρινής και απλή. Να έχω τη δυνατότητα να αγαπάω και να με αγαπούν. Αυτά είναι τα πιο υψηλά όνειρα που έχω.!…
-Τον Θεό τον νιώθεις τη στιγμή της ευτυχίας ή τη στιγμή της απόλυτης δυστυχίας;
Για να είμαι ειλικρινής έχω μια πολύ μπερδεμένη σχέση με τον Θεό. Θέλω πολύ να υπάρχει, αλλά πιστεύω πως δεν υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά τον επικαλούμαι και στην πιο μεγάλη ευτυχία και στην μεγάλη δυστυχία….!
Σχόλια για αυτό το άρθρο