ΤΩΡΑ |
Αιρετική, απρόβλεπτη, ανατρεπτική, εκκεντρική, εμπνευσμένη και άκρως δημιουργική! Η πολυτάλαντη και πολυσυζητημένη, Λένα Κιτσοπούλου, ταράζει τα θεατρικά ύδατα με τις παραστάσεις της, έχοντας αποκτήσει φανατικό κοινό που την ακολουθεί πιστά. Δεν μασά τα λόγια της, στηλιτεύει τους πάντες και τα πάντα στα έργα της, δεν φοβάται τίποτα, είναι ελεύθερη. Λέει αλήθειες και μόνο, σκιαγραφώντας με έντονο και γλαφυρό τρόπο την πραγματικότητα . Έχει παίξει σημαντικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους του παγκοσμίου ρεπερτορίου και έχει συνεργαστεί με τους πιο σπουδαίους σκηνοθέτες. Τα τελευταία χρόνια έχει αφοσιωθεί στη συγγραφή και τη σκηνοθεσία δικών της ρηξικέλευθων έργων, σκηνοθετημένα με avant garde ματιά, τα οποία προκαλούν με τον οξύ και σταράτο λόγο τους, γιατί δεν χαϊδεύει τα αφτιά κανενός, κάνουν πάταγο και δίνουν τροφή στο φιλοθεάμον κοινό, τους κριτικούς και όλους τους τυρβάζοντες περί τέχνης. Από τις 26 Σεπτεμβρίου ανεβαίνει στο θέατρο Αυλαία η sold out επιτυχία της ”Και λέγε λέγε”. Η χαρισματική ηθοποιός και σκηνοθέτις, Λένα Κιτσοπούλου από το Α ως το Ω.
Αιρετικός: Ήταν ο πατέρας μου. Μου έλεγε: αν δεις ότι δεν πηγαίνεις προς τα εκεί που πάνε οι πολλοί, τότε είσαι σε καλό δρόμο…
Βιαιοπραγίες: Πολύ άσχημες πράξεις, καταδικαστέες, δυστυχώς δεν καταδίδονται ούτε καταδικάζονται πάντα και δυστυχώς οι βιαιοπραγίες που δεν αφήνουν σημάδια πάνω στο σώμα είναι περισσότερες και είναι μέχρι και αποδεκτές, για να μην πω ότι χειροκροτούνται κιόλας,
Γυναικοκτονίες: Εξίσου τραγικές με τις ανδροκτονίες όπως και όλες οι ανθρωποκτονίες.
Διασκευές: Πολύ ωραία δουλειά για να γίνεται στο θέατρο, τις περισσότερες φορές κατά τη γνώμη μου απαραίτητη. Η παράσταση δεν είναι το έργο, το έργο κάποια στιγμή αναγκαστικά νεκρώθηκε για να τυπωθεί και να γίνει μία έκδοση. Η παράσταση είναι η ανάγνωση του έργου και η έκθεση των συναισθημάτων ή των σκέψεων που σου προκαλεί, γι’ αυτό νομίζω ότι πρέπει να μιλιέται με τη γλώσσα του δημιουργού της, του μεταφορέα του έργου, οπότε και η γλώσσα της πρώτης ύλης πρέπει να ξαναδημιουργηθεί με την αμεσότητα που σίγουρα θα ήθελε ο συγγραφέας την εποχή που πρωτοαπευθύνθηκε σε κόσμο.
Έρωτας: Εξάρτηση, τρέλα, ευτυχία, λόγος για να ζεις, βλαβερός για την υγεία, απογειωτικός, θεός, τον προσκυνώ.
Ηθοποιός: Τρελό επάγγελμα, μαγικό, ερωτεύσιμο πολύ, όταν γίνεται από ανθρώπους που δεν το επέλεξαν αλλά τους επέλεξε!
Θέατρο: Όλη μου η ζωή, όλη μου η δημιουργικότητα, όλοι μου οι φίλοι, όλα μου τα αστεία, όλες μου οι σκέψεις έχουν αναπτυχθεί κυρίως μέσα στο θέατρο. Μέσα σε ένα θέατρο ήμουνα, δεκαπέντε χρονών όταν είπα: ‘’ εγώ αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου’’ και μέχρι να το κάνω δεν έζησα ούτε μισό δευτερόλεπτο αμφιβολίας.
Ισορροπία: Κάθε μέρα παλεύεις να την βρεις και που και που την βρίσκεις και εκεί που την βρίσκεις πάλι την χάνεις. Εδώ ολόκληρη Νάντια Κομανέτσι, το απόλυτο δεκάρι, στη ζωή δυσκολεύτηκε αρκετά απ’ ό,τι φαίνεται. Τι να πούμε κι εμείς που πάνω σε δοκό δεν θα ισορροπούσαμε ούτε το ποτήρι με το ποτό μας.
Και λέγε λέγε: Η χριστιανή μπερδεύτηκα από την ημέρα που είδα το φως του ήλιου και χωρίς να θέλω μπλέχτηκα σε αυτό που λέγεται ζωή. Ειλικρινά δεν το ήθελα.
Λάθη: Πολλά λάθη γίνανε και το κακό με τα λάθη είναι ότι δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος…
Μικρόψυχοι: Διάφοροι άνθρωποι που υποτιμήθηκαν από την οικογένειά τους, δυστυχισμένοι, κακοποιημένοι…
Νεωτερισμοί: Αυτή η έννοια χρησιμοποιείται πολλές φορές με μία αρνητική ή ειρωνική χροιά, αν την πάρουμε κυριολεκτικά, οι νεωτερισμοί είναι αναπόφευκτοι και αναγκαίοι και σημαίνουν πρόοδο, όταν όμως εξυψώνουν το παρελθόν και όχι όταν το σνομπάρουν, Πολλές φορές στην τέχνη αναφερόμαστε στο ‘’ παλιό’’ υποτιμητικά, σαν να είναι συνώνυμο του ‘’ κακού’’, ενώ το ‘’ κακό’’ ή το ‘’ συντηρητικό’’ ζουν και βασιλεύουν εξίσου στο παρόν όσο και στο παρελθόν.
Ξένοι: Οι περισσότεροι ξένοι που βλέπω εγώ γύρω μου έχουν ελληνική υπηκοότητα…
Ομοφοβικοί: Οι ομοφοβικοί είναι πολύ φοβικοί και παντελώς ανίκανοι να συναναστραφούν τον εαυτό τους. Δεν έχουν κάποια χρησιμότητα στη ζωή…
Πάθη: Οδηγοί στη ζωή μου, πιλότοι, τους δείχνω τυφλή εμπιστοσύνη, προσπαθώ για το παν μέτρον άριστον, δεν το καταφέρνω παντού και πάντα…
Ρόλοι: Οι καλύτεροι ρόλοι που έχω παίξει στο θέατρο είναι νομίζω σε δικά μου έργα και σκηνοθεσίες. Πολύ θα ήθελα έναν ρόλο σε ταινία του Ταραντίνο, σε ταινία του Γούντι Άλεν, σε ταινία του Σκορτσέζε και σε ταινία του Κόπολα και της κόρης του.
Σκηνοθεσία/ Συγγραφή: Σε μένα αυτά τα δύο πάνε μαζί. Δεν μπορώ να φανταστώ το ένα χωρίς το άλλο
Τηλεόραση ( γιατί δεν εμφανίζεσαι): Δεν θέλω καθόλου να βρίσκομαι μέσα σε σπίτια αγνώστων και με πιάνει θλίψη στην ιδέα μίας εξαναγκαστικής οικειότητας που δημιουργεί η τηλεόραση (μιλάω και για την περίπτωση να πάω ως καλεσμένη σε εκπομπή) και όσον αφορά τις σειρές, δεν μου έχουν προτείνει ποτέ τα τελευταία αρκετά χρόνια να παίξω σε σειρά, οπότε δεν έχω αρνηθεί ποτέ μου αλλά επειδή δεν βλέπω κανένα ελληνικό σίριαλ, νομίζω ότι δεν θα συμμετείχα ποτέ σε κάτι που δεν αντέχω να βλέπω.
Υστεροφημία: Δεν με αφορά καθόλου, μου φαίνεται πολύ αστείο πράγμα αυτό, σαν να πιστεύω στην μετά θάνατον ζωή…
Φανατισμός: Πολύ επικίνδυνος και ηλίθιος, μεγάλο δώρο για την κάθε μορφής εξουσία, για να κάνει τη δουλειά της αποτελεσματικά, να κατευθύνει μάζες, να σκοτώνει, να χειραγωγεί. Δυστυχώς ο φανατισμός είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα για την πλειοψηφία των ανθρώπων.
Χρώμα: Κίτρινο αλλά μόνο μαζί με μαύρο. Σαν της σφήκας, σαν της ΑΕΚ.
Ψυχισμός: Καρδιογράφημα, πάνω – κάτω, πάνω – κάτω, με τάσεις φευγιού ανά πάσα ώρα και στιγμή, με έντονη ορμή και απαίτηση να συμβούν τα πάντα εδώ και τώρα και στο απόλυτο και ταυτόχρονα με μία εξίσου έντονη ροπή προς την ηρεμία την υπομονή και την εσωστρέφεια. Νομίζω γι’ αυτόν το λόγο έχω ανάγκη στη ζωή μου και την έκθεση πάνω σε μία σκηνή ή μία πίστα, ή ένα πάλκο, όσο έχω ανάγκη και τις τέχνες της απομόνωσης, τη συγγραφή και τη ζωγραφική.
Ωραία παράσταση: Έχω δει πολύ ωραίες παραστάσεις στη ζωή μου και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, οι πιο πρόσφατες που μου έρχονται στο νου είναι, ‘’ Σεισμός’’ του Βασίλη Βηλαρά, ‘’ Rothko’’ του Lukasz Twarkowski.
Σχόλια για αυτό το άρθρο