ΤΩΡΑ |
Πριν χρόνια με ρώτησε μια φίλη μου ποιός είναι ο δικός μου ορισμός για το Λονδίνο και της απάντησα με μια φράση «Mind the Gap!» Είναι η εμβληματική φράση που ακούγεται σαν τη φωνή του Μεγάλου Αδελφού από τα μεγάφωνα κάθε σταθμού του tube, του Λονδρέζικου μετρό, λίγο πριν την επιβίβαση των επιβατών στους συρμούς του τρένου καλώντας τους να «προσέξουν το κενό». Αυτή η φράση, η οποία αντηχεί στις αναμνήσεις μου για δεκαετίες, δηλώνει για μένα τi σημαίνει Λονδίνο. Η ακριβής μετάφραση της λέξης gap στα Ελληνικά είναι «το χάσμα» και πραγματικά μετά το Λονδίνο υπάρχει χάσμα αγεφύρωτο πολλές φορές με την υπόλοιπη Ευρώπη αφού, κακά τα ψέματα είναι η απόλυτη Ευρωπαική πρωτεύουσα των Γραμμάτων των Τεχνών, αλλά και της υπερκατανάλωσης.
Βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους πριν λίγες μέρες και μεταξύ των ραντεβού και νέων επαφών κατάφερα να δω λίγους φίλους και να επισκεφτώ καινούρια μέρη. Έπεσα πάνω στην «Εβδομάδα Μόδας» του Λονδίνου και η πόλη είχε γεμίσει απο χρώμα, τρέλα και fashion bloggers σαν τα μερμύγκια. Τρέχανε οι απανταχού φωτογράφοι να απαθανατήσουν ό,τι πιο trendy και εκκεντρικό ή αντίστοιχα κομψό – δεν είδα κάτι τέτοιο μέσα στο χαμό του Soho προσωπικά- τράβαγε την προσοχή τους.
Kαι μέσα στον πολύχρωμο πανικό του London Fashion Week ένας φίλος παρουσίαζε το καινούριο του βιβλίο. Ο πιο γνωστός fashion illustrator του Vanity Fair και άλλων σημαντικών περιοδικών μόδας και όχι μόνο, ο David Downton λάνσαρε το βιβλίο του «Portraits of the World’s most Stylish Women” έχοντας στο εξώφυλλο την μοναδική Ditta Von Teese. Mέσα σε έναν πολυτελή τόμο που επιμελήθηκαν οι εξαιρετικές εκδόσεις Αssouline υπάρχουν τα πορτραίτα –έργα τέχνης- του David τα οποία συνοδεύουν μικρές ανέκδοτες ιστορίες, γραμμένες από τον ίδιο, με το μοναδικό του χιούμορ. Για 20 σχεδόν χρόνια με τους μαρκαδόρους του εικονογραφεί στιγμές από πασαρέλες και παρασκήνια των ντεφιλέ μόδας όλων των μεγάλων δημιουργών haute couture. Είχε την τύχη να ζωγραφίσει τα πορτραίτα διάσημων γυναικών από την Catherine Deneuve και την Charlotte Rampling μέχρι την Cate Blanchett και τις αειθαλείς Joan Collins και Carmen dell’Orefice, την οποία ζωγράφησε στο ίδιο δωμάτιο με τον Salvador Dali, όταν την είχε ζωγραφίσει εκείνος στο St Regis Hotel της Nέας Υόρκης. Ένας κοσμοπολίτης, μόνιμος κάτοικος του μοναδικού Claridge’s Hotel στο Mayfair με υποδέχτηκε εκεί, στο υπέρκομψο “Fumoir Bar” με την Lalique διακόσμιση της δεκαετίας του ’30 για drinks και μετά τον ακολούθησα στην αγαπημένη μου King’s Road για το μεγάλο του book signing στο “Bluebird” του Chelsea.
Στο Almeida, σε ένα από τα καλύτερα Λονδρέζικα Θέατρα off West End, στο Αngel, ήμουν από τους τυχερούς που κατάφερα να δω την τελευταία παράσταση της τραγωδίας του Ευριπίδη “Βάκχες” σε σκηνοθεσία του μοναδικού James Macdonald. Είχα μεγάλη περιέργεια, γιατί είχα δει παλιότερες καταπληκτικές δουλειές του Macdonald και γιατί Διόνυσο “έκανε” ίσως ο πιο ολοκληρωμένος για το νεαρό της ηλικίας του Βρετανός ηθοποιός ο Ben Whishaw. Nαι, ο Ben Whishaw μετά από αυτό το ρεσιτάλ ερμηνείας είναι για πολλά Olivier Awards.
Με απίστευτη σαγηνευτικά ερμηνευτική ικανότητα πίσω από το πολλά υποσχόμενο ανδρόγυνο χαμόγελο του Διόνυσου έβγαλε μια εκδικητική σκληρότητα, ώστε να κυριαρχήσει η θεϊκή του υπόσταση πάνω από οποιοδήποτε ανυπότακτο θνητό. Και ήταν θεϊκά μαγικός. Όπως ήταν άψογος και ως Τειρεσίας και ως Αγγελιοφόρος καθώς η προσαρμογή του έργου από την Καναδέζα ποιήτρια Anne Carson και η σκηνοθεσία του Macdonald είχε διανείμει όλους τους χαρακτήρες του έργου σε τρεις ηθοποιούς, συν τον υπέροχα δουλεμένο γυναικείο χορό. Έκπληξη ο Πενθέας του Bertie Carvel, o oποίος στη συνέχεια του έργου μεταμορφώθηκε στη μητέρα του Αγάβη σε μια πραγματικά απίθανη στιγμή αναγνώρισης της κεφαλής του νεκρού της γιου… Κανένας εντυπωσιακός μοντερνισμός, απλά μια παράσταση με ουσιαστική πρόταση, κατανοητή και με σεβασμό στο έργο του Ευριπίδη.
Ώσπου ξαφνικά μια μέρα έπεσα πάνω σε γνωστές φυσιογνωμίες…. Πού αλλού θα μπορούσε να κυκλοφορεί η Mιμή Ντενίση από το Covent Garden; Μεταξύ των ραντεβού μας, κάναμε και οι δύο ένα διάλειμμα και τα είπαμε στην αγορά του Covent Garden τρώγοντας στο Ιταλικό εστιατόριο του Jamie Oliver μιλώντας για θέατρο και για την μεγάλη θεατρική επιτυχία της «Σμύρνη μου Αγαπημένη» την οποία δεν είδα πέρσι, αλλά της υποσχέθηκα οτι θα δω φέτος. Ξεκινά σε λίγο καιρό παραστάσεις στο θέατρο του Ιδρύματος Μείζωνος Πολιτισμού και αυτή τη θεατρική περίοδο και ένα Λονδίνο ήταν απαραίτητο πριν από την πρεμιέρα της.
Επίστροφή στην φθινοπωρινή Αθήνα και αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω και να το δεχτώ αξιωματικά είναι ότι στο Λονδίνο είναι αδύνατο να βαρεθείς. Οι «έκπληξεις» παραμονεύουν παντού!
Σχόλια για αυτό το άρθρο