Μαρία Παπαφωτίου: «Ας μην περιμένουμε καρτερικά για όλα»

Αυτό το πανέμορφο κορίτσι τα έχει όλα! Σε κερδίζει από την πρώτη κιόλας στιγμή με τις ώριμες σκέψεις και απόψεις της, τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας και την καλλιέπεια της. Διαθέτει πληθωρικό και αδιαμφισβήτητο ταλέντο- έκανε μαθήματα υποκριτικής δίπλα στην Ελένη Σκότη και τον Νίκο Καραγεώργο- ήθος, ευγένεια και όνειρα που συνάδουν μόνο με το καλό θέατρο. Η παρουσία της επί και εκτός σκηνής σου προκαλεί μόνο θαυμασμό! Έχει παίξει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Πρόσφατα, την περασμένη τηλεοπτική σεζόν την είδαμε στο ρόλο της αστυνομικού Μάρθας Λαζαρίδη στον ”Σκαραβαίο” του Alpha και παλαιότερα ως Κυβέλη σε νεαρή ηλικία στην ομότιτλη σειρά της ΕΡΤ. Εκείνο που διαπίστωσα να κυριαρχεί έντονα στη συζήτησή μας είναι το πάθος της για το θέατρο, για το καλό όμως θέατρο, και είμαι βέβαιος ότι θα δρέψει δάφνες στο μέλλον! Άλλωστε, οι συνεργασίες με σπουδαίους σκηνοθέτες και σημαντικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου προϊδεάζουν για την ουσιαστική και ποιοτική πορεία της. Την καλοκαιρινή σεζόν πρωταγωνιστεί στην ”Ιφιγένεια των Ταύρων”, υποδυόμενη τον ομότιτλο ρόλο σε κείμενο και σκηνοθεσία Χριστόφορου Χριστοφή, η οποία ανεβαίνει στις 6 και 7 Αυγούστου στο θέατρο του Επταπυργίου και στις 8 στο Φράγμα της Θέρμης. Η χαρισματική και φωτεινή, Μαρία Παπαφωτίου, από το Α ως το Ω!

Ανέστιος: Η εικόνα μαυροντυμένων μεταναστών στο πυκνό σκοτάδι του Έβρου ώστε το μάτι να μην τους αντιλαμβάνεται. Η εικόνα του άγνωστου μασκοφόρου δρομέα της ολυμπιακής φλόγας με τα μάτια όλης της υφηλίου πάνω του. Οι αιώνια περιπλανώμενες φιγούρες που αναγνωρίστηκαν ή θάφτηκαν στη λήθη. Ο ανέστιος πυρήνας μέσα μας…

Βία: Μεγάλη δική μου αναρώτηση τι κάνουμε με την παθητική της μορφή. Μ’ αυτή την τόσο υποχθόνια μορφή βίας, συχνά υποκινούμενη, που δεν στοιχειοθετείται και συντρίβει ψυχισμούς και συνειδήσεις.

Γυναικοκτονίες: Στην πρόσφατη ιστορία συγκαλυπτόταν πίσω από όρους όπως : “Έγκλημα πάθους ή έγκλημα τιμής”. Επιθυμία μου θα ήταν να εκλείψουν τα στερεοτυπικά και άκρως επικίνδυνα κατάλοιπα παρόμοιων αναλύσεων, να αναγνωριστεί ο όρος θεσμικά , να συνδεθεί με το πάντοτε παραμελημένο ταξικό ζήτημα.

Δημιουργικότητα: Η σπάνια αυτή ευλογία να μεταμορφώνεις την κάθε παραμικρή διαδικασία της ημέρας σε τέχνη. Ένας ασκούμενος συνεχής διαλογισμός που σε βυθίζει στην απλότητα της ουσίας της ζωής. Ο παππούλης μου ήταν ένας τέτοιος δημιουργικός άνθρωπος. Ξεχείλιζε δημιουργικότητα ακόμα και όταν ράντιζε το αμπέλι του.

Ειμαρμένη: La fortuna. Το πεπρωμένο. Θα σου έλεγα βιαστικά πως “εγώ δεν τα πολυπιστεύω αυτά” κι όμως είναι στιγμές που το έχω νιώσει στο πετσί μου να αποκαθηλώνει κάθε ορθολογισμό και να μου αποκαλύπτεται θριαμβευτικά.

Ζωή: Είμαστε όλοι εμείς που αποφασίζουμε , στοχοπροσηλωνόμαστε , προσανατολιζόμαστε , καθορίζουμε και αυτοκαθοριζόμαστε , σχεδιάζουμε , διαμορφώνουμε τον εαυτό μας και τα θέλω μας. Και είναι και η ζωή , που είναι μεγαλύτερη από εμάς.

Η Ιφιγένεια των Ταύρων: 6 και 7 Αυγούστου στο Επταπύργιο στο πλαίσιο του προγράμματος “Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός”. Στις 8 Αυγούστου η παράσταση θα φιλοξενηθεί από το Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Θέατρο: Αυτός ο αέναος πόθος του ανθρώπου να ερμηνεύει τον εαυτό του. Αυτή η θέωση και αυτή η σκλαβιά , μαζί -χέρι χέρι- στο στροβιλισμό του χρόνου και στην κατάργησή του .

Ισότητα: Μια κουβέντα καθημερινής επαναδιαπραγμάτευσης με τα πάντα. Νιώθω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από το να θεωρήσει κανείς πως έχουμε ξεμπερδέψει με αυτά. Πως είμαστε ίσοι, που φερόμαστε ίσα, πως κατακτήσαμε την αξία της ισότητας. Είναι ανεξίτηλα γραμμένη στο γονιδίωμά μας η ανοχή μας στη μη ισότητα και θέλει γενναίο αγώνα για να το υπερκεράσουμε. Αγώνα εαυτού πρώτα από όλα.

Καλλιτεχνικά σχέδια επόμενα: Δεν έχω ιδέα !

Λόγος ποιητικός: Λόγος αληθινός , λόγος ατρόμητος , λόγος ευθύς , λόγος μεγαλειώδης μέσα στην απλότητά του. Λόγος που φανερώνει , λόγος που αποκαλύπτει τη συνοχή όλης της πλάσης. Την ακατέργαστη αυτή μαγεία. Αυτή που μπροστά του τα λόγια είναι φτώχεια. Την ποίηση δηλαδή.

Μικροψυχία: Αναπόφευκτα μέσα στην ανθρώπινη καρδιά σε διαρκή πάλη με την πηγή της γέννησής της. Τον πόνο. Την έχω εντοπίσει μέσα μου ουκ ολίγες φορές.

Νεωτερισμοί: Δεν είναι στο πρώτο πλάνο της συγκίνησής μου και ειδικά στον τομέα της τέχνης. Προτιμώ την τόλμη. Πάντοτε σαν φρεσκάδα και ποτέ σαν “τάση”.

Ξένοι: “Πως γίναμε έτσι όλοι, ξένοι, άγνωστοι κι εχθροί ;”. Μια φράση από το έργο μας οξεία και ευθύβολη για έναν κόσμο που διαπραγματεύεται εκ νέου τη συγκολλητική του ουσία. Ας μην ξεχνάμε την ισχυρότατή μας ενωτική φλόγα. Ας μην παραπαίουμε στα ξένια και διαχωριστικά μας ένστικτα. Είμαστε συνδεδεμένοι , όμοιοι και συμπάσχοντες περισσότερο απ’ όσο οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής μας επιτάσσουν.

Όνειρα: Συνεχόμενα τις καλές μέρες , διακοπτόμενα τις πιο σκοτεινές, όμως πάντα εκεί. Στο υπέροχα αποκαλυπτικό κομμάτι του υποσυνειδήτου. Και φυσικά , όνειρα στον ξύπνιο. Και ονειροπόληση δίχως τέλος.

Πόλεμοι: Συντριπτικός και αφόρητα συσσωρευμένος πόνος με παράλογες προεκτάσεις και μια ακατανόητη δυσαναλογία στη θυσία του άμαχου πληθυσμού και πιο συγκεκριμένα στα παιδιά. Στα παιδιά που με τίποτε δεν θα έπρεπε να χάνονται. Ούτε από πολέμους , ούτε από αρρώστιες ούτε από τίποτα.

Ρόλοι: Ρόλοι; Σπαράγματα εαυτού που ψάχνουν λύτρωση; Κανάλια προς την κατανόηση του ζειν; Ψευδαισθήσεις και αποφυγές της πεζότητας; Ίσως, όλα μαζί..

Συστολή: Έχω περίσσεια και ας λένε ότι δεν μου φαίνεται!

Τηλεόραση (Σκαραβαίος): Ανήκω στη γενιά που έζησε τη χρυσή εποχή της και μεγάλωσε με αυτήν . Είναι ένα μέσο που αγαπώ ως θεατής βαθιά, για την λαϊκότητά του , για τη συντροφιά που κρατάει στη μοναξιά , για την ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας και της ομορφιάς , για την  ελαφράδα του . Και το αντιπαθώ για τις στιγμές μεσαιωνικής λογοκρισίας και αποπροσανατολισμού. Στον ‘’Σκαραβαίο’’ η ομάδα νίκησε τα πάντα!

Υπομονή: Κατά το χιλιοτραγουδισμένο λαϊκό άσμα , κάνε κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός . Κατ’ εμέ , μην κάνεις και τόση. Βούτα στην επόμενη δράση. Ας μην περιμένουμε καρτερικά για όλα. Να μου πεις τι γίνεται όταν μιλάμε για κάτι που δεν περνάει από το χέρι μας ; Δεν έχω σαφή απάντηση. Σίγουρα είναι μια έννοια που αρκετά συχνά με σκοτεινιάζει , αρκετά συχνά με αφήνει άναυδη με το απόθεμά της .

Φόβοι: Ο θάνατος. Η ανυπαρξία…

Χριστόφορος Χριστοφής: Τον ευχαριστώ πολύ! Για την εμπιστοσύνη, τη φιλία, το χιούμορ που μοιραζόμαστε, την ενσυναισθητική του αύρα, την έμφυτη ευγένεια, τα νοητικά μας ταξίδια στο χρόνο.

Ψυχισμός: Ένα αργοκίνητο πλουμιστό καράβι επιθυμιών και τραυμάτων. Συνήθως μιλάει τη γλώσσα του θέλω του δεν θέλω, του φοβάμαι, του διστάζω, του τολμάω, του στεναχωριέμαι του χαίρομαι . Και επ’ ουδενί τη γλώσσα του σωστού και του λάθους. Του πρέπει και του δεν πρέπει. Του ηθικού και του ανήθικου. Αν τον προσεγγίσουμε με αυτόν τον τρόπο ίσως να ζήσουμε μια ζωή κοντά στην απόλαυση, κοντά στην αλήθεια.

Ωραίες συνεργασίες: Αυτές που σε κάνουν να ουρανοβατείς !

Η Ιφιγένεια των Ταύρων

6, 7 Αυγούστου 2024

Ώρα έναρξης: 21.15

Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη

Πληροφορίες – προκρατήσεις: www.allofgreeceoneculture.gr

Η νέα θεατρική παράσταση Η Ιφιγένεια των Ταύρων, σε κείμενο, σκηνοθεσία και μουσική Χριστόφορου Χριστοφή έρχεται στο Επταπύργιο Θεσσαλονίκης για δύο μοναδικές παραστάσεις στις 6 και 7 Αυγούστου, στις 21.15, στο πλαίσιο του προγράμματος 2024 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός». 

Μια Ιφιγένεια, ένας Πυλάδης, ένας Ορέστης και κάποιος Άντον Τσέχοφ σε ένα αντάμωμα άχρονο θα χαράξουν ομόκεντρους κύκλους σε μια αέναη σύγκρουση με τον εαυτό τους και τους υπόλοιπους. Όλοι τους απόγονοι των συνώνυμων ιστορικών προσώπων. Κληρονομιά το όνομά τους… Βάρος αμέτρητο στους ώμους τους… Πώς να αποτινάξουν από πάνω τους όσα τους χρέωσε η ιστορία; Οι άνθρωποι αλλάζουν… Παραμορφώνονται με τα χρόνια, δεν αναγνωρίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό και συγκρούονται με καθετί που ενστικτωδώς αναγνωρίζουν ως φορέα αυτής της αμνησίας… Να αλλάξεις τα πάντα… Να γίνεις αυτός που ποθείς… Να δηλώσεις τη δική σου ταυτότητα… Κι ύστερα τι; Πώς να χωρέσει ο ήχος της ανάσας σου μέσα στον θόρυβο ενός πολέμου;

Κάπου στην περιοχή της Κριμαίας, στην Αζοφική θάλασσα, στη Μαριούπολη την πληγωμένη και σ’ ένα λιμάνι, Ταγκανρόγκ το όνομά του (Ταϊγάνιο το αποκαλούσαν οι Έλληνες που ζούσαν εκεί), γενέτειρα του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα Άντον Τσέχοφ, εκτυλίσσεται η ιστορία σε μια εποχή δυστυχισμένη. Ο πόλεμος μαίνεται και σκεπάζει με τρόμο τις ψυχές των ανθρώπων. Είναι ο κύκλος με τη μεγαλύτερη διάμετρο σε ένα σύστημα ομόκεντρων κύκλων συγκρούσεων.

Συντελεστές

Κείμενο, σκηνοθεσία, μουσική επένδυση Χριστόφορος Χριστοφής

Σκηνικά, κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου

Χορογραφίες: Έρση Πήττα

Video art: Τάκης Δημητρακόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνος Σπιτάλας

Ερμηνεύουν: Μαρία Παπαφωτίου (Ιφιγένεια), Δημήτρης Μαύρος (Κύριος Άντον), Αλμπέρτο Φάις(Πυλάδης), Κωνσταντίνος Λιάρος (Ορέστης), Αναστασία -Νάστια  Ντεντιάεβα, Ελένη Φώτου (Χορεύτριες)

Στον ρόλο του Ερμή ο Magnus Pedersen

ΑΜΚΕ: ΑΡΙΕΤΤΑ

Χρήσιμες πληροφορίες

• Η εκδήλωση προσφέρεται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού.
• H προκράτηση θέσης είναι υποχρεωτική.
• Καταβάλλεται μόνο το αντίτιμο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο (6€, Μειωμένο: 3€).
• Πληροφορίες & προκρατήσεις: www.allofgreeceoneculture.gr

Με την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης