ΤΩΡΑ |
«Έχω όνειρα για ρόλους, για οικογένεια, για παιδιά…»
Tέτοια ταλέντα βγαίνουν κάθε 10 χρόνια στη σκηνή! Κι εγώ υποκλίνομαι στο ταλέντο αυτό. Η Μαρία Κίτσου είναι προικισμένη με όλα τα καλά και όλα τα θεία δώρα. Είναι μαγική, αισθαντική, ένα αιθέριο, νεραϊδένιο, μεταφυσικό πλάσμα με χάρισμα, με ταλέντο – τόσο πολύ που περισσεύει (!) – έχει άστρο, τεράστια υποκριτική γκάμα, «ειδικό βάρος» – παρά το νεαρό της ηλικίας της – πλαστικότητα κίνησης, άρθρωση, φωνή, διαθέτει εκφραστικά μέσα σπουδαίας ηθοποιού – και είναι – κυριαρχεί στη σκηνή, την «θέλει το σανίδι», δεν είναι τυποποιημένη, έχει λάμψη, μεταμορφώνεται από ενζενύ σε ντάμα, «ντύνεται» στο ρόλο που υποδύεται κάθε φορά. Με δύο λόγια είναι γεννημένη ηθοποιός! Είναι η σταρ της νέας γενιάς με τα χίλια πρόσωπα, το «διαμάντι» του ελληνικού θεάτρου. Το παίξιμο της βγάζει αλήθεια, έχει «ψυχή», δημιουργεί – όλες οι συνεργασίες της ήταν επιτυχημένες μέχρι τώρα – μαζί με τον εκάστοτε σκηνοθέτη, στη συγκεκριμένη περίπτωση με την Λίλλυ Μελεμέ, τη «μαγεία» του θεάτρου, την λεγόμενη μέθεξη που σπάνια δημιουργείται… Δεν έχω χάσει έργο – και ούτε πρόκειται να χάσω – στο οποίο να πρωταγωνιστεί η εξαίρετη αυτή ηθοποιός. Πρόσφατα, την είδα στο «Δεσποινίς Τζούλια» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και συγκλονίστηκα. Ήταν καθηλωτική, εξαιρετική, συναρπαστική, έδινε ρεσιτάλ ηθοποιίας. Μαζί με την Λίλλυ Μελεμέ τη σκηνοθέτιδα του έργου έκαναν το απόλυτο δίδυμο της επιτυχίας. Η Μελεμέ έδωσε «φρέσκια πνοή» με την «ψαγμένη» και πολύ προχωρημένη για τα ελληνικά δεδομένα σκηνοθεσία της – μου θύμισε παραστάσεις στο RNT του Λονδίνου – χωρίς να «πειράξει» και να αποδομήσει το κείμενο του μεγάλου συγγραφέα. Οι συμβολισμοί της – ο πάγος και το κλουβί με το καναρίνι – τα κοστούμια, τα σκηνικά, οι υπέροχοι φωτισμοί λειτουργούσαν υπέρ της σκηνοθετικής γραμμής και συνέπλεαν με τη μοντέρνα σκηνοθεσία της.
Τι άλλο να περιμένουμε από την Λίλλυ Μελεμέ, μας έχει αφήσει άφωνους… Όσο για την Μαρία Κίτσου θα συνεχίσει να λάμπει γιατί είναι σπουδαία και τεράστια ηθοποιός. Η παράσταση θα μεταφερθεί και στη Θεσσαλονίκη μετά το Πάσχα, στο θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ, μην την χάσετε για κανέναν λόγο. Είναι από τις must see παραστάσεις της φετινής σεζόν!
Άουγκουστ Στρίντμπεργκ: «Ένας πολύ περίπλοκος και συμπλεγματικός άνθρωπος με βαθύτατη γνώση του ψυχισμού των ηρώων του που δεν είχε καταλήξει, όμως, αν λάτρευε ή μισούσε τις γυναίκες»
Βιβλία: «Ο μεγάλος μου ερωτάς. Η τσάντα μου ζυγίζει πολλά κιλά γιατί έχω μέσα περισσότερα από 15 βιβλία τα βιβλία. Τα βιβλία μου έχουν σταθεί σύντροφοι και φίλοι σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Μου αρέσει πολύ η δραματοποιημένη λογοτεχνία».
Γνώση: «Αγαθό τεράστιο που δυστυχώς δεν παρέχεται σε όλους και ένα μεγάλο «όπλο» που αν πέσει σε λάθος χέρια είναι καταστροφικό. Όλοι όμως θα πρέπει να έχουμε πρόσβαση στη γνώση ακόμη και σε αρχεία και αλήθειες που μας κρύβουν».
Δεσποινίς Τζούλια: «Ένας από τους δύο πιο αγαπημένους μου ρόλους που έχω παίξει μέχρι τώρα. Την έχω συμπονέσει πολύ και έχω ταυτιστεί μαζί της. Είναι ένα πλάσμα αυτοκαταστροφικό, ένα πλάσμα που εκφράζει το spleen του Μπωντλαίρ και δεν επιθυμεί τίποτα άλλο από τη γαλήνη. Ένα βαθύτατα πληγωμένο πλάσμα, ένας άγγελος και ένας δαίμονας μαζί».
Ελευθερία: «Ένα αχ… Θα ήθελα να είμαι πραγματικά ελεύθερη και δεν είμαι. Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να μου στερεί την ελευθερία μου. Θεωρώ πως αν την κατακτήσω θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένη».
Ζωή: «Είναι μυστήριο, είναι χαρά, είναι θλίψη, ευτυχία, τραγωδία, είναι λίγη (μακάρι να υπήρχαν και άλλες) αλλά είναι και ένα παιχνίδι που αξίζει να το ζει κανείς και να μην τα παίρνει όλα τόσο σοβαρά».
Ηθοποιός: «Mε το να είσαι ηθοποιός φέρεις μία πολύ μεγάλη ευθύνη απέναντι και στον εαυτό σου και στο κοινό. Ηθοποιός γίνεσαι από ανάγκη εσωτερική και όχι από χρήματα, δόξα και αναγνώριση. Για εμένα εμπεριέχει ένα βάσανο μέσα και μια ψυχοθεραπεία».
Θέατρο: «Χωρίς αυτό θα ήμουν δυστυχισμένη και μ’ αυτό είμαι δυστυχισμένη… Θέλω να βγαίνει όλη αλήθεια και όχι η επιφάνεια, γι’ αυτό βασανίζομαι, αλλά είναι και ένα δώρο στη ζωή μου».
Ιδανικά: «Θα ήθελα να μην υπάρχει κόσμος που να υποφέρει, να πεινάει, να υπάρχει δωρεάν περίθαλψη για όλους, αλληλεγγύη, αγάπη, αυτοσεβασμός, καλοσύνη, ευγένεια, ήθος, αλήθεια».
Καλοκαιρινά σχέδια: «Θα κάνω μια ταινία μεγάλου μήκους με τίτλο Cosmic Candy».
Λίλλυ Μελεμέ: «Ένα εξαιρετικό πλάσμα, μια πολύ εμπνευσμένη σκηνοθέτις με βαθιά γνώση του αντικειμένου της. Δουλέψαμε υπέροχα. Θα ξαναδούλευα μαζί της ασυζητητί. Θεωρώ ότι έχει σκηνοθετήσει μια εξαιρετική παράσταση».
Μαρία Κίτσου: «Έχω πολύ αντίρροπες δυνάμεις μέσα μου. Βασανίζομαι πάρα πολύ, είμαι απαιτητική με τον εαυτό μου, τελειομανής σε βαθμό που να αρρωσταίνω, βιώνω πολύ κάθε ρόλο και μου αρέσει να μεταμορφώνομαι σαν τον χαμαιλέοντα και να μην έχω μανιέρα. Κανένας ρόλος δεν θυμίζει τον προηγούμενο. Κατά τα άλλα είμαι ένας κοινός άνθρωπος, όπως όλοι μας με αγωνίες, χαρές, λύπες και πολύ έντονα συναισθήματα».
Νεοτερισμοί: «Δεν συμφωνώ με ό,τι γίνεται για να προκαλέσει και να κάνει εντύπωση. Όλα είναι χρήσιμα στην κατάλληλη ποσόστωση και στο βαθμό που επιτρέπεται. φτάνει να μη γίνεται ο νεοτερισμός για το νεοτερισμό και προς ίδιον όφελος του σκηνοθέτη και του ναρκισσισμού του».
Ξενοφοβία: «Δεν την έχω νιώσει. Οι ξένοι που έρχονται είναι που έρχονται εδώ είναι πολύ πιο φοβισμένα πλάσματα από εμάς. Το μέλλον τους είναι άγνωστο και αυτό είναι τρομακτικό. Άλλωστε και εμείς έχουμε περάσει τα ίδια. Ξεχνάμε την ιστορία μας. Όπως φέρεσαι σου φέρονται. Αν τους στοχοποιήσεις και τους φερθείς με βία και κακιά δεν φταίνε αυτοί που θα αντιδράσουν μετά. Αλλά σίγουρα η ξενοφοβία είναι κάτι πολύ άσχημο».
Όνειρα: «Πιάνω τον εαυτό μου πολύ συχνά να μην κάνει όνειρα από φόβο μήπως και δεν πραγματοποιηθούν. Έχω όνειρα, όμως, για ρόλους, για οικογένεια, για παιδιά. Πολύ φυσιολογικά πράγματα».
Παράσταση: «Αρένα. Είναι στιγμές που νιώθω εκεί επάνω τόσο δυνατή και ελεύθερη όσο δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου. Είναι κάτι μαγικό και όταν το κοινό το μοιράζεται αυτό μαζί σου γίνεται η λεγόμενη μέθεξη. Είναι συγκλονιστικό αυτό που παίρνεις».
Ρεπερτόριο: «Μου αρέσει πάρα πολύ. Μου λένε και τους ευχαριστώ όλους, ότι έχω τεράστια γκάμα. Θα ήθελα να παίξω πολλούς ρόλους ρεπερτορίου και να βρίσκομαι σε ένα θέατρο που να υπάρχει διαφορετικό ρεπερτόριο».
Σκηνοθεσία: «Ένα μεγάλο μου όνειρο!»
Τραγωδία: «Μου αρέσουν αυτά τα μεγέθη με τα οποία διαπραγματεύεσαι. Και το ότι γίνεσαι κοινωνός τέτοιων μεγεθών είναι σαν επικοινωνείς με κάτι ανώτερο, κάτι υπερβατικό».
Υποκριτική: «Δυστυχώς δεν γίνεται σωστή δουλειά στην Ελλάδα (αλλά ούτε και στη σκηνοθεσία), υπάρχει έλλειμμα στην θεατρική παιδεία και καλό θα ήταν οι δάσκαλοι που διδάσκουν υποκριτική να έχουν σπουδάσει κάπως το αντικείμενο αυτό».
Φώτα: «Με γοητεύουν, με τρομάζουν, απέναντί τους αισθάνομαι σαν ντίβα από τη μια και από την άλλη σαν ένα μικρό φοβισμένο παιδάκι. Είναι κάτι που δεν θέλω να φανεί μέσα από το φως…»
Χάρισμα: «Θεωρώ ότι το ταλέντο είναι χάρισμα, θεωρώ ότι η υποκριτική είναι χάρισμα. Σίγουρα επιδέχεται βελτίωση με τη σπουδή. Για εμένα το χάρισμα είναι οτιδήποτε έχει ένας άνθρωπος που είναι για καλό και θα πρέπει να το καλλιεργεί».
Ψαγμένη παράσταση: «Μια παράσταση που έχει δουλευτεί πολύ στο τραπέζι .Έχει βρει κρυμμένα νοήματα και στόχους, έχει δουλευτεί η χημεία μεταξύ των ηθοποιών και που έχει κάτι πολύ σημαντικό να πει και να δείξει. Μια ψαγμένη παράσταση σε «μετακινεί».
Ωραίο τέλος: «Είναι να ζήσεις ως τα βαθιά γεράματα έχοντας σώας τας φρένας και υγιές σώμα, να μπορείς να δουλεύεις όσο θέλεις, αν θέλεις και να έχεις δίπλα σου την οικογένειά σου τους φίλους σου και να φύγεις ήρεμα χωρίς απωθημένα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο