ΤΩΡΑ |
Η Μέλα Γεροφώτη είναι το αηδόνι της νέας γενιάς! Σε μια εποχή όπου η αλήθεια και η ευαισθησία μοιάζουν, δυσεύρετες, αναδύεται ένα φωτεινό ταλέντο που τις ενσαρκώνει με τρόπο σπάνιο και συγκινητικό. Η Μέλα είναι ένα χαρισματικό κορίτσι με φωνή που αγγίζει τις ψυχές -φωνή που ξεπερνά τις δύο οκτάβες και θυμίζει αηδόνι της αυγής- που έρχεται να προσφέρει φως μέσα στο σκοτάδι της εποχής μας. Με μεσογειακή ομορφιά, συγκροτημένο λόγο γεμάτο ποίηση, βάθος και καθαρότητα, χειρίζεται την ελληνική γλώσσα με ωριμότητα και σεβασμό που θα ζήλευαν ακόμη και πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία συνάδελφοί της. Η Μέλα δεν είναι μόνο φωνή. Είναι μια πολύπλευρη καλλιτέχνις με χόμπι τη ζωγραφική και τη συγγραφή ποιημάτων, διαμορφώνοντας έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο χρώμα, λέξεις και νότες. Έχει ολοκληρώσει τις μουσικές της σπουδές με πτυχία και διπλώματα δίπλα σε σπουδαίους και αναγνωρισμένους δημιουργούς και εδώ και χρόνια συνεργάζεται με τον καταξιωμένο συνθέτη Δημήτρη Μαραμή. Πρόσφατα κυκλοφόρησε την πρώτη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο ”Ημερολόγιο Φανταστικών Γεγονότων”, ένα έργο που ήδη αποσπά εξαιρετικές κριτικές. Οι συναυλίες της σε Ελλάδα και εξωτερικό στέφθηκαν με επιτυχία, αφήνοντας στο κοινό με τη γλυκιά αίσθηση ότι υπήρξαν μάρτυρες σε κάτι μοναδικό και αληθινό. Η Μέλα Γεροφώτη είναι ένα λαμπερό αστέρι με όλα τα φόντα για μια διεθνή πορεία! Ένα νέο πρόσωπο της ελληνικής μουσικής, που κουβαλά την ψυχή μιας ποιήτριας και το φως μιας αυθεντικής ερμηνεύτριας. Με την ευγένεια που την διακρίνει απάντησε στις γνωστές 10+1 ερωτήσεις μου χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος!
-Τι ήταν εκείνο που σε έκανε να θέλεις να ασχοληθείς με το τραγούδι;
Η φύση μου. Στα πρώτα μόλις χρόνια της ζωής μου περισσότερο τραγουδούσα παρά μιλούσα. Δεν το επέλεξα ακριβώς. Ήρθε μέσα στη φυσική ροή ανακάλυψης της ζωής. Αργότερα με κράτησε στο τραγούδι η ανάγκη μου για έκφραση ενός κόσμου που δεν τον έβλεπα γύρω μου αλλά ήξερα ότι υπάρχει. Τώρα πια καταλαβαίνω ότι συχνά μέσα από ένα τραγούδι μπορούν να κοινωνηθούν έννοιες, αλήθειες, λεπτά αισθήματα, να συγκινηθούν οι καρδιές, οι ψυχές και – γιατί όχι- να αφυπνιστούν κάποια μυαλά. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι τώρα που εμπνέει και τροφοδοτεί την ενασχόληση μου με το τραγούδι.
1) Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς…
…καλή κουβέντα και επαφή με τη φύση. Και οι δύο αυτές συνθήκες αποτελούν για μένα γενναιόδωρες πηγές ζωντάνιας, ηρεμίας και διαύγειας, με κυρίαρχη την πρώτη, όταν φυσικά τη βρίσκω. Η συζήτηση πάντα έχει να σου δώσει κάτι καινούργιο, κάτι που δεν κουβαλούσες μέχρι πριν λίγα λεπτά στο κεφάλι σου, και στο φανέρωσε κάποιος άλλος. Αν μάλιστα σου τύχει η ευλογία οι ψυχές και τα μυαλά των συνομιλητών να επικοινωνούν σε βάθος, στα ίδια μήκη κύματος, τότε το αποτέλεσμα της κουβέντας μπορεί να είναι «ο γύρος του κόσμου» μέσα σε 2-3 τετραγωνικά μέτρα και σε λιγότερο από μία ώρα ή ακόμα και λίγα λεπτά. Αυτό, βέβαια, δεν είναι κάτι που βρίσκεται εύκολα ή συμβαίνει κάθε μέρα, οπότε συχνότερα καταφεύγω στη φύση. Ένα περπάτημα ξυπόλητη στο χώμα, μου δίνει την ησυχία και το χώρο να ακούω πιο καθαρά την εσωτερική μου φωνή και να επιστρέφω στον εαυτό μου.
2) Πού ξοδεύεις τα χρήματά σου;
Έλα μου ντε… κι εγώ αυτό αναρωτιέμαι. Η σχέση μου με τα χρήματα είναι περίεργη. Ποτέ δεν είχα πολλά και ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά να μου λείπουν. Τα χρήματα –όσα περισσεύουν δηλαδή- δεν ξοδεύονται, αξιοποιούνται. Σε κάθε περίοδο της ζωής μου εκφράζονταν διαφορετικές ανάγκες. Τα χρήματα ήταν απλώς εκεί για να τις εξυπηρετήσουν.
3) Ποια είναι η χειρότερη συνήθειά σου;
Γίνομαι συχνά «γκρινιάρα»στους αγαπημένους μου ανθρώπους. Κοινώς, οι κοντινοί μου άνθρωποι πληρώνουν αυτό το τίμημα για να είναι κοντά μου… ακούν την γκρίνια μου. Σε περιόδους που πιέζομαι πολύ , η γκρίνια συνοδεύεται από μία δόση υπερβολής και δράματος που συχνά πια κουράζομαι κι εγώ η ίδια να με ακούω. Βέβαια οι κοντινοί μου άνθρωποι που υπόκεινται σε αυτό το μαρτύριο, δεν το αποκαλούν γκρίνια, αλλά ιδιαίτερη καλλιτεχνική φύση. Το ξέρω, με αγαπούν πολύ. Κι εγώ τους αγαπώ και τους ευχαριστώ.
4) Ποια είναι η συνήθεια που απεχθάνεσαι στους άλλους;
Το χαρακτηριστικό που με ενοχλεί περισσότερο στους άλλους είναι να μην κρατούν το λόγο τους. Αυτό είναι κάτι που όταν το παρατηρώ, καθορίζει σοβαρά την άποψη μου για τον άλλον και με προβληματίζει βαθιά. Σκέφτομαι ότι σε παλιότερα χρόνια οι συμφωνίες δεν κλείνονταν με υπογραφές αλλά δίνοντας τα χέρια. Ο λόγος είχε βάρος και δύναμη και αποτελούσε δέσμευση σοβαρή. Σήμερα όλο και λιγότερο, οι άνθρωποι συνδέονται σε βάθος με αυτό που λένε. Σαν να μην σχετίζονται ούτε με το μυαλό, ούτε με την καρδιά οι λέξεις. Πώς μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον που αυτό που λέει το ξεχνά και ο ίδιος μέσα σε λίγα λεπτά;
5) Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σου έχουν δώσει;
«Να χαίρεσαι»!
6) Ποια θεωρείς την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;
Δεν βλέπω να υπερεκτιμάται κάποια αρετή στις μέρες μας. Νιώθω ότι στην εποχή μας, δυστυχώς, λείπει η στοιχειώδης εκτίμηση των αρετών. Είμαστε μακριά από το να τους δώσουμε και παραπάνω αξία. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής και εκπαίδευσης παγκοσμίως δεν βοηθά τους ανθρώπους να αναπτύξουν αρετές όπως η υπομονή, η αντοχή, η εγκράτεια. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και της γρήγορης απόλαυσης. Οι αρετές είναι αποτέλεσμα ενός πιο πνευματικού τρόπου ζωής και σκέψης. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που με τον προσωπικό τους αγώνα καταφέρνουν όλο και περισσότερο να επιλέγουν σε αυτό το γνωστό σταυροδρόμι που εμφανίζεται κάθε στιγμή μπροστά μας το δρόμο της αρετής. Καλή δύναμη από μένα, θα έχουν πάντα την εκτίμηση μου.
7) Τι κάνεις για να χαλαρώσεις;
Δεν τραγουδώ για να χαλαρώσω, όπως μπορεί κάποιος να περίμενε από μένα. Απολαμβάνω να ζωγραφίζω με μολύβι ή κάρβουνο τον κόσμο γύρω μου. Σταματάει η σκέψη για λίγο και δημιουργείται μέσα από την απαθανάτιση της στιγμής στο χαρτί ένα πεδίο παρατήρησης πιο βαθύ και ειλικρινές από αυτό που σου επιτρέπει η καθημερινότητα. Άλλες μέρες κυριαρχεί το γράψιμο. Λίγο χαρτί, ένα μικρό ερέθισμα και γεννιούνται μικρές ιστορίες, ποιήματα και ποιος ξέρει τι άλλο ακόμα. Γράφω και ζωγραφίζω από πολύ μικρή. Είναι το μικρό μου καταφύγιο.
8) Τι θα άλλαζες στη Θεσσαλονίκη;
Η Θεσσαλονίκη είναι ακόμα μια πανέμορφη πόλη με ανθρώπους ζεστούς, φιλόξενους και βαθιά επικοινωνιακούς. Αυτό που παρατηρώ ότι σταδιακά πάει να συμβεί είναι κάτι που φαίνεται να συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου. Οι πόλεις σταματούν να λειτουργούν για να εξυπηρετούν τον ίδιο άνθρωπο, αλλά φτιάχνονται με σκοπό την καλύτερη λειτουργία του συστήματος εργασίας και κατ’ επέκταση του οικονομικού συστήματος. Τα σπίτια μικραίνουν για να χωρούν περισσότεροι άνθρωποι στις πόλεις, οι αποστάσεις μεγαλώνουν, το πράσινο λιγοστεύει, και μαζί με αυτό ο ελεύθερος χρόνος, η χαρά και η ηρεμία. Αν έπρεπε να αλλάξω κάτι άμεσα στην Θεσσαλονίκη, θα έβαζα περισσότερο πράσινο. Πάρκα με ανθρώπους να κάθονται κάτω από δέντρα και παιδιά να παίζουν κυνηγητό στο γρασίδι.
9) Ποιο είναι το motto σου στη ζωή;
Μια ερώτηση για τα πάντα: «Για ποιο λόγο;» Τίποτα στη ζωή δεν μπορεί να έχει νόημα για τον άνθρωπο αν ο ίδιος δεν το νοηματοδοτήσει. Έτσι, για κάποιον κάτι μπορεί να φαίνεται μάταιο ή ανούσιο και για κάποιον άλλον μπορεί να είναι αυτό που τον ξυπνά κάθε πρωί. Είναι σημαντικό να γνωρίζεις το λόγο των πράξεων και των λέξεων που ξεστομίζεις. Σε καθιστά συνειδητό και υπεύθυνο απέναντι στη ζωή. Ακόμα και λάθος να κάνεις, ξέρεις γιατί το έκανες, κι έτσι σου επιτρέπεται να αναθεωρείς πιο εύκολα και να ξεκινάς ξανά. Ο λόγος πίσω από κάθε ενέργεια σου, φτιάχνει την πραγματική σου σχέση με τον εαυτό σου και τους άλλους. Σου φανερώνει ποιος είσαι μέσα στον κόσμο.
10) Τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένη!
Τα λουλούδια στο μπαλκόνι μου. Είναι κάθε πρωί η πιο απρόσμενη και όμορφη καλημέρα. Χαίρομαι όταν είμαι χρήσιμη για τους άλλους. Όταν μπορώ με οποιονδήποτε τρόπο κάτι να προσφέρω, κάπου να βοηθήσω. Μπορεί να είναι με ένα τραγούδι, με μία κουβέντα, με κάτι υλικό ή απλώς με την παρουσία μου. Με χαροποιεί να συμμετέχω όπου καταλαβαίνω ότι υπάρχει πραγματική ανάγκη. Η μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική αίσθηση ευτυχίας έρχεται από μία σκέψη. Τη σκέψη ενός καλύτερου κόσμου για τα παιδιά που θα γεννηθούν. Ενός κόσμου αντάξιού τους.
Σχόλια για αυτό το άρθρο