Μία μικρή ανάμνηση από τον τέως που γιορτάζει

ΣχετικάΆρθρα

Στην οικογένεια μου παραμένουμε υπεράνω των κομμάτων. Είχαμε όλες τις πεποιθήσεις, απόψεις και τις σεβόμασταν. Εγώ έμοιασα στον στρατηγό τον παππού μου, Θεόδωρο Πολίτη που ήταν υπεράνω κομμάτων. Δεν βλέπω πολιτικούς ή αρχηγούς παρά μόνο ανθρώπους που τους κρίνω, περισσότερο από τις πράξεις τους, δηλαδή αντικειμενικά. Αρκετές φορές και διαισθητικά..
Μεγάλωσα ακούγοντας διάφορες απόψεις για τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο και θυμάμαι πως ήταν φίλος των νονών μου και πως βρίσκονταν αρκετές φορές για τσάι στο Claridges. Δεν ανήκαμε όμως στις οικογένειες που λάμβαναν την οικογενειακή τους χριστουγεννιάτικη κάρτα.
Τον παρατηρούσα χωρίς να έχω ιδιαίτερη γνώμη. Αρκετές φορές από έντυπα lifestyle. Έτυχε να γνωρίσω τα ευγενέστατα παιδιά του κοινωνικά στο Λονδίνο και μέχρι εκεί. Ειδικά τον Παύλο. Η ζωή τα έφερε έτσι ώστε σε κάποια φάση της να στέκομαι “απέναντι” του σε ένα μυθιστορηματικό της κομμάτι που θα προτιμούσα να αναλύσω σε τύπου απομνημονεύματα.
Σε ένα μεγάλο τραπέζι σε ένα αρχοντικό στην Κορνουάλη, όπου είχε οργανωθεί παραδοσιακό αγγλικό κυνήγι φασιανών, η οικοδέσποινα είχε ορίσει τις θέσεις (φυσικά) βάζοντας τον εαυτό της στην τιμητική θέση στα δεξιά του. Η θέση του βασιλιά – γιατί έτσι τον αποκαλούσαν και τον αποκαλούν οι έλληνες του εξωτερικού- ήταν φυσικά στο κεφάλι του τραπεζιού.
Εμένα με είχε τοποθετήσει κάπου στη μέση προς βάθος. Οι καλεσμένοι ήταν ξένοι και έλληνες που υπηρετούσαν τον αγγλικό τρόπο ζωής. Η μοναδική hardcore ελληνίδα και τότε “από τα περιοδικά του Κωστόπουλου”, εγώ. Ο Κωνσταντίνος πριν καθίσει κοίταξε γύρω του. Φαντάζομαι ήξερε την πληκτική συζήτηση που θα ακολουθούσε σε ένα τυπικό british dinner. Θα το είχε ξαναζήσει αρκετές φορές. “Παρακαλώ η ελληνίδα μας, η Χριστίνα να έρθει να καθίσει δίπλα μου” ζήτησε από την οικοδέσποινα. Έτσι με έβαλε, επίσης τιμητικά, στα αριστερά του και δεν ασχολήθηκε καν με τις τυπικότητες. Μιλήσαμε για τα πάντα. Ή μάλλον μου μιλούσε, με ζεστασιά και συναίσθημα. Για τη ζωή του, για την Ελλάδα, για τον πατέρα και τη μητέρα του, για το μοιραίο βράδυ, για το παράπονο του για το σπίτι στο Τατόι, για την αγάπη του για την Ελλάδα, για την Ιταλία, για το “μίσος” που αισθανόταν από το τότε για πολιτικούς που συμπεριφέρονταν βασιλικότερα του βασιλέως.. Συγκλονιστικές ιστορίες και γεγονότα. Μακάρι να τον μαγνητοφωνούσα γιατί ποτέ δεν συγκρατώ και ποτέ δεν αναμεταδίδω προσωπικές συζητήσεις και εκμυστηριεύσεις.
Τον Κωνσταντίνο από τότε τον έχω μέσα στην καρδιά μου. Στο τέλος της βραδιάς τον καθησύχασα με σιγουριά πως όλα θα αλλάξουν και πως θα μπορούσε και πάλι να έρθει στην Ελλάδα που τόσο αγαπάει. Ενστικτωδώς. Και όλα άλλαξαν και όλα έγιναν. Και η ζωή προχωράει και τα ζυγίζουμε διαφορετικά τα πράγματα, τις αξίες και τις κολλημένες πεποιθήσεις.
Ο Κωνσταντίνος είναι άνθρωπος ζεστός, λαλίστατος, ευγενής και με πολύ χιούμορ. Οι περισσότεροι Κωσταντίνοι που γιορτάζουν σήμερα ξέρουν πως έχουν ένα “βασιλικό” όνομα. Άσχετα με τις πεποιθήσεις τους.
Χρόνια πολλά και καλά στον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο. Να τον χαίρεται η οικογένεια του και μακάρι κάποια στιγμή να βρει τον κατάλληλο που θα μπορέσει να αποτυπώσει σε χαρτί τα απομνημονεύματα του με τον άμεσο τρόπο που μου τα περιέγραψε, γιατί του αξίζει.

No Result