ΤΩΡΑ |
O TAZ έχει ήδη χαλάσει το cd του από τα απανωτά παιξίματα.
Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο της άλμπουμ, είναι όμως σίγουρα το πιο ώριμο και πειραματικό. Το Madame X της Madonna είναι το πιο δημιουργικά πολυσύνθετο, λατινόρυθμο γεμάτο χαρμολύπη, θυμό και απελευθέρωση, αντισουξέ, σχεδόν αντιπόπ άλμπουμ της καριέρας της που με μια ακρόαση σίγουρα δεν το πιάνεις. Έχει πόνο, συνωμοσία, ψίθυρους με τον Θεό και μετά πρόσκληση σε αφρικάνικο χορό πριν έρθει η επόμενη ανεβαστική μπαλάντα που θα σου πει να αγαπάς και να ευλογείς τη ζωή σου ακόμα και μέσα στον πόνο. Καλλιτεχνικά είναι από τα πιο τολμηρά πράγματα που έχει κάνει εδώ και χρόνια σαμπλάροντας ακόμα και Τσαϊκόφσκι. Σαν την προσωπική της αντιφατική σε συναισθήματα προσευχή σε έναν άγνωστο Θεό. Δεν περιέχει αυτό που θα έλεγες, μεγάλο χιτ, γιατί κυλάει σαν κάτι ολοκληρωμένο. Με πολλαπλές συνεργασίες, χορωδιακά, ένα δύο χορευτικά anthem και στίχους που σκίζουν με την ίδια να επιτίθεται παντού. Αν και εκεί λίγο το παρακάνει στο απλοϊκά διδακτικό.
Είναι το πρώτο από τα 14 studio άλμπουμ της καριέρας της στο οποίο φαίνεται να αδιαφορεί επιδεικτικά για τη θέση που θα πάρει στα charts. Nαι, στα 60 της καταφέρνει για άλλη μια φορά να επανεφευρίσκει τον εαυτό της μέσα από την περσόνα της Madame X. Ποια είναι η Madame X; Μια νοικοκυρά, μια καθαρίστρια, μια πόρνη και πολλά άλλα. Η Madonna ξαναχτύπησε γερά, εκδίδοντας πέντε σινγκλ από το άλμπουμ της πριν καν το κυκλοφορήσει και κλείνοντας για συναυλίες, θεατρικούς χώρους κι όχι στάδια. Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ κινείται σε mid tempo λατινικοαμερικανοπορτογαλέζικορέγκε επηρεασμένα tracks με την ίδια να ψιθυρίζει στα περισσότερα από αυτά αναζητώντας σαν προσευχή μια λύτρωση. Το θαύμα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον ιδιοφυή παραγωγό Mirwais, είναι πως ακόμα και τα πιο ριλάξ τραγούδια της, σε προκαλούν για χορό. Διαφορετικό χορό όμως, σώμα με σώμα και αγκαλιά να μοιράζονται οι ιδρώτες.
Μοναδικό λάθος (που το κάνει πάντα) είναι το ότι είναι τόσο παρασυρμένη από το πάθος της που ενίοτε οι στίχοι της είναι φρικτά διδακτικοί « θα ήμουνα φτωχή αν γελοιοποιήσουν τους φτωχούς, θα ήμουν γυναίκα αν την έχουν βιάσει» στο «Killers who are parting». Τώρα που γράφω το άρθρο ακούω το track «Batuka» με μια αφρικάνικη χορωδία να τη συνοδεύει στο τραγούδι της κι ένα βιολί να κλείνει γλυκά το τραγούδι. Όχι, ευτυχώς, η Madonna μουσικά δεν πέθανε ακόμα. Ούτε σαν σουμπιζίστρια ούτε σαν σύμβολο. Στα 60 της έκανε το πιο έξυπνο πράγμα που μπορούσε. Πήρε αποστάσεις από την ποπ βιομηχανία, δημιούργησε μια νέα περσόνα, την Madame X και προχώρησε μπροστά χωρίς να κοιτάζει πίσω με ένα πολύ τολμηρό βήμα κι ένα άλμπουμ που δεν μοιάζει όχι απλώς με κανένα της, αλλά με κανένα από αυτά που «τρέχουν» στην εμπορική αγορά. Και τη φωνή της να αλλάζει από ηλεκτρικά πειραγμένη, σε μπάσο, σε ψίθυρο και σε κοριτσάκι όταν την κυνηγάει ένα ακορντεόν.
***Για μηνύσεις το terra_gelida@hotmail.com. Για φλερτ και βρομόλογα το www.facebook.com/tazthebuzz
Σχόλια για αυτό το άρθρο