ΤΩΡΑ |
Τον γνωρίζω από τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα, όταν έπαιζε πιάνο στην παράσταση “Ανθρώπινη Φωνή” του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης. Ήταν μόλις 20 χρονών και ξεχώριζε για το ήθος, την παιδεία, τη σεμνότητα, την καλλιέργεια και την ευγένεια του. Του μιλούσες και κοκκίνιζε. Ακόμη κοκκινίζει όταν του λες πόσο καλός ηθοποιός είναι! Τα χρόνια πέρασαν και ο Νικόλας Μπράβος συνεχίζει να κρατά πάντα χαμηλό προφίλ, είναι ολοκληρωτικά δοσμένος στο λειτούργημά του και θέλει να απασχολεί τον Τύπο μόνο με τις δουλειές του. Σπούδασε Ιατρική, έκανε μαθήματα πιάνου και τον κέρδισε η υποκριτική. Η ατέρμονη εξέλιξη του, παράλληλα με τη σεμνότητά του και το ταλέντο του, τον κατατάσσουν ως έναν από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς της νέας γενιάς! Παράλληλα, από τις σκέψεις του που αποτυπώνονται στο γραπτό λόγο, διαφαίνεται ολοφάνερα η ωριμότητα και η σοβαρότητα ενός καταρτισμένου και κατασταλαγμένου άντρα, ο οποίος ξέρει ποιος είναι και πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στη ζωή. Είναι ακτινοβόλος, έχει δώσει πολλά και καλά δείγματα στη δουλειά του και ανήκει, στην κατηγορία εκείνη των ηθοποιών που έχουν να δώσουν περισσότερα ακόμη στο θέατρο, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Είναι ένα από τα καλύτερα παιδιά του χώρου ως χαρακτήρας και του εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα στην επαγγελματική και προσωπική του ζωή! Τη φετινή σεζόν, πρωταγωνιστεί σε δύο θεατρικά έργα, το “Αντίο Μπάτμαν” και την “Ιλιάδα”. Αξίζει να δείτε και τις δύο παραστάσεις, στις οποίες ο Νικόλας Μπράβος ξεχωρίζει. Γνωρίστε τον καλύτερα στην αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω!
Αντίο Μπάτμαν: Η παράσταση “Αντίο Μπάτμαν” είναι βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό διήγημα του Τάσου Θεοφίλου, το οποίο γράφτηκε το 2012, λίγους μήνες πριν τη σύλληψή του και εκδόθηκε ενώ ο ίδιος ήταν κρατούμενος στις φυλακές Δομοκού. Ο εμπνευστής, μουσικός και σκηνοθέτης αυτής της παράστασης, Γιάννης Αγγελάκης, έχοντας αυτό το διήγημα ως αφετηρία, μελέτησε κι άλλα κείμενα του Τάσου Θεοφίλου και μέσα από αυτά “ξετρύπωσε” διάφορους αλλόκοτους χαρακτήρες, τους οποίους ενσωμάτωσε στη Γκόθαμ Σίτι του “Αντίο Μπάτμαν”. Για την ακρίβεια, πρόκειται για αποσπάσματα από τα έργα του Θεοφίλου “32 βήματα ή ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων”, “Αχ Βαχικό”, “Οθέλος: Μια Pulp Τραγωδία”, “Οι Περιπέτειες των Μαν & Στέλαν”, “Ζιλ Μιγέ: Επιθεωρητής Μυγοκτονιών” και “Bad Choices”, τα οποία έρχονται και μπλέκονται μέσα στο αρχικό κείμενο για να εμπλουτίσουν δραματουργικά τις εικόνες του. Επομένως, η παράσταση είναι αφενός μια θεατρική διασκευή κι αφετέρου μια σύνθεση κειμένων, η οποία αποτελεί συμπύκνωση της συγγραφικής ταυτότητας του Θεοφίλου και της θεματολογίας που τον απασχολεί. Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από τα μάτια της Δ, μιας κοπέλας, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια παραγκούπολη της Γκόθαμ Σίτι, εργάστηκε σε πολλές τυχοδιωκτικές δουλειές, συνελήφθη και φυλακίστηκε για τις πολιτικές της απόψεις και επιστρατεύτηκε από συμμορίες της Μαφίας και του οργανωμένου εγκλήματος. Μέσω αυτής της διαδρομής της ζωής της, όπου συνδιαλέγεται με περίεργους χαρακτήρες από τα υπόγεια της κοινωνίας ως τα υψηλότερα κοινωνικά στρώματα, η Δ έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με τους παρακρατικούς μηχανισμούς της Γκόθαμ Σίτι. Συνειδητοποιεί τον πραγματικό ρόλο του Μπάτμαν, ο οποίος αποκαλύπτεται όχι, πλέον, ως ένας σούπερ ήρωας που σώζει την ανθρωπότητα ή ένας άγιος των σύγχρονων μητροπόλεων αλλά ως μια μεταμοντέρνα εκδοχή του παρακράτους που απολαμβάνει εξέχουσας κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης. Η ηλεκτρονική μουσική που διαπερνάει όλο το έργο εστιάζει σε αλλοιωμένους ήχους και στις παραμορφωμένες φωνές των χαρακτήρων, ενώ η αισθητική της παράστασης κυμαίνεται μεταξύ κόμικς, ποπ αρτ, σουρεαλισμού και σύγχρονης τέχνης.
Βία: Τη βία τη βιώνουμε από τα γενοφάσκια μας. Μαθαίνουμε να τη δεχόμαστε και να την ασκούμε. Παραθέτω ένα απόσπασμα από την ποιητική συλλογή “Η βία του βίου” του Τσιμάρα Τζανάτου:
Η ζωή στην αγέλη
«Εγώ είμαι εδώ από αγάπη. Μη με φάτε…».
Τους είπα.
«Έτσι θα είσαι δικός μας. Αν σε φάμε. Έτσι αγαπάμε».
Μού είπαν.
«Να με φάτε με τρυφερότητα τότε…».
Ψιθύρισα.
«Μη σε νοιάζει. Η πρώτη δαγκωνιά πονάει.
Μετά συνηθίζεις. Και δεν αισθάνεσαι. Τίποτα».
Γενναιοδωρία: Ένα από τα πολλά μαθήματα της φύσης, που μας προσφέρει όλα τα αγαθά της απλόχερα, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Αφθονία, αγάπη, προσφορά, μοίρασμα, ευγνωμοσύνη. Προσωποποίηση της γενναιοδωρίας για μένα είναι ο δάσκαλός μου, πιανίστας και μουσικοπαιδαγωγός Γιώργος Μάνεσης.
Δημιουργικός (αισθάνομαι…όταν): Όταν γράφω ένα τραγούδι…
Ελευθερία: … ή θάνατος!
Ζωή: Η ζωή είναι ωραία! Ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, αξίζει να το θυμόμαστε αυτό και να διατηρούμε την πίστη μας στη χαρά της ζωής…
Ήθος: Ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά ενός ατόμου, η ψυχική του καλλιέργεια, η προσωπική ηθική ιδιοσυγκρασία. Πρώτο συνθετικό της λέξης ηθοποιός… “ήθος και ποιώ”, δηλαδή αυτός που φτιάχνει -υποδύεται- κάποιον χαρακτήρα… αλλά και το λειτούργημα και η ευθύνη του ηθοποιού να διαμορφώνει τον χαρακτήρα-ήθος της κοινωνίας.
Θεοφίλου:
Αποσπάσματα των έργων του θα βρείτε στην παράσταση “Αντίο Μπάτμαν” κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο Πλύφα.
Ιατρική σχολή: Ήσουν πειραματόζωο. Ήσουν κρεμασμένος κι έτρεμες μπροστά στα μάτια ενός μάτσου ηλιθίων… Σου κόψαν το κεφάλι, σου ξεριζώσαν τα μάτια και το στόμα σου κρέμεται ματωμένο. Σ’ έχουν σ’ έναν πάσσαλο στημένο και παίζουν μαζί σου. Παίζουν μαζί σου. Άσ’ τους να παίζουν… Κρεμασμένος πάνω στο σωλήνα, μοιάζεις μ’ έναν ακέφαλο παλιάτσο. Και γελάνε μαζί σου. Και βαράνε τον παλιάτσο. Άσ’ τους να παίζουν, άσ’ τους να παίζουν… Δε βγάζεις ήχους. Μόνο τις κραυγές του σώματος διακρίνω. Στο ταλάντευμά σου. Στις επιτηδευμένες σου κινήσεις. Όταν σε τρυπάν με μια λαβίδα, όταν σε χτυπούν με το μπουκάλι. Είσαι μόνος σου εκεί, μικρέ μου φίλε. Βιτρίνα σ’ έναν πάσσαλο εργαστηρίου. Θύμα εκστατικό του τρόπου έκφρασής σου. Του τρόπου που αντιλαμβάνεσαι το σύμπαν, τον κόσμο. Μ’ αυτήν τη λεπτότητα που σε διακρίνει. Αυτή την ευαισθησία. Νιώθεις τον κόσμο πολύ πιο έντονα απ’ ό,τι τον νιώθουμε εμείς κι αυτό σε σκότωσε, μικρέ μου φίλε. Το ότι το πόδι σου κινείται, το χέρι σου αγγίζει, η καρδιά σου χτυπά.. το ότι η καρδιά σου χτυπά! Ναι! Την ακούω σταθερά. Τα… τα… τα… τα… Ό,τι και να λένε, πως είσαι νεκρός, εγώ διακρίνω την ανάσα σου. Ό,τι και να λένε. Εσύ είσαι ζωντανός.. είσαι ζωντανός! Αχ, να μπορούσα να μοιραστώ τον πόνο σου. Βάστα, μικρέ μου φίλε. Το ξέρω πώς νιώθεις. Το έχω νιώσει πολλές φορές. Μου ‘χουν κόψει πολλές φορές το κεφάλι… Άσ’ τους να παίζουν… Κάποτε ήσουν ευτυχισμένος. Το ξέρω. Έπαιζες με τ’ άλλα βατραχάκια στις όχθες του βάλτου – του Αληθινού βάλτου – στη μακρινή Βατραχοχώρα. Θυμάσαι; Τι φωνές και τι κακό! Έτριζε ο βάλτος από τα βογγητά σας! Θυμάσαι τη μικρή βατραχίνα με την κόκκινη βούλα στο μέτωπο; Είναι στη λίμνη τώρα εκεί και σε προσμένει. Είναι στη λίμνη που ανταμώσατε για πρώτη φορά. Στη λίμνη που της έδωσες το φίλημα το πρώτο. Είναι στη λίμνη τώρα εκεί και σε προσμένει… Πόσο αληθινά φαντάζουν όλα ετούτα τώρα! Είναι μακρύς ο δρόμος για τη Βατραχούπολη. Κι όμως, σ’ αυτές τις ώρες τις στενές και υπόκωφες, μικραίνει η απόσταση, διυλίζεται ο χρόνος. Σχεδόν παύει να υπάρχει. Είναι που πλησιάζει το τέλος. Είναι που βλέπεις στο βάθος του απείρου το ατελεύτητο, το μάταιο. Η βατραχίνα φαντάζει ιδανική τώρα. Είναι πολύ όμορφη. Είναι πολύ αληθινή. Αλήθεια σου λέω. Ο ήλιος… ο ήλιος που φωτίζει τα νερά είναι πολύ αληθινός. Το ίδιο και τα δέντρα. Αλήθεια σου λέω. Όχι… όχι, δε βλέπεις φαντάσματα. Δεν είναι ψέμα αυτό που σε πλημμυρίζει. Είναι παραμύθι. Ναι… ναι… παραμύθι… αλήθεια σου λέω… Άσ’ τους να παίζουν…
Έμεινες σιωπηλός για μια στιγμή. Καμία κίνηση, καμία ανατριχίλα. Μόνο το αίμα που στάζει στο τραπέζι κάνει ακόμη αισθητή την παρουσία σου. Μ’ έναν ήχο υπόκωφο, νεκρό! Ο δολοφόνος φόρεσε τα γάντια του, τα μάτια του θολά. Πλησίασε τον πάσσαλο του μαρτυρίου. Για μια στιγμή άστραψε ένα ασημένιο φως κι ευθύς σε είδα να δονείσαι υστερικά, μαρτυρικά, με μια έκφραση φρίκης στο κρεμασμένο σου μάτι (ξέχασα να πω πως το κεφάλι σου δεν είχε τεμαχιστεί καλά από τη μια πλευρά.. είχε ξεμείνει το ένα σου μάτι και το μισό χείλος της κάτω γνάθου). Πρέπει να πόνεσες. Το ξέρω. Γιατί πόνεσα κι εγώ… Στάσου. Μόλις έσκασε μια λάμψη στον ορίζοντα. Την είδες; Είδες τον ήλιο μες στο φλογισμένο του φως; Όχι… όχι, δε βλέπεις φαντάσματα. Η βατραχίνα φαντάζει ιδανική τώρα. Είναι πολύ όμορφη. Είναι πολύ αληθινή. Αλήθεια σου λέω. Ο ήλιος… ο ήλιος που φωτίζει τα νερά είναι πολύ αληθινός. Το ίδιο και τα δέντρα. Αλήθεια σου λέω. Όχι… όχι, δε βλέπεις φαντάσματα. Δεν είναι ψέμα αυτό που σε πλημμυρίζει. Είναι παραμύθι. Ναι… ναι… παραμύθι… αλήθεια σου λέω, μ’ ακούς; Φέρε αυτές τις σκηνές στο μυαλό σου. Είσαι στη Βατραχοχώρα. Αλήθεια σου λέω. Εκεί θα πας… στη Βατραχοχώρα… Αντίο, μικρέ μου φίλε. Παίξε μαζί τους…
Υ.Γ. Στη μνήμη του μικρού βατράχου που θυσιάστηκε για να “μάθω” Φυσιολογία. Καλή αντάμωση στον άλλον κόσμο… (Από τις σημειώσεις μου στο εργαστήριο Φυσιολογίας, χειμερινό εξάμηνο 2009)
Καριέρα: Ας κάνουμε έρωτα καλύτερα! Ή όπως είχε πει ο Αϊνστάιν: “Μια ήσυχη και ταπεινή ζωή φέρνει περισσότερη ευτυχία από το κυνήγι της επιτυχίας και η συνεχής ανησυχία που αυτό συνεπάγεται.” Ας κάνουμε καλή δουλειά, ακόμα και όταν αυτή είναι δύσκολη, αντί να κυνηγάμε τη φήμη, το χρήμα και όλα τα υπο-προϊόντα της δουλειάς που τελικά, προσφέρουν μικρότερη ικανοποίηση.
Λάθη: Όσα περισσότερα κάνουμε, τόσο το καλύτερο. Ας αφεθούμε να κάνουμε λάθη! Αν δεν δοκιμάσουμε, αν δεν πειραματιστούμε, αν δεν “αποτύχουμε”, πώς αλλιώς θα μάθουμε; Πώς αλλιώς θα ζήσουμε; Πώς αλλιώς θα εξελιχθούμε; Οι περισσότερες μεγάλες ιδέες, καινοτομίες και αλήθειες προέκυψαν από το λάθος κάποιου που προσπαθούσε να κάνει το σωστό..
Μαθαίνω: Μαθαίνω από τα λάθη μου.. Μαθαίνω να αλλάζω, να μου επιτρέπω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, τολμώντας να αφήσω πίσω έναν παλιό εαυτό.. Μαθαίνω να με φροντίζω.. Μαθαίνω εμένα.. Όσο μεγαλώνω και βιώνω τη ζωή όλο και περισσότερο, όλο και βαθύτερα..
Νέος ηθοποιός στην Ελλάδα του 2023: Όταν θέλεις κάτι πολύ, θα βρεις έναν τρόπο να το πετύχεις.. Όταν οι προθέσεις σου είναι καλές, καθαρές, θα βρεις ένα δρόμο να ακολουθήσεις.. Αυτό υπενθυμίζω και στον εαυτό μου πολλές φορές.. Απόλαυσε το ταξίδι, έχοντας στο νου σου κάθε στιγμή για ποιο λόγο ξεκίνησες, γιατί συνεχίζεις και πού θέλεις να φτάσεις.. Καλή μας τύχη!
Ξένος:
Με σιχαίνονται οι μέρες με σιχαίνονται
Με κοιτάνε σαν να βλέπουν κάποιο τέρας
Κι όλες τρέχουνε θεέ μου όλες τρέχουνε
Όλες τρέχουν να κρυφτούν μακριά από μένα
Με σιχαίνονται κι οι νύχτες με σιχαίνονται
Με κλωτσάνε έξω απ’ τα ωραία τους λημέρια
Κι όλα καίγονται θεέ μου όλα καίγονται
Όλα καίγονται μαζί με μένα
“Ξένος” στίχοι Γιάννης Αγγελάκας
Ονειρεύομαι: Ονειρεύομαι να υπάρχει ειρήνη στη γη και όλοι οι άνθρωποι να ζουν μαζί ίσοι και αδελφωμένοι. Ονειρεύομαι να ταξιδέψω και να γυρίσω όλο τον κόσμο. Ονειρεύομαι ένα μικρό σπίτι στη φύση, γεμάτο βιβλία και μουσική, να περπατάω ξυπόλυτος στο χώμα, γυμνός ή με όσο λιγότερα ρούχα, και να φροντίζω τα λουλούδια μου, τα φρούτα και τα λαχανικά μου. Να ζω αργά, όπως πιστεύω είμαστε προγραμματισμένοι να ζούμε σαν είδος. Ονειρεύομαι τα όνειρά μου να γίνουν στόχοι.
Πιάνο: Ο καλύτερος φίλος… αλλά και η πιο τρυφερή ευαίσθητη φλογερή άγρια ερωμένη…
Ροή: Πόσο εύκολο είναι άραγε να βρισκόμαστε σε αρμονία με τη φύση και το κέντρο μας, τον αληθινό μας εαυτό; Να είμαστε σαν το καθαρό, τρεχούμενο νερό των ποταμών, να αφηνόμαστε στη ροή της ζωής έχοντας εμπιστοσύνη σε αυτήν και σε ό,τι μας επιφυλάσσει.. Σαν νερό που κυλάει, να προσπερνάμε τα εμπόδια συνεχίζοντας την πορεία μας όντας ανοιχτοί σε κάθε καινούριο στάδιο της ζωής συγκεντρώνοντας την ενέργειά μας στο να βελτιώνουμε τους εαυτούς μας και στο να μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τα πράγματα που είναι στον έλεγχό μας, χωρίς να αναλωνόμαστε σε οτιδήποτε είναι έξω από αυτόν. Η φράση “τα πάντα ρει” μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστική μερικές φορές. Όλες οι εκδοχές μας μάς περιμένουν να τις ανακαλύψουμε!
Σίριαλ: Αυτό το διάστημα, με αφορμή την παράσταση “Αντίο Μπάτμαν”, παρακολουθώ το “Gotham”. Δυνατό σενάριο, με πολλές ανατροπές, ανάγλυφους χαρακτήρες και εξαιρετικές ερμηνείες.
Τηλεόραση vs θέατρο: Πρόκειται για δύο διαφορετικούς κόσμους. Για μένα, δεν υπάρχει σύγκριση, ούτε ανταγωνισμός.. και δεν έχει σημασία τι κάνεις αλλά πώς το κάνεις. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο που προσεγγίζεις το καθετί και την ποιότητα των εκάστοτε συνθηκών.
Φοβάμαι: Ο τίτλος ενός εφηβικού τραγουδιού σε λα μινόρε που ηχογραφήσαμε παρέα με τον Μιχάλη αλλά δυστυχώς δεν ξέρω πού βρίσκεται τώρα το τετράδιο με τις σημειώσεις μου!
Χάνομαι: Ακόμη ένα αθώο εφηβικό τραγουδάκι από τα παλιά… Το ρεφρέν πήγαινε κάπως έτσι:
“Ακόμη μια νύχτα κάνω βουτιά από ψηλά
μια θολή μουσική με τραβάει μακριά
πάνω στα δάχτυλά σου ισορροπώ
ύστερα βγάζω φτερά κάνω βουτιά στο κενό
Χάνομαι… Χάνομαι…”
Ωραία παράσταση: Η ζωή…
Σχόλια για αυτό το άρθρο