ΤΩΡΑ |
Η Νικολέττα Βλαβιανού ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ηθοποιών που το θέατρο τις αποκαλύπτει ολόκληρες, πέρα από τις εύκολες ετικέτες και τις απλουστευτικές κατατάξεις, ηθοποιών που διαθέτουν εσωτερική αρχιτεκτονική ρόλου και σκηνική συνείδηση βαθιά καλλιεργημένη, στοιχεία που παραπέμπουν σε μια ώριμη κατανόηση της δραματουργικής λειτουργίας του χαρακτήρα μέσα στο σκηνικό χρόνο. Αν και συχνά έχει χαρακτηριστεί ως αμιγώς κωμική ηθοποιός- ίσως γιατί το ευρύ κοινό την γνωρίζει κυρίως από τις τηλεοπτικές κωμωδίες- η σκηνική της διαδρομή μαρτυρά μια καλλιτέχνιδα με βαθιά δραματική στόφα, με ερμηνευτική πυκνότητα, υπαρξιακή διαύγεια και εσωτερική ένταση που σπάνια συναντά κανείς, χαρακτηριστικά που προκύπτουν από τη συνειδητή διαχείριση του υποκριτικού εργαλείου και της εσωτερικής δράσης. Πρόκειται για ηθοποιό με όλη τη σημασία του όρου, ικανή να διαχειριστεί με την ίδια επάρκεια το κωμικό μετρό και το τραγικό βάθος, μεταβαίνοντας οργανικά από την εξωτερική δράση στην εσωτερική παρόρμηση, σύμφωνα με αρχές που συναντούμε τόσο στη στανισλαφσκική μέθοδο όσο και σε μεταγενέστερες ψυχοσωματικές προσεγγίσεις της υποκριτικής. Η πορεία της χαρακτηρίζεται από αυτοδύναμη συγκρότηση και καλλιτεχνική εντιμότητα, από μια σπάνια συνέπεια ανάμεσα στη σκηνική της παρουσία και στο αξιακό της σύστημα, κάτι που αντανακλάται και στη δραματουργική της επιλογή ρόλων. Ό,τι κατέκτησε, το κατέκτησε με τις δικές της δυνάμεις, χωρίς δεκανίκια, χωρίς ευκολίες, με πίστη στη δουλειά, στο σώμα και στον λόγο της σκηνής, με μια στάση που θυμίζει παλιά σχολή ηθοποιών, εκεί όπου η τέχνη προηγείται της προβολής και ο ηθοποιός λειτουργεί ως φορέας νοήματος και όχι ως εκτελεστής εντυπώσεων. Η υποκριτική της δεν επιζητά την επιφάνεια- εδράζεται στη βαθιά κατανόηση του ρόλου, στη λεπτομέρεια της ψυχικής κίνησης και στη γενναιότητα να εκτεθεί σε υλικά απαιτητικά, πολιτικά και υπαρξιακά φορτισμένα, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς συμβιβασμούς, αξιοποιώντας με ακρίβεια τη σχέση λόγου, παύσης και σιωπής ως δραματουργικά εργαλεία. Τη φετινή σεζόν σε σκηνοθεσία της Μόνικας Κολοκοτρώνη στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός παρουσιάζει δύο μονόπρακτα των Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε από το έργο ”Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία” υπό τον ενιαίο τίτλο ”Μια γυναίκα μόνη”. Εδώ, η δραματουργική λειτουργία του μονολόγου αποκτά κομβικό ρόλο: ο μονόλογος δεν λειτουργεί απλώς ως αφηγηματικό μέσο, αλλά ως πεδίο σύγκρουσης εσωτερικών φωνών, ως σκηνικός χώρος όπου η ηρωίδα συνομιλεί ταυτόχρονα με τον εαυτό της, την κοινωνία και το αόρατο βλέμμα του θεατή. Σε αυτά τα έργα, γραμμένα από δύο έντονα πολιτικοποιημένους δημιουργούς, η σάτιρα γίνεται αιχμηρό εργαλείο κοινωνικής και πολιτικής κριτικής, καυτηριάζοντας με τόλμη ζητήματα εξουσίας, εκκλησίας, κοινωνικών στερεοτύπων και έμφυλων ρόλων. Μέσα από την ερμηνεία της Νικολέττας Βλαβιανού αναδύονται καίρια ερωτήματα για το τι σημαίνει οικογένεια, τι είναι ο έρωτας, πώς βιώνεται η απιστία και η σύγχυση στις σχέσεις των γυναικών, πως η προσωπική αγωνία συναντά το συλλογικό τραύμα, με τρόπο που μετατρέπει τον θεατή από παθητικό δέκτη σε ενεργό συνομιλητή, σε συμμέτοχο της σκηνικής πράξης. Η ερμηνεία της στηρίζεται στη συνειδητή οργάνωση της εσωτερικής δράσης, στη ρυθμική αγωγή του λόγου και στη χρήση του σώματος ως φορέα νοήματος, αποδεικνύοντας μια ώριμη σχέση με την υποκριτική τέχνη ως σύνθεση τεχνικής και βιώματος. Αποδεικνύει για ακόμη μια φορά, ότι η ουσία της υποκριτικής δεν βρίσκεται στο είδος, αλλά στην αλήθεια- και ότι η ίδια είναι μια ηθοποιός που την υπηρετεί με συνέπεια, τόλμη και αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική ωραιότητα , μια θεατρική παρουσία που δικαιώνει τη σκηνή και υπενθυμίζει τι σημαίνει ηθοποιός με συνείδηση, διάρκεια και ουσιαστικό αποτύπωμα στο σύγχρονο ελληνικό θεατρικό χώρο.
– Τα τελευταία χρόνια ανεβάζεις μόνο μονολόγους, δεν σε κούρασαν;
Η αλήθεια είναι πως ειδικά μετά τον covit έχω μπει για τα καλά στους μονολόγους : «Ευτυχισμένες Μέρες » Μπέκετ , Η « Ευθαλία του Γαλατά » του Θωμά Κοροβίνη και τώρα το « Μια γυναίκα Μόνη»- ενδιάμεσα βέβαια έχω συμμετάσχει σε πολυπρόσωπα έργα – όπως στο ΚΘΒΕ στο «Βίρα τις Άγκυρες» και άλλα.
Όμως ο μονόλογος όταν είναι καλογραμμένος δίνει τη δυνατότητα στον ηθοποιό να βυθιστεί μέσα στο πρόσωπο που υποδύεται , είναι ένα δύσκολο και επίπονο «ταξίδι» , μία πρόκληση και βέβαια μία τεράστια εμπειρία για τον ερμηνευτή …
– Πόσο δύσκολος και απαιτητικός είναι ένας μονόλογος σε σχέση με ένα πολυπρόσωπο έργο;
Κάθε έργο έχει τη δική του δυσκολία . Στο μονόλογο το δύσκολο δεν είναι να μάθεις τα λόγια ( που βέβαια είναι πολλά ) αλλά να ταιριάξεις την εσωτερική διαδρομή του ρόλου με τις λέξεις , παλεύοντας με τον εαυτό σου και μόνο , χωρίς βοήθεια από συμπαίχτη … Επίσης, με το που ξεκινάω αισθάνομαι σαν να κάνω ένα μεγάλο βήμα στο κενό ή θα σωθώ ή ανεβαίνει η αδρεναλίνη στα ύψη όλες οι αισθήσεις και τα μέσα -όπλα που διαθέτεις σε συναγερμό, σαν να παίζεις ρώσικη ρουλέτα …
– Φέτος, αποφάσισες να ανεβάσεις δύο μονόπρακτα από το ”Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία” των Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε. Γιατί επέλεξες αυτό το έργο και αυτούς τους συγγραφείς;
Ήθελα να ασχοληθώ με μία κωμωδία αλλά να είναι κοινωνικό- πολιτικού περιεχομένου . Πέρυσι συμμετείχα στο « Δεν πληρώνω – δεν πληρώνω » των ίδιων συγγραφέων και κατάλαβα τη δύναμη των γραπτών τους.
Με αυξημένη αίσθηση του χιούμορ περνάνε μηνύματα στο κοινό , χωρίς να βαρύνουν την ατμόσφαιρα ή να κουνούν το δάχτυλο …
Στο « Μια γυναίκα μόνη » από την συλλογή «Μόνο Σπίτι , Κρεβάτι και Εκκλησία» περνάει η ιστορία πολλών εγκλωβισμένων σε μπερδεμένες σχέσεις, γυναικών : Τι σημαίνει η οικογένεια , Τι είναι ο έρωτας , Τι η απιστία κλπ
– Πώς είναι να δουλεύεις με την Μόνικα Κολοκοτρώνη;
Η Μόνικα είναι μία πολυσχιδής καλλιτέχνις , ασχολείται κυρίως με την κίνηση μέσα στην υποκριτική αλλά συγχρόνως σκηνοθετεί και την πορεία της ζωής του ρόλου. Δουλεύουμε χρόνια μαζί σε πολλά διαφορετικά έργα και με έναν τρόπο , μαζί βέβαια και με άλλους φίλους – συνεργάτες , αισθανόμαστε ομάδα .
Φέτος , συνυπάρχουμε και σε μία επανάληψη στην « Δέσποινα από το Αϊβαλί» που είναι αληθινές μαρτυρίες από τη Μικρασιατική καταστροφή και το κάνουμε περιοδεία . Στη Θεσαλονίκη στην Καλαμαριά παίζουμε 16-17 Ιανουαρίου .
– Η γραφή τους εστιάζεται και σατιρίζει πολιτικά, κοινωνικά και εκκλησιαστικά θέματα, τα οποία μάλιστα καυτηριάζουν έντονα. Ισχύει;
Ναι, το κύριο θα έλεγα θέμα τους είναι σχεδόν πάντοτε πολιτικό- κοινωνικό !
Με βαθύτατη γνώση του χιούμορ σατιρίζουν τα στρεβλά που υπάρχουν σε αυτούς τους χώρους και πως επηρεάζουν τις ζωές και την καθημερινότητα των απλών – αθώων πολιτών …
– Επίσης, το ζευγάρι των συγγραφέων είναι πολιτικοποιημένο βαθιά. Οι Έλληνες έχουμε εμπιστοσύνη στους πολιτικούς σήμερα;
Βεβαίως, ο Ντάριο Φο και η Φράνκα Ράμε ενστερνίζονταν και ανήκαν ουσιαστικά στο σύστημα της Αριστεράς. Η αλήθεια είναι πως η εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα των κομμάτων έχει κλονιστεί. Αυτό που είναι φανερό είναι πως οι πολιτικοί (σε ένα μεγάλο ποσοστό) φαίνονται να εξυπηρετούν τα συμφέροντα μιας εκάστοτε ελίτ όπου και ανήκουν , αγνοώντας τα συμφέροντα ακόμα και των ίδιων των ψηφοφόρων τους …
Μία περίεργη κατάσταση στην οποία μπορείς μόνο να διακρίνεις περιορισμένες και μεμονωμένες αξιοπρεπείς προσωπικότητες σε όλο το πολιτικό σύστημα ανεξαρτήτως κομμάτων …Σίγουρα βρισκόμαστε κοντά σε μια ιστορική στιγμή .
– Γιατί δεν κάνεις τηλεόραση;
Μετά τον ‘’Πλάτανο’’ η αλήθεια είναι πως έχω κάνει λιγότερες εμφανίσεις από ότι παλαιότερα . Ίσως, είναι το ότι έγιναν τελευταία πολλές δραματικές σειρές και ειδικά στην τηλεόραση συνήθως σε κατηγοριοποιούν και εμένα με έχουν βάλει στους αμιγώς κωμικούς ηθοποιούς ( σάμπως πάνε να δούνε τι κάνουν οι ηθοποιοί στα θέατρα για να μας γνωρίσουν πραγματικά;). Παρόλα αυτά εφέτος εμφανίζομαι σε μία πραγματικά ενδιαφέρουσα κοινωνική σειρά της ΕΡΤ « Το τελευταίο νησί» με έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη τον Φίλιππο Τσίτο . Θα ξεκινήσει τη δεύτερη σεζόν.
– Τι είναι ο εγγονός σου για εσένα;
Μεγάλη αγάπη , είναι ένα αίσθημα που δεν περιγράφεται είμαι πραγματικά ευτυχισμένη!
– Ο κόσμος μας γιατί δεν είναι όμορφος πια;
-Γιατί δεν ακούει ο ένας τον άλλον και εν συνεχεία κανείς δεν ακούει τη φύση …
-Η απληστία είναι σε τέτοια έξαρση που δεν υπολογίζει ούτε ειρήνη , ούτε ανθρωπότητα …
-Η εικόνα έχει κερδίσει την ουσία .
– Περίγραψέ μου τρεις εικόνες ευτυχίας.
-Αγκαλιά με τον Νικόλα να μασουλάμε βλέποντας παιδικές ταινίες …
– Ξαπλωμένη στη ζέστη άμμο να θαυμάζω το λαμπερό γαλανό ουρανό εκεί κάπου στη Ρόδο …
– Βουτιά στα γαλαζοπράσινα δροσερά νερά της Κεφαλονιάς …
Σχόλια για αυτό το άρθρο